Ο Υπηρέτης

4

Η πάλη των τάξεων κλείνεται σε τέσσερις τοίχους και μετατρέπεται σε ένα «εξπρεσιονιστικό», κλειστοφοβικό ψυχολογικό θρίλερ διά χειρός Χάρολντ Πίντερ.

Ο Υπηρέτης

Η πάλη των τάξεων κλείνεται σε τέσσερις τοίχους και μετατρέπεται σε ένα «εξπρεσιονιστικό», κλειστοφοβικό ψυχολογικό θρίλερ διά χειρός Χάρολντ Πίντερ.

Ο Υπηρέτης - εικόνα 1

Έχοντας εγκαταλείψει την Αμερική για πάνω από μία δεκαετία ως θύμα των μακαρθικών­ διώξεων, ο εγκατεστημένος στο Λονδίνο σκηνοθέτης Τζότζεφ Λόουζι αποφασίζει στις αρχές της δεκαετίας του ’60 να μεταφέρει στην οθόνη το μυθιστόρημα του Ρόμπιν Μομ, ανιψιού του νομπελίστα Σόμερσετ Μομ, «Ο Υπηρέτης». Προτείνει στον θεατρικό συγγραφέα Χάρολντ Πίντερ να επιμεληθεί τη σεναριακή δια­σκευή, εγκαινιάζοντας μια καρποφόρα συνεργασία μαζί του, η οποία θα ολοκληρωθεί με το «Ατύχημα» (1967) και τον βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες «Μεσάζοντα» (1971).

Ο Υπηρέτης - εικόνα 2

Ο Πίντερ κάνει σπουδαία δουλειά βουτώντας σε βαθιά ψυχαναλυτικά νερά και αναδεικνύοντας τα φαουστικά στοιχεία που κρύβει μέσα της η ιστορία ενός ξεπεσμένου αριστοκράτη, ο οποίος αγοράζει ένα σπίτι στο Λονδίνο και προσλαμβάνει έναν υπηρέτη που από την πρώτη στιγμή μοιάζει πρόθυμος και υπάκουος. Σταδιακά όμως αποκτά μια σχέση παράξενης εξάρτησης μαζί του, η οποία θα τον οδηγήσει στην καταστροφή και την αντιστροφή των μεταξύ τους ρόλων.

Η ξεκάθαρη αλληγορία της πάλης δύο τάξεων για εξουσία –μιας δυναμικής και αμοραλιστικής, μιας σνομπ και παρηκμασμένης– ενισχύεται από τους κοφτερούς διαλόγους, τη διαρκή επαναφορά «τελετουργιών» επιβολής και τις καίριες κοινωνικές αναφορές, ενώ η λανθάνουσα ομοφυλοφιλική έλξη ανάμεσα στους δύο άντρες (BAFTA ερμηνείας για τους Ντερκ Μπόγκαρντ και Τζέιμς Φοξ) συνδέει διαλεκτικά το (καταπιεσμένο) ερωτικό ένστικτο με αυτό της επιβίωσης (ως επικυριαρχία). Διαλεκτικά, με σαφή μπερεχτικό τρόπο μάλιστα, δουλεύει και ο Λόουζι σε επίπεδο φόρμας, καθώς υιοθετεί ένα «εξπρεσιονιστικό» σκηνοθετικό στιλ, που συνδυάζει ρεαλισμό κι έλλειψη, ψυχολογικό δράμα και ατμοσφαιρικό θρίλερ. Αξιοποιεί στο έπακρον τους εσωτερικούς χώρους (σκάλες, καθρέφτες, κλειστοφοβική αίσθηση), επιβάλλει ένα υπνωτιστικό στιλιζάρισμα και αποτυπώνει σπαρακτικά, τραγικά και μεγαλοπρεπώς το πικρό τέλος μιας ολόκληρης κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας.

Α/Μ. Μ. Βρετανία. 1963. Διάρκεια: 110΄. Διανομή: BIBLIOTHEQUE.

Περισσότερες πληροφορίες

Ο Υπηρέτης

The Servant
4
  • Δραματική
  • 1963
  • Διάρκεια: 116 '
  • Τζόζεφ Λόουζι

Ένας ξεπεσμένος αριστοκράτης προσλαμβάνει έναν υπηρέτη με τον οποίο αποκτάει σταδιακά μια σχέση παράξενης εξάρτησης, η οποία θα τον οδηγήσει στην καταστροφή και την αντιστροφή των μεταξύ τους ρόλων.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Ο Χρήστος Μασσαλάς, η Έλσα Λεκάκου και το θεαματικό "Broadway"

Το "α" συνάντησε το σκηνοθέτη και την πρωταγωνίστρια της εντυπωσιακής ελληνικής ταινίας, στην οποία η συνοχή ανάμεσα στα μέλη μιας ομάδας χορευτών – πορτοφολάδων που έχει ως ορμητήριο ένα εγκαταλελειμμένο αθηναϊκό θέατρο αρχίζει να καταρρέει εξαιτίας της άφιξης ενός νέου προσώπου.

ΓΡΑΦΕΙ: ΓΙΑΝΝΗς ΚΑΝΤΕΑ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟς
22/09/2022

Broadway

Αλμοδοβαρικό δράμα με αφηγηματική ευρηματικότητα και φρεσκάδα. Αν και χωρίς ολοκληρωμένες σεναριακές ιδέες, εντυπωσιάζει ως πολλά υποσχόμενο σκηνοθετικό ντεμπούτο.

Φτερά και Πούπουλα

Μεγάλο Βραβείο της "Εβδομάδας Κριτικής" των Καννών για μια αθόρυβη σουρεαλιστική σάτιρα που ανατέμνει βιτριολικά την αιγυπτιακή πραγματικότητα.

Μην Ανησυχείς Αγάπη Μου

Το American dream ως αστικός εφιάλτης και ένα ψυχολογικό θρίλερ που δεν ξέρει να διαχειριστεί, σεναριακά και σκηνοθετικά, τις ιδέες του, οδηγούμενο σε μια αυτοκαταστροφική, παρωδιακή σχεδόν κορύφωση.

Η Συγκάλυψη

Τυπικό - ατμοσφαιρικό και κοινωνικά καταγγελτικό - Nordic noir, βασισμένο στη λογοτεχνική σειρά "Τμήμα Q" του Γιούσι Άντλερ – Όλσεν. Έχουν προηγηθεί τέσσερις δανέζικες ταινίες (2013-18) με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Ο Ντογκτανιάν και οι Τρεις Σωματοφύλακες

Οι "Τρεις σωματοφύλακες" διασκευάζονται σε μια διασκεδαστικά παιδική, καρτούν εκδοχή, πιστή στο περιπετειώδες πνεύμα του Αλέξανδρου Δουμά.

Αδελαΐδα

Λιγοστοί διάλογοι, ατμοσφαιρικά πλάνα (σε γήινα, σαθρά χρώματα) και μια αίσθηση αδυναμίας φυγής από το – ιστορικό – πεπρωμένο κυριαρχούν στη μελαγχολική ποιητική ελεγεία για έναν αδύνατο έρωτα.