Με μια αέρινη, ανάλαφρη πινελιά που προσέδιδε ζωντάνια και κίνηση στις πολύχρωμες συνθέσεις του, ο Ογκίστ Ρενουάρ αποτύπωσε στον ζωγραφικό καμβά μερικά από τα εκφραστικότερα και αισθησιακότερα γυναικεία πορτρέτα. Ένα απ’ αυτά είναι και η "Μικρή Ιρέν", στο οποίο ένα οκτάχρονο κορίτσι κοιτάζει έξω από τον πίνακα (το μέλλον της;) με ένα μείγμα μελαγχολίας και ανυπομονησίας. Ο διάσημος Γάλλος ιμπρεσιονιστής και ο συγκεκριμένος πίνακάς του ενέπνευσαν τη δεύτερη ταινία της 49χρονης Γιαπωνέζας Τσίε Χαγιακάουα ("Πλάνο 75") με περισσότερους από έναν τρόπους, βοηθώντας τη να διασκευάσει ελεύθερα τα προσωπικά της βιώματα από το καλοκαίρι του 1987.
Τότε που το alter ego της, η εντεκάχρονη Φούκι, προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το σοβαρό πρόβλημα υγείας του πατέρα της, ο οποίος πάσχει από καρκίνο (όπως και εκείνος της σκηνοθέτριας). Πηγαινοέρχεται στο νοσοκομείο, ενώ η εργαζόμενη μητέρα της είναι εξουθενωμένη, απορροφημένη με τη φροντίδα του. Περνώντας ώρες μόνη της, η μικρή εξερευνά με ένα μείγμα περιέργειας, αφέλειας και τόλμης τον ενήλικο κόσμο που την περιβάλλει: στο σχολείο γράφει ένα τρομακτικό διήγημα με θέμα το θάνατο και τίτλο "Θα ήθελα να ήμουν ορφανή", το οποίο πανικοβάλλει τη δασκάλα της. Επηρεασμένη από έναν πνευματιστή τον οποίο βλέπει στην τηλεόραση, προσπαθεί να υπνωτίσει μια γειτόνισσα. Κάνει παρέα με τη συνομήλική της Κουρίκο, η οποία όμως μετακομίζει από τη γειτονιά. Συναντά ένα άλογο και του "χλιμιντρίζει", προσπαθώντας να συνεννοηθεί μαζί του. Τηλεφωνά σε μια γραμμή "για μοναχικές καρδιές" και τελικά γνωρίζεται με έναν άγνωστό της, μυστηριώδη άντρα.
Η Χαγιακάουα συνδέει μια συλλογική πραγματικότητα με μια προσωπική ιστορία, κρατώντας την Ιαπωνία της δεκαετίας του ’80 (χρόνια της εκρηκτικής οικονομικής ανάπτυξης για τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου) ως ένα διακριτικό αλλά ζωντανό ντεκόρ. Στο φόντο, λοιπόν, ένας κόσμος μοναξιάς και αλλοτρίωσης και στο προσκήνιο ένα μινιμαλιστικό δράμα ελλειπτικής πλοκής και "σκόρπιων", χαλαρά δεμένων επεισοδίων που μοιάζουν με τις ζωηρές πινελιές ενός ιμπρεσιονιστικού πίνακα. Η σύνθεσή τους περιγράφει ένα γυναικείο σινε-πορτρέτο (από το οποίο η "Μικρή Ιρέν" κάνει ένα… μικρό πέρασμα), μα και ένα συναρπαστικό ταξίδι στις πρωτόγνωρες εμπειρίες και στα θαυμαστά συναισθήματα ενός μικρού κοριτσιού. Υιοθετώντας το αθώο βλέμμα του, το "Ρενουάρ" προσπερνά τον φωτογραφικό, ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό και ενδιαφέρεται να αποτυπώσει αισθήσεις και εντυπώσεις. Έτσι, αλήθεια και φαντασία γίνονται ένα, καθώς απελευθερωτικές όσο και απειλητικές ανακαλύψεις ξεκλειδώνουν τη γεμάτη ονειρικές εικόνες πραγματικότητα της Φούκι. Ανήσυχη, χαρωπή, θλιμμένη, λυτρωτική, μα και επώδυνη, η καθημερινότητά της παρασύρει γλυκά το θεατή σε μια πρωτότυπη, μελαγχολική και συγκινητική διαδρομή ως την πόρτα της ενηλικίωσης.
Ιαπωνία. 2025. Διάρκεια: 120΄. Διανομή: ONE FROM THE HEART
Περισσότερες πληροφορίες
Ρενουάρ
Στο Τόκιο του 1987, η εντεκάχρονη Φούκι προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το σοβαρό πρόβλημα υγείας του πατέρα της. Καθώς η μητέρα της είναι απορροφημένη με τη φροντίδα του και τη δουλειά της, εκείνη εξερευνά τον ενήλικο κόσμο γύρω της.
