Το Τελευταίο Ατού

4

Μια ασυμβίβαστα πικρή καταγγελία του κιτρινισμού στον Τύπο, πολύ μπροστά από την εποχή της.

Το Τελευταίο Ατού

Η μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία της «Λεωφόρου της Δύσης» (1950) σημαίνει και το τέλος της μακρόχρονης σεναριακής συνεργασίας του Τσαρλς Μπράκετ με τον Μπίλι Γουάιλντερ, ο οποίος νιώθει ώριμος να αναλάβει πλέον και χρέη παραγωγού εξασφαλίζοντας μεγαλύτερη δημιουργική ελευθερία. Η πρώτη του παραγωγή και συνεργασία με καινούργιους σεναριογράφους –Λέσερ Σάμιουελς («No Way Out» του Τζότζεφ Μάνκιεβιτς) και Γουόλτερ Νιούμαν («Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Χέρι», «Cat Ballou»)– αποδείχτηκε όμως και η πρώτη μεγάλη εμπορική αποτυχία του, αιφνιδιάζοντας το κοινό με τον βαθύ κυνισμό της.

Το «Τελευταίο Ατού» βασίζεται σε ένα πραγματικό περιστατικό του 1925 και έχει ως πρωταγωνιστή τον Τσακ Τέιτουμ, έναν απογοητευμένο πρώην μεγαλοδημοσιογράφο της Νέας Υόρκης, ο οποίος εργάζεται πλέον για μια εφημερίδα του Αλμπουκέρκι. Σε μια αποστολή ρουτίνας θα μάθει για έναν άντρα που έχει παγιδευτεί σε μια σπηλιά, αρπάζοντας την ευκαιρία από τα μαλλιά. Εκμεταλλεύεται την ιστορία για να ξαναζωντανέψει την καριέρα του, δωροδοκώντας τον τοπικό σερίφη ώστε να συντονίσει ο ίδιος και να παρατείνει την προσπάθεια διάσωσης, ενώ γύρω από τον τόπο του ατυχήματος συρρέουν αμέτρητοι «παρατηρητές» και περίεργοι, στήνοντας ολόκληρο καταυλισμό με σόου, συναυλίες και… λούνα παρκ. Μέσα από τα αποκλειστικά, περιζήτητα πλέον ρεπορτάζ του, ο Τέιτουμ δημιουργεί μια αίσθηση εθνικής τραγωδίας και την αξιοποιεί για όσο μπορεί, έως ότου τα πράγματα βγουν αναπόφευκτα εκτός ελέγχου.

Πέρα από μια ασυμβίβαστα πικρή καταγγελία του κιτρινισμού στον Τύπο πολύ μπροστά από την εποχή της (πριν τα ταμπλόιντ και τα λαϊκά talk shows), η υποψήφια για Όσκαρ σεναρίου ταινία του Γουάιλντερ –με τον χαρακτηριστικό εναλλακτικό τίτλο «The Big Carnival», τον οποίο επέβαλε ως εμπορικότερο η Paramount– ακτινογραφεί μια βαθιά διεφθαρμένη κοινωνική πραγματικότητα. Σε μια από τις βιτριολικότερες κριτικές του αμερικανικού ονείρου στην οθόνη, αυτό αποκαλύπτεται από την κορφή (οι opinion leaders) ως τον πάτο του (η ψυχολογία του όχλου) κατειλημμένο πλήρως από απληστία, αμοραλισμό και υποκρισία.

Α/Μ. ΗΠΑ. 1951. Διάρκεια: 111΄. Διανομή: ΔΑΝΑΟΣ.

Περισσότερες πληροφορίες

Το Τελευταίο Ατού

Ace in the Hole
4
  • Δραματική
  • 1951
  • Διάρκεια: 111 '
  • Μπίλι Γουάιλντερ

Ένας απογοητευμένος πρώην μεγαλοδημοσιογράφος που εργάζεται πλέον για μια εφημερίδα του Αλμπουκέρκι μαθαίνει τυχαία για έναν άντρα που παγιδεύτηκε σε μια σπηλιά. Εκμεταλλεύεται την ιστορία για να ξαναζωντανέψει την καριέρα του, συντονίζοντας και παρατείνοντας την προσπάθεια διάσωσης, ενώ τα αποκλειστικά ρεπορτάζ του γίνονται περιζήτητα.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Όλες οι κριτικές των νέων ταινιών της εβδομάδας

Η άποψη του "α" για τις πρεμιέρες που παίζονται στους κινηματογράφους από τις 24 Σεπτεμβρίου.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
24/09/2026

Το Κουτί της Πανδώρας

Ένα από τα κλασικά αριστουργήματα του βωβού σινεμά, βασισμένο σε δυο θεατρικά του Φρανκ Βέντεκιντ, με την Λουίζ Μπρουκς να αφήνει ιστορία ως σέξι Λούλου.

Ο Μεγάλος Παράγων

Γκανγκστερικό δράμα με έντονη νουάρ ατμόσφαιρα. Βασισμένο σε ξεπερασμένα πλέον σεναριακά κλισέ, επιβάλλεται με τη σκηνοθετική δυναμική και αφηγηματική ακρίβειά του.

Εκδικητές. Η Τελευταία Πράξη Encore

Η μητέρα των κόμικς μαχών κορυφώνεται λιγότερο θεαματικά του αναμενομένου, αλλά με μερικούς συγκινητικούς αποχαιρετισμούς.Μια έξτρα σκηνή ρίχνει γέφυρα με το επερχόμενο "Εκδικητές: Η Άνοδος του Doctor Doom".

Το Άλογο του Τορίνο

Απόλυτα μινιμαλιστικό και βαθιά αλληγορικό σινεμά (πάνω στη νιτσεϊκή σκέψη και το τέλος του κόσμου) μεγάλης διάρκειας πλάνων, εσωτερικών ρυθμών και υπνωτιστικής δύναμης. Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και κριτικών στο φεστιβάλ Βερολίνου.

Κομμένη Κλωστή

Κωμικό θρίλερ που προσπαθεί αδέξια να μιμηθεί το "Τρέξε Λόλα Τρέξε". Είναι γεμάτο σκόρπιες ιδέες, άλλες διασκεδαστικές και πολύ περισσότερες εξωφρενικά εξυπνακίστικες.

Uchronia

Ο Γκοντάρ συναντά τους Τζάρμαν και Μαντικό σε ένα φλύαρο, μα τολμηρά πληθωρικό και αβάν-γκαρντ σινε-δοκίμιο πάνω στην έννοια της επαναστατικής στάσης, από την πολιτική ως την τέχνη, τον 20ο αιώνα.