«Θα είσαι για πολύ καιρό ακόμη εδώ. Δεν θα πας πουθενά!» είπε η Λορέτα Τόσκα στον Μανώλη Λυκιαρδόπουλο την τελευταία μέρα που εκείνος δούλευε στο «Theory Bar & More» προτού κατέβει στο «Odori». Όταν αργότερα ο Μανώλης θα έβλεπε τον καινούργιο κατάλογο του «Theory», θα καταλάβαινε τι εννοούσε η Λορέτα και θα αντιδρούσε ξεσπώντας σε γέλια.
Στο πρώτο «σαλόνι» της «Φρουτοποτίας», της νέας cocktail list του «Theory» υπό τη γενική επιμέλεια της Λορέτας (η οποία βρέθηκε στους φετινούς φιναλίστ του World Class), το Καρπούζι, ένας άντρας με σακάκι στο χρώμα του φλοιού του καλοκαιρινού φρούτου και κόκκινο σαν τη σάρκα του μαλλί rasta, κάθεται στο communal table του μαγαζιού και διαβάζει στην εφημερίδα πως «Χάθηκε ο Μανώλης». Αυτός ο γλυκός φόρος τιμής στον απερχόμενο bartender από τους ανθρώπους που πήραν τη σκυτάλη και παρουσιάζουν από τη Δευτέρα 11/7 τη «Φρουτοποτία», είναι η αρχή μιας διασκεδαστικής ιστορίας σε μορφή κόμικ.
Η ιστορία μας μεταφέρει σε τρεις γειτονιές (κόκκινη, κίτρινη και πράσινη) που παίρνουν το χρώμα τους από φρούτα (και λαχανικά), και καταλήγει στην «επανάσταση της δροσιάς», η οποία έχει... επιτυχή έκβαση χάρη σε κοκτέιλ με premium αναψυκτικά 3 Cents. Αυτές οι τέσσερις «σκηνές» του κόμικ εισάγουν ισάριθμες ενότητες με τέσσερα κοκτέιλ η καθεμία (το ένα απ’ αυτά είναι low ABV), ενώ ο κατάλογος κλείνει με πειραγμένα Theory Classics, τρία καινούργια (Rosemary Julep, Smoky Suburban, Saffron Martinez) και δύο από την «κληρονομιά» του Μανώλη (Manhattan & Tonic και Earth Negroni). «Ο Μανώλης ήταν πολύ αγαπητός σε όλη την ομάδα και εκείνος που έφερε το World Class στο “Theory”» μου λέει η Λορέτα, προσθέτοντας: «Όσο εργάζεσαι με κάποιον υπάρχει η καθημερινή τριβή, ενώ όταν φεύγει έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσεις τι συμβαίνει. Μου άρεσε να αποδώσω αυτόν το φόρο τιμής. Θα ήθελα να τον εισπράξω κι εγώ κάποια στιγμή.»
Τίποτα στη «Φρουτοποτία» δεν έχει αφεθεί στην τύχη: ο κατάλογος έχει τη μορφή κόμικ (ιδέα του Λευτέρη Γεωργόπουλου) επειδή όπως παρατηρεί η Λορέτα «ο κόσμος δεν διαβάζει ποτέ μια cocktail list και θέλαμε όχι μόνο να το κάνει αλλά και να το διασκεδάσει»· ο πρωταγωνιστικός ρόλος δόθηκε στα φρούτα (και τα λαχανικά) «για να δημιουργήσουμε ποτά με υλικά οικεία, που τα έχουμε φάει και τα έχουμε μυρίσει»· τα λιτά και χτυπητά ονόματα των κοκτέιλ (π.χ. Το Καρπούζι, Ο Ανανάς, Η Ρόκα) κάνουν ένα ειρωνικό και χιουμοριστικό κοντράστ με το έντονο concept των σχεδίων και του κειμένου.
Από την ιδέα της Λορέτας, που έχει τη γενική επιμέλεια της «Φρουτοποτίας», μέχρι τα κείμενα της Άλκηστης Κουλουμπή και από την εικονογράφηση της Ελεωνόρας Τόσκα (250 ώρες χρειάστηκε για τα χειροποίητα σχέδια, δίνοντας ξεχωριστό ρεαλιστικό χαρακτήρα σε κάθε «γειτονιά») μέχρι τη δημιουργία των κοκτέιλ από την ομάδα του «Theory» (ο φετινός Έλληνας World Class Bartender Αλέξης Σιμωνίδης και οι Γιώργος Μπάγκος, Γιώργος Δραγάζης, Βαγγέλης Ζάχος, Δημήτρης Καραγκιοζόπουλος, Κώστας Μπατζόγλου), αυτός ο κατάλογος επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε διαφορετικών απαιτήσεων στοιχεία: τη δημιουργικότητα, την εμπορικότητα, την αλληλεπίδραση με το ύφος του μαγαζιού, καθώς και τη συναδελφικότητα.
Για όλα αυτά η Λορέτα μου λέει: «Το “Theory” είναι ένα ανάλαφρο μαγαζί με πάρα πολύ υψηλό επίπεδο στο μπαρ. Δεν υπάρχει τίποτα το βαρύγδουπο. Έχει μια αύρα που σε βοηθάει να χαλαρώσεις από τη στιγμή που φτάνεις. Βλέποντας τον κόσμο να ζητάει συνήθως ποτά με βάση το φρούτο, θεώρησα ότι πρέπει να του τα προσφέρουμε, χρησιμοποιώντας παράλληλα την τεχνογνωσία μας και τα εργαλεία που μας παρέχει απλόχερα η διοίκηση ώστε να είμαστε δημιουργικοί και να ανανεωνόμαστε σύμφωνα με τις διεθνείς τάσεις. Πολλές φορές παρατηρώ ότι κάποιοι πελαγώνουν όταν δεν καταλαβαίνουν τι στο καλό περιέχει ένα κοκτέιλ. Έχουν άγχος και αισθάνονται κάπως περίεργα την ώρα της παραγγελίας, ιδιαίτερα όταν χρειάζεται να προφέρουν το αγγλικό όνομα ενός κοκτέιλ. Η ιδέα μας ήταν, λοιπόν, να δημιουργήσουμε κατανοητά κοκτέιλ για τον κόσμο και δύσκολα για εμάς. Και εμπορικά. Ναι, εμπορικά. Γιατί όχι; Αν μπορείς να συνδυάσεις το “καλλιτεχνικό” με το εμπορικό, αυτό είναι το ιδανικό. Πρέπει να έχεις στο νου σου και το target group σου, το ύφος ενός χώρου. Η πρόκληση είναι να φτιάξεις μια γεύση εμπορική, η οποία ταυτόχρονα να δίνει στον bartender τη χαρά της δημιουργίας.»
Περιμένοντας να δοκιμάσουμε τα κοκτέιλ από τη Δευτέρα, μαθαίνουμε από τη Λορέτα τα μυστικά μερικών απ’ αυτά. Στο Μήλο, πράσινο μήλο, φρέσκος χυμός λάιμ και δυόσμος μαγειρεύονται με ξυλιτόλη κι αυτό το μείγμα προστίθεται σε Tanqueray London Dry Gin, με στόχο η επίγευση να κάνει το στόμα σου να αναπνέει. Στο Φρούτο του Πάθους, το Skinos Mastiha Spirit αναδίδει νέα αρώματα καθώς μαγειρεύεται με τσάι Lapsang Souchong, ενώ ο συνδυασμός με Smirnoff Vodka, λικέρ βερίκοκου Merlet, μέλι, φρέσκο χυμό λεμόνι και, φυσικά, φρούτο του πάθους, βγάζει νοστιμιά («Μην ξεχνάμε τη νοστιμιά, παρακαλώ, γιατί κάποιες φορές εμείς οι bartenders παρασυρόμαστε από τη δημιουργικότητα και χάνουμε το νόημα», αναφέρει η Λορέτα). Η Ντομάτα είναι ένα ελληνοποιημένο, smoothy Bloody Mary: σε ένα παιχνίδι υφών και αλμυράδας, πάνω από ένα μείγμα Don Julio Blanco Tequila, Mezcal, χυμού ντομάτας, tabasco και καπνιστής πάπρικας, «κάθεται» ένας αφρός φέτας. Τέλος, επειδή στην ομάδα του «Theory» «αρέσει πολύ η ανθράκωση», Το Καρπούζι περιέχει μια σπιτική σόδα από το φρούτο – αυτή η περίτεχνη πινελιά σε ένα απλό κοκτέιλ με Smirnoff Vodka, Skinos Mastiha Spirit, βανίλια και φρέσκο χυμό λεμόνι.
Η «Φρουτοποτία» είναι ένα πολύπλευρο concept γεμάτο ιδέες και αναφορές, δεξιοτεχνία αλλά και συναισθηματισμό, ελληνικότητα αλλά και διεθνισμό. Προσθέτει δε άλλο ένα επιχείρημα στη συζήτηση για τη φαντασία, την ευρηματικότητα και τον επαγγελματισμό των Ελλήνων bartenders. (φωτογραφίες: Δημήτρης Τσίτσος)
