Περιήγηση στο μικρόκοσμο της Πεντοτσίν, μιας δημοτικής παραλίας της Τεργέστης στην οποία ένας τοίχος χωρίζει το χώρο των αντρών από εκείνο των γυναικών. Μια λιτή ματιά σε ένα «ξεχασμένο» ευρωπαϊκό σύνορο γίνεται ανθρωπολογική μελέτη, μάθημα ιστορίας και ερώτημα πάνω στα ορατά και αόρατα τείχη που μας περιβάλλουν. Συμμετοχή στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κανών.
Η είδηση της εκτός συναγωνισμού συμμετοχής της τελευταίας ταινίας του Θάνου Αναστόπουλου («Όλο το Βάρος του Κόσμου», «διόρθωση», «Η Κόρη»), ενός ιταλόφωνου ντοκιμαντέρ σε συν-σκηνοθεσία Ντάβιντε ντελ Ντέγκαν, στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κανών «έσκασε» πέρυσι τον Απρίλιο σαν μια πραγματικά μεγάλη έκπληξη. Όσοι όμως παρευρέθηκαν στην πρώτη προβολή της βρήκαν εύκολα τις εξηγήσεις γι’ αυτήν την τολμηρή επιλογή, η οποία έφερε δικαίως την ιστορία της Πεντοτσίν στις οθόνες της Κρουαζέτ. Ποια όμως είναι η Πεντοτσίν; Με το επίσημο όνομα «Λα Λαντέρνα», αλλά γνωστή στους κατοίκους της Τεργέστης ως Πεντοτσίν, ακριβώς δίπλα στο μεγάλο λιμάνι της πόλης στέκει μια μικρή δημοτική παραλία στην οποία ένας τοίχος χωρίζει το χώρο των αντρών από εκείνο των γυναικών.
Πρόκειται για έναν ξεχασμένο αναχρονισμό που τηρείται μεν, χωρίς αυστηρότητα δε από τους ηλικιωμένους στην πλειονότητά τους λουόμενους, καθώς η αμφίδρομη πρόσβαση από τη θάλασσα είναι πανεύκολη. Πού κρύβεται, λοιπόν, το κινηματογραφικό ενδιαφέρον αυτής της γραφικής ιδιαιτερότητας; Ο φακός των Αναστόπουλου και Ντελ Ντέγκαν, ο οποίος παρακολουθεί τα όσα συμβαίνουν στην πλαζ για μια ολόκληρη σεζόν, την ανακαλύπτει πρωτίστως στους ίδιους τους ανθρώπους.
Στις ράθυμες κινήσεις της ρουτίνας, τις ανέμελες συζητήσεις, τα αστεία και τις αποχαιρετιστήριες γιορτές τους. Αλλά και στον τρόπο που περπατούν, στέκονται και κολυμπούν, αφού τα σώματα έχουν να αφηγηθούν μια διαφορετική ιστορία από τα στόματα. Η απουσία σχολιασμού ή εξομολογητικών συνεντεύξεων αφήνει την εικόνα να ακολουθήσει μόνη της ένα σωρό από απρόσμενες ιστορίες που γεννιούνται και πεθαίνουν στα λίγα αυτά τετραγωνικά μέτρα και αφορούν τις έννοιες του διαχωρισμού, της παράδοσης, της πολυπολιτισμικότητας, των ταξικών αντιθέσεων, της ταυτότητας και των συνόρων. Χιούμορ, τρυφερότητα και μια ματιά που κοιτάζει την αληθινή ζωή χωρίς προκατασκευασμένη άποψη συνθέτουν μια λιτή πρόταση «καθαρού σινεμά» (στο νου έρχεται ο Τζιανφράνκο Ρόζι και το «Φωτιά στη Θάλασσα»), μαζί με μια ανθρωπολογική μελέτη, ένα μάθημα Ιστορίας κι ένα επίκαιρο ερώτημα πάνω στα ορατά και αόρατα τείχη που μας περιβάλλουν.
Ιταλία, Ελλάδα. 2016. Διάρκεια: 118΄. Διανομή: ONE FROM THE HEART.
Περισσότερες πληροφορίες
Η Τελευταία Παραλία
Περιήγηση στο μικρόκοσμο της Πεντοτσίν, μιας δημοτικής παραλίας της Τεργέστης στην οποία ένας τοίχος χωρίζει το χώρο των αντρών από εκείνο των γυναικών.
