Τελευταία Κλήση

Η πιο γνωστή υπόθεση ομηρίας στα ελληνικά αστυνομικά χρονικά αποτελεί η διαβόητη "υπόθεση Ματέι": στις 23 Σεπτεμβρίου 1998 ο Ελληνορουμάνος δραπέτης Σορίν Ματέι εισέβαλε σε διαμέρισμα πολυκατοικίας στα Κάτω Πατήσια και με την απειλή χειροβομβίδας κράτησε όμηρους τους τέσσερις ενοίκους του. Τηλεφωνώντας μάλιστα στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, βγήκε σε απευθείας μετάδοση και άρχισε να συνομιλεί επί ώρες με τον παρουσιαστή ειδήσεων Νίκο Ευαγγελάτο.

Με μεγάλη θητεία σε μουσικά βιντεοκλίπ και διαφημιστικά, ο γεννημένος στην Αίγυπτο Σέριφ Φράνσις εμπνέεται από τα παραπάνω γεγονότα και με τη σεναριακή βοήθεια της Κατερίνας Μπέη ("Ευτυχία", "Φόνισσα", "Υπάρχω") τα διασκευάζει αλλάζοντας ονόματα και προσθέτοντας μυθοπλαστικές λεπτομέρειες. Έτσι, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2000 η αστυνομία πληροφορείται πως ο καταζητούμενος κακοποιός Νικολάι βρίσκεται σε ένα διαμέρισμα στο Παγκράτι και υπό την απειλή χειροβομβίδας κρατάει ομήρους μια συνταξιούχο νοσοκόμα και τρία ακόμα άτομα. Αποκλείει την περιοχή, ενώ ο Νικολάι τηλεφωνεί σε έναν τηλεοπτικό σταθμό, ζητώντας να συνομιλήσει με το νεαρό δημοσιογράφο Αντώνη Δούκα.

Κρατώντας περιορισμένη τη δράση σε τέσσερις κυρίως χώρους – το τηλεοπτικό πλατό και κοντρόλ ρουμ, το χολ του διαμερίσματος και το δρόμο μπροστά από την είσοδο της πολυκατοικίας, το σενάριο μοιράζει ρόλους (ο οργισμένος κακοποιός, ο ψύχραιμος αστυνομικός υπεύθυνος της επιχείρησης, ο κυνικός υπουργός, η καλόκαρδη όμηρος, ο αμοραλιστής, διαπλεκόμενος άνκορμαν, η ακέραιας ηθικής διευθύντρια ειδήσεων, ο "στριμωγμένος", άπειρος τηλεπαρουσιαστής…) χωρίς να υποχωρεί σε πολλές σχηματικές ευκολίες. Η αφηγηματική δομή του είναι στέρεα και για τα ελληνικά δεδομένα μιας ταινίας είδους, η παραγωγή διαθέτει την απαραίτητη πραγματολογική πειθώ.

Μπροστά μας, λοιπόν, ξετυλίγεται ένα ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ, το οποίο δεν θέλει μόνο να διηγηθεί διεκπεραιωτικά μια αγωνιώδη ιστορία, αλλά και να "τραβήξει την κουρτίνα", αποκαλύπτοντας τα πολιτικοκοινωνικά παρασκήνιά της. Με θαρραλέο τρόπο (και μια υπερβολικά "αμερικανική" σκηνή που έρχεται από άλλη ταινία), οι Φράνσις και Μπέη απλώνουν ένα συνωμοσιολογικό ιστό ο οποίος ξεκινάει από το Παγκράτι και φτάνει ως τις διαπλεκόμενες πρακτικές της εκτελεστικής εξουσίας, φροντίζοντας ταυτόχρονα να διατηρήσουν το σασπένς σε σχέση τόσο με την εξέλιξη της αγχωτικής πλοκής όσο και με το ρόλο του κάθε χαρακτήρα σ’ αυτήν. Σκηνοθετικά συγκροτημένος και στιβαρός, ο Φράνσις επιλέγει παραδόξως μια περισσότερο δραματική και λιγότερο αγωνιώδη, "νευρική" αφήγηση, η οποία κινείται απ’ αρχής μέχρι τέλους σε χαμηλές ταχύτητες. Χειρίζεται αποτελεσματικότερα την αστυνομική από την τηλεοπτική ίντριγκα (στο κανάλι βασιλεύει μια αδικαιολόγητη… νιρβάνα), ενώ δεν χάνει ποτέ τον έλεγχο του υλικού του, αποσπώντας μάλιστα μια συγκινητικότατα φιλότιμη ερμηνεία, σε έναν απαιτητικό ρόλο, από τον Ορφέα Αυγουστίδη.

Ελλάδα. 2026. Διάρκεια: 86΄. Διανομή: TANWEER