Η under the radar μπάρα του "Rumble Fish"

Στη Μαυρομιχάλη και τα χαμηλά των Εξαρχείων, κάπου ανάμεσα σε jazz και dive bar, συναντάς ένα από εκείνα τα μέρη που γίνονται εύκολα στέκια.

ΓΡΑΦΕΙ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΔΟΥΚΑΣ 06 Δεκεμβρίου , 2023

Πίσω στο 1983, ο μεγαλειότατος του νέου αμερικανικού σινεμά Francis Ford Coppola τοποθετούσε μπροστά στον φακό της κάμεράς του τους Matt Dillon, Mickey Rourke, Diane Lane, Dennis Hopper και Nicolas Cage για να παρουσιάσει το εξαιρετικό "Rumble Fish" (που στα ελληνικά μεταφράστηκε ως "Ο Αταίριαστος"). Η ταινία-ύμνος στη χαμένη αθωότητα, την πληγωμένη εφηβεία και το τέλος των ψευδαισθήσεων της αμερικανικής νεολαίας υπό τον μανδύα μίας ποπ (σχεδόν) αρχαίας τραγωδίας, σε ένα μέρος που δεν πατά σε χώρο και χρόνο, θεωρείται μία από τις κορυφαίες και πιο ελεγειακές δουλειές του 84χρονου σήμερα σκηνοθέτη.

Πριν από οτιδήποτε άλλο, να πέσει το trailer:

Ωραία, προχωράμε. Η εν λόγω ταινία είναι ακριβώς αυτή (μαζί με το χαρακτηριστικό ψάρι-μονομάχο και τη γοητεία που ασκεί η Άπω Ανατολή) που έδωσε έμπνευση στον (ιδιοκτήτη) Παναγιώτη να δημιουργήσει το μπαρ του.

Το "Rumble Fish" κολυμπά εδώ και περίπου 3 χρόνια στη (δημοφιλή το τελευταίο διάστημα) Μαυρομιχάλη και τα χαμηλότερα των Εξαρχείων. Πρόκειται για ένα καθαρόαιμο jazz bar, που μάλιστα άργησε λίγο να αποκαλυφθεί στο κοινό. Βλέπεις, επρόκειτο αρχικά να ανοίξει στις 22 Μαρτίου του 2020. Αν σου θυμίζει κάτι η ημερομηνία, η μνήμη σου λειτουργεί πραγματικά καλά: Ήταν η ημέρα που ανακοινώθηκε το πρώτο lockdown - η ημερομηνία, δηλαδή, που έκλεισαν τα πάντα.

Ο δρόμος της αναβολής ωστόσο δεν οδήγησε στη Χώρα του Ποτέ και το άνετο σποτ με τους μαύρους τοίχους, τα props που παραπέμπουν σε Ιαπωνία και την μπάρα με πράσινο μάρμαρο (από εκείνες που σε βάζουν αμέσως στο κλίμα και αποτελούν σχεδόν μονόδρομο από την πρώτη στιγμή που θα περάσεις την πόρτα του εκάστοτε μέρους) πήρε τη θέση του παλιού βιβλιοπωλείου που βρισκόταν εδώ.

Το "Rumble Fish" δε φλυαρεί περαιτέρω όσον αφορά το κόνσεπτ του και φροντίζει να επενδύει διαρκώς σε εκείνα ακριβώς τα πράγματα που το κάνουν να ξεχωρίζει στην απλότητά του: Μία ενδιαφέρουσα γκάμα από ουίσκι, focus σε κλασικά ποτά, τζαζ μουσική και όλα τα παρακλάδια της -καθώς επίσης και κομμάτια που πλησιάζουν τη ροκ- συν τις φιλικές τιμές και ένα ανόθευτο feeling φιλοξενίας. Ό,τι δηλαδή αναζητά κανείς από ένα μπαρ, για να το κάνει στέκι. FYI, εδώ και μερικές εβδομάδες ανοίγει από το πρωί και για καφέ.