Το Τελευταίο Ατού

4

Μια ασυμβίβαστα πικρή καταγγελία του κιτρινισμού στον Τύπο, πολύ μπροστά από την εποχή της.

Το Τελευταίο Ατού

Η μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία της «Λεωφόρου της Δύσης» (1950) σημαίνει και το τέλος της μακρόχρονης σεναριακής συνεργασίας του Τσαρλς Μπράκετ με τον Μπίλι Γουάιλντερ, ο οποίος νιώθει ώριμος να αναλάβει πλέον και χρέη παραγωγού εξασφαλίζοντας μεγαλύτερη δημιουργική ελευθερία. Η πρώτη του παραγωγή και συνεργασία με καινούργιους σεναριογράφους –Λέσερ Σάμιουελς («No Way Out» του Τζότζεφ Μάνκιεβιτς) και Γουόλτερ Νιούμαν («Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Χέρι», «Cat Ballou»)– αποδείχτηκε όμως και η πρώτη μεγάλη εμπορική αποτυχία του, αιφνιδιάζοντας το κοινό με τον βαθύ κυνισμό της.

Το «Τελευταίο Ατού» βασίζεται σε ένα πραγματικό περιστατικό του 1925 και έχει ως πρωταγωνιστή τον Τσακ Τέιτουμ, έναν απογοητευμένο πρώην μεγαλοδημοσιογράφο της Νέας Υόρκης, ο οποίος εργάζεται πλέον για μια εφημερίδα του Αλμπουκέρκι. Σε μια αποστολή ρουτίνας θα μάθει για έναν άντρα που έχει παγιδευτεί σε μια σπηλιά, αρπάζοντας την ευκαιρία από τα μαλλιά. Εκμεταλλεύεται την ιστορία για να ξαναζωντανέψει την καριέρα του, δωροδοκώντας τον τοπικό σερίφη ώστε να συντονίσει ο ίδιος και να παρατείνει την προσπάθεια διάσωσης, ενώ γύρω από τον τόπο του ατυχήματος συρρέουν αμέτρητοι «παρατηρητές» και περίεργοι, στήνοντας ολόκληρο καταυλισμό με σόου, συναυλίες και… λούνα παρκ. Μέσα από τα αποκλειστικά, περιζήτητα πλέον ρεπορτάζ του, ο Τέιτουμ δημιουργεί μια αίσθηση εθνικής τραγωδίας και την αξιοποιεί για όσο μπορεί, έως ότου τα πράγματα βγουν αναπόφευκτα εκτός ελέγχου.

Πέρα από μια ασυμβίβαστα πικρή καταγγελία του κιτρινισμού στον Τύπο πολύ μπροστά από την εποχή της (πριν τα ταμπλόιντ και τα λαϊκά talk shows), η υποψήφια για Όσκαρ σεναρίου ταινία του Γουάιλντερ –με τον χαρακτηριστικό εναλλακτικό τίτλο «The Big Carnival», τον οποίο επέβαλε ως εμπορικότερο η Paramount– ακτινογραφεί μια βαθιά διεφθαρμένη κοινωνική πραγματικότητα. Σε μια από τις βιτριολικότερες κριτικές του αμερικανικού ονείρου στην οθόνη, αυτό αποκαλύπτεται από την κορφή (οι opinion leaders) ως τον πάτο του (η ψυχολογία του όχλου) κατειλημμένο πλήρως από απληστία, αμοραλισμό και υποκρισία.

Α/Μ. ΗΠΑ. 1951. Διάρκεια: 111΄. Διανομή: ΔΑΝΑΟΣ.

Περισσότερες πληροφορίες

Το Τελευταίο Ατού

Ace in the Hole
4
  • Δραματική
  • 1951
  • Διάρκεια: 111 '
  • Μπίλι Γουάιλντερ

Ένας απογοητευμένος πρώην μεγαλοδημοσιογράφος που εργάζεται πλέον για μια εφημερίδα του Αλμπουκέρκι μαθαίνει τυχαία για έναν άντρα που παγιδεύτηκε σε μια σπηλιά. Εκμεταλλεύεται την ιστορία για να ξαναζωντανέψει την καριέρα του, συντονίζοντας και παρατείνοντας την προσπάθεια διάσωσης, ενώ τα αποκλειστικά ρεπορτάζ του γίνονται περιζήτητα.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Το "Trainspotting" γιορτάζει τα 30 με προβολές σε 4Κ αποκατεστημένη κόπια

Το ορόσημο του βρετανικού σινεμά των 90s και της σύγχρονης ποπ κουλτούρας επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες γιορτάζοντας 30 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
13/08/2026

10 ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ που δεν έχουν (σχεδόν) κανένα ψεγάδι

Ο "μετρ του σασπένς" γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 13 Αυγούστου 1899. Με αφορμή τη γενέθλια μέρα του, θυμόμαστε δέκα ταινίες που παίρνουν 5 αστεράκια και αποδεικνύουν γιατί ο Άλφρεντ Χίτσκοκ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Όλες οι κριτικές των νέων ταινιών της εβδομάδας

Η άποψη του "α" για τις πρεμιέρες που παίζονται στους κινηματογράφους από τις 13 Αυγούστου.

Οι Ψίθυροι

Τολμηρή για τα χολιγουντιανά δεδομένα της εποχής και υποψήφια για πέντε Όσκαρ διασκευή θεατρικού έργου της Λίλιαν Χέλμαν. Ένα σκηνοθετικό και δραματικό κομψοτέχνημα.

Zabriskie Point

Η παρεξηγημένη τότε, πρώτη ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι σε αμερικανικό έδαφος, επιφυλάσσει εικαστική τόλμη κι ένα μοναδικό soundtrack από τους Pink Floyd.

Ο Θεός Ελέφαντας

Ένα βραδυφλεγές whodunit με εξαιρετική σκηνοθετική ματιά, χωρίς βιασύνες και σεναριακά πασαλείμματα.

Η Φήμη

Με μια ξεκάθαρη σκηνοθετική ματιά στη μόλις δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Κεντ Τζόουνς καταφέρνει να αποτυπώσει την αίσθηση μιας εποχής που έχει φύγει ανεπιστρεπτί.