Η πρώτη ταινία του Πάνου Κατσιμπέρη παίρνει πολλά ρίσκα, αλλά δεν ήταν τελικά έτοιμη να τα αντιμετωπίσει. Με βασικές εμπνεύσεις της το "Eraserhead" του Ντέιβιντ Λιντς και τον "Εξορκιστή" του Γουίλιαμ Φρίντκιν, μας βυθίζει σε έναν ζωντανό εφιάλτη ο οποίος παραμορφώνει εντελώς την πραγματικότητα της ηρωίδας του. Μιας νεαρής εικαστικού η οποία βιώνει μια σειρά διαψεύσεων και φαντάζεται(;) πως έχει γεννήσει ένα παραμορφωμένο βρέφος το οποίο κλαίει ασταμάτητα.
Ο Κατσιμπέρης διαθέτει σκηνοθετική σιγουριά, αλλά η σεναριακή διαχείριση της ονειρικής ασάφειας, η οποία δίνει τον αλληγορικό τόνο και υποβάλλει το σασπένς, είναι αμήχανη. Σαν να συνυπάρχουν στην "Regan" δυο "παράλληλες" ταινίες, ένα ρεαλιστικό δράμα με αρκετές αφέλειες (οι εξεζητημένα casual διάλογοι, οι σχηματικοί περιφερειακοί χαρακτήρες) και ένα ατμοσφαιρικό ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο λειτουργεί ως παραβολή των προσωπικών διαψεύσεων, της αντιμετώπισης του αληθινού εαυτού μας και του φόβου της μετάβασης – από μια φυσική ή ψυχολογική πραγματικότητα σε μια άλλη. Η μεταξύ τους επικοινωνία είναι γεμάτη… παράσιτα και η σύνδεσή τους αποτυχημένη, παρά την ικανότητα του Κατσιμπέρη στη δημιουργία ατμόσφαιρας και διαχείρισης επιμέρους ιδεών (το εστιασμένο καδράρισμα της ηρωίδας).
Ελλάδα. 2025. Διάρκεια: 84΄
Περισσότερες πληροφορίες
Regan
Μια νεαρή εικαστικός βιώνει μια σειρά διαψεύσεων και φαντάζεται (;) πως έχει γεννήσει ένα παραμορφωμένο βρέφος, το οποίο κλαίει ασταμάτητα.
