Μετά την επιτυχία του "Blow Up", o Μικελάντζελο Αντονιόνι γυρίζει την πρώτη του ταινία στην Αμερική, το "Zabriskie Point" του 1970, το οποίο δεν κατάφερε να λάβει θετική ανταπόκριση στην εποχή του, έχοντας, όμως, με τα χρόνια μαλακώσει τις εντυπώσεις που άφηνε. Πράγματι, με μια πρώτη ματιά, στη συγκεκριμένη ταινία δεν βρίσκουμε ένα στιβαρό σενάριο, ούτε ιδιαίτερα πειστικές ερμηνείες, όμως οι λόγοι που της δίνουν αυτή τη "δεύτερη ευκαιρία", κρύβονται αλλού.
Η ταινία ακολουθεί έναν φοιτητή που καταζητείται από την αστυνομία και μια γραμματέα ενός εργολάβου οικοδομών, οι οποίοι συναντιούνται στο δρόμο προς το Λος Άντζελες και περιπλανιούνται στην Κοιλάδα του Θανάτου. Ο Αντιονιόνι επέλεξε να αποτυπώσει το κίνημα της αντικουλτούρας της Αμερικής, που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960, λαμβάνοντας υπόψιν τις φοιτητικές εξεγέρσεις, τον καταναλωτισμό, την γενικότερη πολιτική ένταση και την σεξουαλική απελευθέρωση της εποχής, χωρίς όμως να "κουνάει το δάχτυλο". Φέρνει τους ήρωές του στην έρημο και τους μετατρέπει σχεδόν σε σύμβολα μιας επαναστατημένης γενιάς που φλέγεται για μια ουσιαστική αλλαγή, κυνηγώντας παράλληλα ένα διαφορετικό μέλλον από αυτό που τους επιφυλάσσει το αστικό τοπίο.
Η ερημική Κοιλάδα του Θανάτου δίνει στον κινηματογραφικό φακό του Αντιονιόνι την κατάλληλη αντίθεση με την πολύβουη πόλη προκειμένου να τονίσει όσα τον απασχολούν. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ταινίας δεν παύει, λοιπόν, να είναι ο τρόπος που κινηματογραφεί όλες αυτές τις ιδέες: από την μεγάλης διάρκειας ερωτική σκηνή στην έρημο έως την θεαματική και επαναλαμβανόμενη έκρηξη της βίλας. Και βέβαια, ένα ακόμη "συν" θα παραμένει το soundtrack από Pink Floyd (με τρία κομμάτια), Grateful Dead, The Rolling Stones και Jerry Garcia.
ΗΠΑ, 1970. Διάρκεια: 112’. Διανομή: ΡΙΒΙΕΡΑ.
Περισσότερες πληροφορίες
Zabriskie Point
Ένας φοιτητή που καταζητείται από την αστυνομία και μια γραμματέας ενός εργολάβου οικοδομών, συναντιούνται στο δρόμο προς το Λος Άντζελες και περιπλανιούνται στην Κοιλάδα του Θανάτου.
