Τι σας ενέπνευσε στην κινηματογραφική μεταφορά του συγκεκριμένου μυθιστορήματος του Ζορζ Σιμενόν;
Ανακάλυψα το βιβλίο αρκετά πρόσφατα. Βρισκόταν στο πλατό της προηγούμενης ταινίας μου, του "Le Tableau Volé", οπότε το πήρα και το διάβασα. Μου φάνηκε έξυπνο και διορατικό, καθώς η πλοκή ήταν αρκετά πρωτότυπη και το θέμα αφορούσε το πέρασμα του χρόνου και την ηλικία, ζητήματα που αρχίζουν να με απασχολούν, αλλά η κατάληξη της ιστορίας, αν και ευρηματική, με απογοήτευσε. Γι' αυτό αποφάσισα να το διασκευάσω, αλλάζοντας όμως το τέλος.
Χωρίς να αποκαλύψετε κάτι κρίσιμο για την πλοκή, τι ήταν αυτό το οποίο σας προκάλεσε απογοήτευση;
Ας πούμε η ταυτότητα του ενόχου ή των ενόχων, η οποία κρύβει και ένα σχόλιο πάνω στις ανθρώπινες επιθυμίες και τα παιχνίδια της μοίρας. Είχα την αίσθηση ότι μπορούσαμε να αλλάξουμε τη συγκεκριμένη οπτική γωνία, κάτι στο οποίο με ενθάρρυνε και ένας αστυνομικός επιθεωρητής τον οποίο χρησιμοποίησα ως σύμβουλο σεναρίου. Ήθελα να ελέγξει όλη την ανακριτική διαδικασία και τις πραγματολογικές λεπτομέρειες, γιατί η ιστορία του Σιμενόν εξελίσσεται το 1960, ενώ η δική μας στις αρχές του αιώνα μας και πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Διάβασε το βιβλίο και συμφώνησε πως το φινάλε δεν είναι απόλυτα πειστικό.
Γιατί αποφασίσατε να μεταφέρετε το χρονικό πλαίσιο σχεδόν μισόν αιώνα αργότερα;
Υπάρχουν θέματα του βιβλίου που είναι άμεσα δεμένα με την εποχή, όπως η γαλλική αριστοκρατία και οι αξίες της ή η σχέση του καθολικισμού με την πολιτική εξουσία, αλλά και την απλή καθημερινότητα τελικά. Όλα τους, όμως, απασχολούν ακόμα τη σημερινή πραγματικότητα και μου φάνηκε ενδιαφέρον να δούμε το πως.
Αλλά κι ο επιθεωρητής Μεγκρέ είναι άνθρωπος μιας άλλης εποχής. Δεν έχει κινητό τηλέφωνο για παράδειγμα…
Ακριβώς. Είναι άνθρωπος του 20ου αιώνα και λιγάκι επιφυλακτικός απέναντι σε όσα εξελίσσονται γύρω του. Αντίθετα με όλες σχεδόν τις ανάλογες κινηματογραφικές διασκευές, οι οποίες τον τοποθετούν στις δεκαετίες του ’30, του ’40 και του ’50, εδώ επιχειρήσαμε κάτι διαφορετικό. Έχουμε έναν Μεγκρέ ο οποίος αντιστέκεται στον κόσμο που τον περιβάλλει, αλλά είναι αναγκασμένος να συμπορευτεί μαζί του, να βρει τρόπο να συνυπάρξουν αποτελεσματικά.
Πέρα από τα κινητά και το σκεπτικισμό του απέναντι στην τεχνολογική εξέλιξη, οι ηθικές αξίες μιας άλλης εποχής που κουβαλάει ο Μεγκρέ πως ακριβώς συγκρούονται με τις σημερινές;
Είναι ένας άντρας παντρεμένος. Έχει σύζυγο. Δεν έχει παιδιά. Η σεξουαλική πλευρά της σχέσης τους αποτελεί μυστήριο. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ένα πολύ δεμένο ζευγάρι. Ένα πολύ τρυφερό ζευγάρι, με το οποίο οι απλοί άνθρωποι θα μπορούσαν εύκολα να ταυτιστούν τον προηγούμενο αιώνα. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, καθώς οι αξίες έχουν αλλάξει πολύ. Το πολύ δεμένο ζευγάρι, όπου η σύζυγος μαγειρεύει και ο σύζυγος εργάζεται, έχει καταντήσει κάτι σχεδόν σοκαριστικό. Και αυτό ήταν ένα από τα στοιχεία που με ενδιέφεραν: να παρουσιάσω ένα τέτοιο ζευγάρι της πραγματικής ζωής, που αντικατοπτρίζει την καθημερινότητα πολλών ανθρώπων, το οποίο όμως έχει καταλήξει να θεωρείται σχεδόν πολιτικά μη ορθό. Αυτό ήταν μέρος ιδεών που ήθελα να αποδώσω στην ταινία, γιατί συνολικά ο Μεγκρέ είναι ένας αναχρονιστικός και με αυτή την έννοια ένας πολιτικά μη ορθός χαρακτήρας.
Είχατε στο νου σας, ως φιγούρα, κάποιον συγκεκριμένο Μεγκρέ από τους τόσους πολλούς ηθοποιούς οι οποίοι τον έχουν υποδυθεί σε μικρή και μεγάλη οθόνη;
Όπως σας είπα, δεν ήθελα έναν Μεγκρέ "εποχής", οπότε δεν υπήρξε κάποια σαφής έμπνευση ή ευθεία αναφορά. Ήθελα να παρουσιάσω ένα χαρακτήρα ο οποίος βρίσκεται κάπου στη μέση των εποχών και των πραγμάτων, που είναι διχασμένος και λίγο αναρχικός ή ίσως λίγο αντιδραστικός. Κάποιος ο οποίος έρχεται σε σύγκρουση με την εποχή στην οποία ζει.
Πως καταλήξατε στον Ντενί Πονταλιντές για πρωταγωνιστή; Δεν είναι μια προφανής επιλογή…
Όταν έγραφα το σενάριο δεν είχα κάποιο συγκεκριμένο στο νου μου. Στις συζητήσεις μας με τον παραγωγό το όνομά του αναφέρθηκε σχεδόν αμέσως, επειδή είναι ένας ηθοποιός-χαμαιλέοντας. Έχει υποδυθεί τον Σαρκοζί, τον Μιτεράν, τον Λουί Λιμιέρ... Εφόσον, λοιπόν, πρόκειται για έναν σπουδαίο ηθοποιό, σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να επιλέξουμε κάποιον που δεν διαθέτει τη σωματική διάπλαση που θα περίμενε κανείς για τον ήρωά μας, καθώς τον φανταζόμαστε πάντα ως έναν άντρα αρκετά ογκώδη, βαρύ, με σκυθρωπό βλέμμα και μια κάποια βραδύτητα στην έκφραση. Εκείνος είναι αρκετά διαφορετικός, κάπως νευρικός και υπερκινητικός. Και νομίζω ότι η ιδέα να ενσαρκώσει τον Μεγκρέ τον ενθουσίασε ιδιαίτερα.
