67ο ΦΚΘ: Οι επτά ελληνικές ταινίες που ανυπομονούμε να δούμε πρώτοι

Είναι πια καιρός να παραδεχτούμε με κάποια -προσωρινή- ανακούφιση πως το ελληνικό σινεμά έχει πάρει τα πάνω του, τόσο σε εγχώριο επίπεδο όσο και διεθνώς. Τα εισιτήρια που κόβουν οι ελληνικές ταινίες βλέπουν αύξηση, με το κοινό βέβαια να τιμά περισσότερο ταινίες σαν τον "Καποδίστρια" (που ξεπέρασε τα 800.000 εισιτήρια) και "Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων" και, συχνά-πυκνά ταινίες όπως η "Σπασμένη Φλέβα" και "Η Τελευταία Κλήση". Ταυτόχρονα, ταινίες Ελλήνων δημιουργών κάνουν πρεμιέρα σε μεγάλα φεστιβάλ του κινηματογράφου και ενίοτε βραβεύονται. Κάποιες από αυτές θα τις δούμε φέτος στην ελληνική τους πρεμιέρα στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (5-15/11), το οποίο ανακοίνωσε τις ελληνικές ταινίες του προγράμματός του. Με 26 μεγάλου μήκους και 27 μικρού μήκους ταινίες, διαβάστε για όσες ανυπομονούμε να δούμε.

Ξεκινώντας από το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα, η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Ζακλίν Λέντζου, "Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα", η οποία απέσπασε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο τμήμα Orizzonti του Φεστιβάλ Βενετίας, ακολουθεί τη Τζο, μια μελαγχολική και ατίθαση έφηβη, η οποία ονειρεύτηκε ότι έγινε νερό, αλλά δεν είναι βέβαιη. Μοιάζει χρυσή κοιτάζοντας το είδωλό της σε γυαλιστερό χαρτί, και κλαίει στο μάθημα ακούγοντας τη Φαίδρα να τραγουδά: φωνή αγγελική, νέα φίλη-πραγματική. Το βράδυ, λίγο πριν την ξανασυναντήσει, της λένε ένα ανέκδοτο που δεν καταλαβαίνει, αλλά μοιραία θα της αποκαλυφθεί.

Ακολουθεί η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη, "Τιτανικός Ωκεανός" με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών, όπου στο σαγηνευτικό ποπ σύμπαν μιας ιαπωνικής σχολής επαγγελματιών γοργόνων, η Ακάμε μαθαίνει να κρατά την ανάσα της, να μαγεύει τα πλήθη και να κολυμπά με καρχαρίες. Μεταξύ άπνοιας και εξαντλητικής χορογραφίας, η Ακάμε ανακαλύπτει τον πρώτο έρωτα και απελευθερώνει την κρυμμένη της φωνή, δυνατή όσο εκείνη της μυθικής σειρήνας, μεταλλάσσοντας το κυνήγι της επιτυχίας σε βαθιά προσωπική μεταμόρφωση.

Στο Τμήμα Meet the Neighbors+, συναντάμε το "Ξανασταυρώνεται" του Θοδωρή Παπαδουλάκη, το οποίο μάς μεταφέρει σε ένα κοντινό μέλλον, στο κατεχόμενο νησί της Λυκόβρυσης, όπου ζει ο Μανώλης, ένας απείθαρχος νεαρός street artist με διαταραχή ομιλίας. Μια νύχτα μαζί με τους φίλους του βεβηλώνουν το άγαλμα του Χριστού. Λυγίζοντας στην προοπτική της βάναυσης τιμωρίας, προδίδει τους φίλους του, υποχρεώνεται να ενταχθεί στο Σώμα Ασφαλείας και να υποδυθεί τον Χριστό στην Αναπαράσταση των Παθών. Όταν όμως γίνεται μάρτυρας και συμμέτοχος της σκληρής μεταχείρισης κατατρεγμένων προσφύγων, ακροβατεί ανάμεσα στην ενοχή και την αφύπνιση.

Στο "Κράτα Με" (Βραβείο Κοινού στο διαγωνιστικό τμήμα World Cinema του Φεστιβάλ Sundance) της Μυρσίνης Αριστείδου, όταν η εντεκάχρονη Ίρις μπλέκει με την αστυνομία, έρχεται αντιμέτωπη με τον αποξενωμένο πατέρα της, Άρη, ο οποίος έχει επιστρέψει για την κηδεία του δικού του πατέρα. Αποφασισμένη να τον γνωρίσει, εισβάλλει στον απομονωμένο κόσμο του, όπου αρχίζει να ξεδιπλώνεται η εύθραυστη σχέση τους.

Ακόμη, "Τα Σωματίδια της Σκόνης" του Αργύρη Γερμανίδη αφηγούνται την ιστορία του Ισιντόρ, ο οποίος επιστρέφει στην επικράτεια των ζωντανών, όταν το πτώμα ενός νεαρού άντρα εμφανίζεται στις ακτές της Αταλάντης. Καθώς ακολουθεί τα ίχνη των περασμένων του ζωών σε αναζήτηση ενός παρελθόντος, βρίσκεται παγιδευμένος σε ένα δίκτυο από ιστορίες μέσα σε ιστορίες.

Ο Χρήστος Χουλιάρας σκηνοθετεί "Το Δέντρο του Ιούδα" για την επανασύνδεση του Ηλίας, ενός αυτοεξόριστου πατέρα, με τον Κώστα, παιδικό του φίλο και αστυνομικό, και τη γυναίκα του, τη Βίτω, σε ένα απομονωμένο χωριό της βόρειας Ελλάδας, κοντά στα σύνορα με την Αλβανία. Όταν μια νεαρή γυναίκα βρίσκεται δολοφονημένη έξω από το χωριό, η εξιχνίαση του εγκλήματος γίνεται έμμονη ιδέα, ένας σκοπός που γεμίζει το ψυχικό του κενό και τον άδειο του χρόνο.

Σε επίσημη πρώτη προβολή θα δούμε και την "Σταχομαζώχτρα" του Παναγιώτη Ράππα, κινηματογραφική μεταφορά του το διηγήματος του Αλέξανδρου Παπαδιαµάντη γίνεται 3D animation. Παραμονή Χριστουγέννων, σε ένα μικρό χιονισμένο νησί του Αιγαίου στα τέλη του 19ου αιώνα: η Αχτίτσα, μια φτωχή ηλικιωμένη γυναίκα, αγωνίζεται να μεγαλώσει τα δύο ορφανά εγγόνια της, με την βοήθεια της καλής της γειτόνισσας Ζερμπινιώς. Μόλις όμως η απόγνωση ετοιμάζεται να την κυριεύσει, μια επιταγή από τον χαμένο της γιο στην Αμερική φέρνει μαζί της την ελπίδα.