Λαμπυρίσματα

3

Ευαίσθητο, βραβευμένο στο Σαν Σεμπαστιάν οικογενειακό δράμα, το οποίο περιγράφει λυρικά και χαμηλότονα πως οι ενοχές, οι προσωπικές επιθυμίες και το πέρασμα του χρόνου διαμορφώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις. | Powered by Uber.

Λαμπυρίσματα

Σε ένα κινηματογραφικό παρόν καταιγιστικής δράσης, νευρικού μοντάζ και εκκεντρικής πλανοθεσίας, οι ταινίες της Πιλάρ Παλομέρο  μοιάζουν να έρχονται από ένα διαφορετικό σύμπαν. Ιστορίες θηλυκής ενηλικίωσης, τόσο το βραβευμένο με Γκόγια καλύτερης ταινίας "Las Niñas" (2020) όσο και το "La Maternal", το οποίο απέσπασε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, περιγράφουν τη ψυχολογική πορεία των χαρακτήρων τους προς ένα αβέβαιο αύριο με μια ντελικάτη ηρεμία και μια φιλοσοφημένη εσωτερικότητα. Ένα αφηγηματικό ύφος το οποίο γίνεται ακόμα πιο λιτό στα "Λαμπυρίσματα", όπου και πάλι μια γυναίκα καλείται να αναθεωρήσει τη συναισθηματική σταθερότητά της, αυτή τη φορά σε σχέση με όσα έχουν να κάνουν με το παρελθόν της.

Η Ίζαμπελ, η οποία ζει μια τακτοποιημένη ζωή με το σύντροφό της Ιγκνάθιο στην Ταραγόνα, δέχεται την επίσκεψη της κόρη της Μαδαλέν, η οποία σπουδάζει στην Βαλένθια. Η τελευταία ανησυχεί για τον πατέρα της Ραμόν, τον οποίο επισκέπτεται συχνά και φροντίζει, καθώς είναι πλέον βαριά άρρωστος. Ζητάει τη βοήθεια της μητέρας της, η οποία έχει να δει τον πρώην σύζυγό της δεκαπέντε χρόνια, αλλά τελικά η Ίζαμπελ δέχεται να κάνει το χατίρι της κόρης της με αποστασιοποιημένη επιμέλεια. Συναντώντας ξανά όμως τον εξουθενωμένο και στωικό Ραμόν, διαπιστώνει πως η διάθεσή της απέναντί του αρχίζει σταδιακά να αλλάζει.

Βασισμένη σε μια ιστορία της συγγραφέως Άιντερ Ροντρίγκεζ, η Παλομέρο οικοδομεί ένα λυρικό και χαμηλότονο οικογενειακό δράμα πάνω στο πως οι ενοχές, οι προσωπικές επιθυμίες και το πέρασμα του χρόνου διαμορφώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Αποφεύγοντας τα σεναριακά κλισέ του αναζωπυρωμένου έρωτα ή της αναθεώρησης του παρελθόντος, αξιοποιεί τους αργούς ρυθμούς, αφήνοντας τις συναισθηματικές αλλαγές εντός των χαρακτήρων της να κατασταλάξουν. Εστιάζει στα βλέμματα και τις σιωπές, τονίζει το ρόλο της φύσης και των αλλαγών της (με εκφραστική φωτογραφία από την Ντανιέλα Καχία των "Ροδακινιών του Αλκαράς") και αποσπά μια υποδειγματικά εσωτερική ερμηνεία από την Πατρίσια Λόπεθ Αρναΐθ (βραβείο στο Σαν Σεμπαστιάν).

Ισπανία. 2024. Διάρκεια: 101΄. Διανομή: WEIRD WAVE

Περισσότερες πληροφορίες

Λαμπυρίσματα

Los Destellos / Glimmers
3
  • Δραματική
  • 2024
  • Διάρκεια: 101 '
  • Πιλάρ Παλομέρο

Η ζωή της Ίζαμπελ παίρνει μια απροσδόκητη τροπή όταν η κόρη της Μαδαλέν της ζητά να φροντίσει τον σοβαρά άρρωστο πλέον πατέρα της, Ραμόν. Δεκαπέντε χρόνια μετά την τελευταία της συνάντηση με τον πρώην σύζυγό της, η Ίζαμπελ θα προσπαθήσει να εκπληρώσει την αποστολή της με αποστασιοποιημένη επιμέλεια.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Όλες οι κριτικές των νέων ταινιών της εβδομάδας

Η άποψη του "α" για τις πρεμιέρες που παίζονται στους κινηματογράφους από τις 24 Σεπτεμβρίου.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
24/09/2026

Το Κουτί της Πανδώρας

Ένα από τα κλασικά αριστουργήματα του βωβού σινεμά, βασισμένο σε δυο θεατρικά του Φρανκ Βέντεκιντ, με την Λουίζ Μπρουκς να αφήνει ιστορία ως σέξι Λούλου.

Ο Μεγάλος Παράγων

Γκανγκστερικό δράμα με έντονη νουάρ ατμόσφαιρα. Βασισμένο σε ξεπερασμένα πλέον σεναριακά κλισέ, επιβάλλεται με τη σκηνοθετική δυναμική και αφηγηματική ακρίβειά του.

Εκδικητές. Η Τελευταία Πράξη Encore

Η μητέρα των κόμικς μαχών κορυφώνεται λιγότερο θεαματικά του αναμενομένου, αλλά με μερικούς συγκινητικούς αποχαιρετισμούς.Μια έξτρα σκηνή ρίχνει γέφυρα με το επερχόμενο "Εκδικητές: Η Άνοδος του Doctor Doom".

Το Άλογο του Τορίνο

Απόλυτα μινιμαλιστικό και βαθιά αλληγορικό σινεμά (πάνω στη νιτσεϊκή σκέψη και το τέλος του κόσμου) μεγάλης διάρκειας πλάνων, εσωτερικών ρυθμών και υπνωτιστικής δύναμης. Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και κριτικών στο φεστιβάλ Βερολίνου.

Κομμένη Κλωστή

Κωμικό θρίλερ που προσπαθεί αδέξια να μιμηθεί το "Τρέξε Λόλα Τρέξε". Είναι γεμάτο σκόρπιες ιδέες, άλλες διασκεδαστικές και πολύ περισσότερες εξωφρενικά εξυπνακίστικες.

Uchronia

Ο Γκοντάρ συναντά τους Τζάρμαν και Μαντικό σε ένα φλύαρο, μα τολμηρά πληθωρικό και αβάν-γκαρντ σινε-δοκίμιο πάνω στην έννοια της επαναστατικής στάσης, από την πολιτική ως την τέχνη, τον 20ο αιώνα.