Κινηματογραφικό ταμπού μέχρι πρόσφατα, το θέμα της γεροντικής άνοιας και της νόσου του Αλτσχάιμερ απασχολεί πλέον όλο και περισσότερες mainstream ταινίες, με τους Τζούλιαν Μουρ ("Still Alice") και Άντονι Χόπκινς ("Ο Πατέρας") να κερδίζουν μέσα στην τελευταία δεκαετία το Όσκαρ ερμηνεύοντας ανθρώπους οι οποίοι αρχίζουν σταδιακά να χάνουν την αίσθηση της γύρω τους πραγματικότητας. Όπως η Λέσλι, καλλιτέχνης η οποία πάσχει από προχωρημένη άνοια, κάτι που έχει αναγκάσει την κόρη της Αμάντα, διακεκριμένη ακαδημαϊκό, να επιστρέψει στο Λονδίνο για να είναι κοντά της. Η Λέσλι συζεί με το δεύτερο σύζυγό της Μάρτιν, ο οποίος την φροντίζει προσωπικά και αρνείται να συμφωνήσει στη μεταφορά της σε οίκο ευγηρίας, ζήτημα μόνιμης αντιπαράθεσής του με την Αμάντα.
Η μεταξύ τους σύγκρουση θα κορυφωθεί όταν ένα πρωί η τελευταία επισκεφτεί το σπίτι τους και γίνει μάρτυρας μιας ερωτικής σκηνής ανάμεσα στο υπερήλικο ζευγάρι. Θεωρώντας ότι η μητέρα της είναι ανίκανη να συναινέσει σε κάτι τέτοιο, καλεί την αστυνομία, η επέμβαση της οποίας βάζει μπροστά μια σειρά διαδικασιών εξακρίβωσης του βαθμού ικανότητας της Λέσλι να συγκατατεθεί σε οτιδήποτε. Κάτι το οποίο θα ξεκαθαρίσει και το αν είναι ασφαλές να δέχεται οικιακή φροντίδα ή πρέπει να μεταφερθεί σε κάποιο κατάλληλο ίδρυμα περίθαλψης.
Ο 60χρονος Καλιφορνέζος Λανς Χάμερ υπέγραψε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία το 2008, αλλά παρά την εξαιρετική φεστιβαλική πορεία του κοινωνικού δράματός του "Ballast" (βραβεία σκηνοθεσίας και φωτογραφίας στο φεστιβάλ του Σάντανς), εκείνος αφοσιώθηκε στην κινηματογραφική εκπαίδευση. Επέστρεψε τώρα στη σκηνοθετική καρέκλα αφοσιωμένος σε ένα θέμα για το οποίο έκανε εκτενή έρευνα, με κάποιους από τους "συμβούλους" του, αστυνομικούς και κοινωνικούς λειτουργούς, να υποδύονται τον εαυτό τους στην οθόνη. Διότι πρωταρχική μέριμνά του ήταν να εξασφαλίσει μια πραγματολογικά πειστική αναπαράσταση των μεθόδων κοινωνικής παρέμβασης στα ανάλογα ζητήματα, ώστε να οικοδομήσει πάνω της ένα απλό ως πλοκή, μα περίπλοκο ψυχολογικά δράμα χαρακτήρων, διλημμάτων και συναισθηματικών αδιεξόδων.
Σοκαριστικά ωμός στην καταγραφή της διανοητικής, μα και σωματικής κατάρρευσης της Λέσλι και με κάμερα κολλημένη στα πρόσωπα των απεγνωσμένα οργισμένων Αμάντα και Μάρτιν, ο Χάμερ χορογραφεί ένα γαϊτανάκι αντιπαραθέσεων το οποίο, χωρίς μανιερισμούς και εκβιαστικές υπερβολές, αναδεικνύει διακριτικά μια καλοπροαίρετη και ακούσια ίσως, μα σφοδρή μάχη εξουσίας πάνω στο σώμα του Άλλου. Με οδηγό ένα καλογραμμένο σενάριο (αν και αλληγορικά προφανής η υποπλοκή με την κόρη της Αμάντα) και τρεις συναρπαστικές ερμηνείες (βραβείο της επιτροπής και β΄ ρόλου για τους Άνα Κάλντερ - Μάρσαλ και Τομ Κόρτνεϊ στο φεστιβάλ Βερολίνου), οι έννοιες του έρωτα, της συμπόνιας, της αξιοπρέπειας και της κοινωνικής ευθύνης θίγονται από ευαίσθητες πλευρές που προκαλούν αμηχανία, προβληματισμό και συγκίνηση.
Μ. Βρετανία, ΗΠΑ. 2026. Διάρκεια: 121΄. Διανομή: CINOBO
Περισσότερες πληροφορίες
Βασίλισσα στη Θάλασσα
Η Λέσλι, η οποία πάσχει από προχωρημένη άνοια, συζεί με το δεύτερο σύζυγό της Μάρτιν, ο οποίος αρνείται τη μεταφορά της σε οίκο ευγηρίας, κάτι το οποίο τον φέρνει σε μετωπική αντιπαράθεση με την κόρη της πρώτης Αμάντα.
