Από τότε που ο Φεντερίκο Φελίνι σκαρφίστηκε το "8½" (1963), τη λυρική ημι-αυτοβιογραφική εμβάθυνση στην απουσία ιδεών ενός σκηνοθέτη, δεν είναι λίγοι οι φτασμένοι δημιουργοί που επιχείρησαν να αντλήσουν κινηματογραφική έμπνευση από την αθωότητα της νιότης και του παρελθόντος τους με ένα σουρεαλιστικό τουίστ. Απευθείας απόγονος του φελινικού σινεμά, το "Μπάρντο…" βρίσκει τον τετραπλά οσκαρικό Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου να ψυχαναλύει τον εαυτό του, μέσα από τις παράδοξες υπαρξιακές περιπέτειες που βιώνει –τι άλλο;– ένας σκηνοθέτης (ντοκιμαντέρ) με διόλου διακριτικές ομοιότητες, φυσιογνωμικές και συμπεριφορικές, με τον ίδιο. Ο πρωταγωνιστής, ενόψει της βράβευσής του με ένα πολύ σημαντικό διεθνούς κύρους βραβείο, επιστρέφει στην πατρίδα του όπου, αντί για ένα αίσθημα μελαγχολικής θαλπωρής, τον περιμένουν μια σειρά από ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες τον φέρνουν αντιμέτωπο με περασμένα λάθη και καταπιεσμένα άγχη.
Χωρίς να δείχνει διάθεση να ξεχάσει λεπτό πως η ταινία αφορά εκείνον και μόνο, ο Ινιάριτου κατασκευάζει ένα οδυνηρά πομπώδες φιλμ, το οποίο αναλώνεται σε φλυαρία αντίστοιχη του εγωισμού του. Θύμα της ναρκισσιστικής εμμονής του, οι περιστασιακές στιγμές αυθεντικότητας. Συγκεκριμένα, οι ποιητικοί αναστοχασμοί πάνω στην αντιφατική συνύπαρξη της λαϊκής καλλιτεχνικής δουλειάς με την ευπορία του αστού δημιουργού της, η ανάγκη για συμπαγή εθνική ταυτότητα ενός υποκειμένου δίχως ρίζες και η επιθυμία του να μην ξεχαστούν τα αποικιοκρατικά τραύματα του λαού με τον οποίο ταυτίζεται.
Όλα αυτά σκεπάζονται κάτω από την αυτοαναφορικότητα του σκηνοθέτη, αποτρέποντας τη δυνατότητα οι ειλικρινείς ανησυχίες του να γίνουν καθολικές. Έτσι, ενώ στο "Μπάρντο…" επιστρέφουν οι αρετές του Ινιάριτου, όπως η ικανότητα να θολώνουν τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και τον υπερβατικό μύθο μέσα από επικών διαστάσεων σουρεαλιστικές σκηνές, επανέρχονται και τα μειονεκτήματά του. Πιο χαρακτηριστικά, η ροπή στις απλουστευτικές ασκήσεις ηθικολογίας συνοδεία επιφανειακών φιλοσοφικών αναφορών, κυρίως όμως η συχνή χρήση του συναισθηματικού εκβιασμού. Στο φινάλε, πράγματι, λέγονται ένα σωρό αλήθειες. Αφορούν, όμως, οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον εμπνευστή τους;
Μεξικό. 2022. Διάρκεια: 159΄. Διανομή: ODEON.
Περισσότερες πληροφορίες
Μπάρντο, το Ψευδές Χρονικό ενός Σωρού Αλήθειες
Ενόψει της βράβευσής του με ένα βραβείο διεθνούς κύρους, ένας κορυφαίος σκηνοθέτης δημοσιογραφικών ντοκιμαντέρ επιστρέφει στην πατρίδα του όπου βιώνει μια σειρά από παράδοξες εμπειρίες, οι οποίες ενεργοποιούν τα έντονα υπαρξιακά άγχη του.
