Ο Ούγγρος σκηνοθέτης, Γκιόργκι Πάλφι, ήρθε στην Ελλάδα για να γυρίσει μια ταινία από την οπτική μιας κότας.
Δεν συναντάμε συχνά στο σινεμά ταινίες από την οπτική ενός ζώου. Πώς προέκυψε η ιδέα;
Δεν είχα άλλη επιλογή (γέλιο). Φυσικά ήθελα να πω μια ιστορία για έναν άνθρωπο αλλά από μια διαφορετική προσέγγιση. Όλα εξαρτώνται από το πώς αφηγούμαστε τις ιστορίες και μια ριζοσπαστική προσέγγιση αποτελεί πάντοτε πρόκληση. Είναι ταυτόχρονα κι ένας από τους καλύτερους τρόπους να μιλήσει κανείς για τους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι πηγαίνουν στο σινεμά, όχι οι κότες. Μέσα από αυτή τη διαφορετική οπτική, προσπάθησα να απαντήσω κάποια από τα ερωτήματα που ήδη αναζητούσα στις προηγούμενες ταινίες μου. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ζώου και ανθρώπου; Τι μας κάνει διαφορετικούς; Νομίζω ότι σε αυτή την ταινία μπορώ να βρω την κοντινότερη απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις.
Γιατί επιλέξατε μια κότα και όχι κάποιο άλλο ζώο;
Γιατί έψαχνα το μικρότερο ζώο στην ανθρώπινη ιεραρχία. Πρόκειται για ένα χρήσιμο ζώο, που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν για να φάνε τα αυγά του ή το ίδιο το κοτόπουλο. Και στην ανθρώπινη ιεραρχία μοιάζει λες και στο πρώτο σκαλοπάτι βρίσκεται ένας σκύλος, ένα άλογο ή μια γάτα, τα οποία όλα έχουν ένα όνομα. Αλλά η κότα είναι η τελευταία, η πιο μικρή. Και η βασική ιδέα της ταινίας είναι ότι το μικρότερο ζώο έρχεται αντιμέτωπο με ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, ένα κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα, το προσφυγικό ζήτημα. Αυτό είναι ένα πολύ επίκαιρο και άλυτο πρόβλημα εδώ στην Ελλάδα και συνήθως στις χώρες των συνόρων της Ευρώπης. Κι αυτό με ενδιέφερε πολύ, πώς μπορεί μια κότα να συναντήσει αυτό το πρόβλημα. Όμως, παρολ’ αυτά, ο άνθρωπος παραμένει στο επίκεντρο.
Και πώς "μπλέξατε" δημιουργικά το χιούμορ σε μια τραγική ανθρώπινη ιστορία;
Αυτή ήταν η άλλη βασική ιδέα, να κάνουμε δύο παράλληλες ιστορίες, την ιστορία του ζώου, η οποία είναι μια ιστορία ενηλικίωσης με χαρούμενο τέλος, και μια ανθρώπινη ιστορία με τραγική τροπή. Ήταν δύο διαφορετικές κατευθύνσεις της ιστορίας και ήταν τρομερό το να παίζουμε με αυτά τα όρια. Πώς δύο διαφορετικές ιστορίες με διαφορετικού είδους ευαισθησία και χιούμορ, μπορούν να διασταυρωθούν και πώς μπορούμε να αλλάξουμε την οπτική του κοινού για τα κινηματογραφικά είδη;
Βέβαια, η κότα δεν γνωρίζει αυτό το μεγάλο κοινωνικό και ηθικό ζήτημα που συμβαίνει γύρω της. Η βαθιά επιθυμία της φαινεται να είναι η δημιουργία οικογένειας. Είναι αυτό το κίνητρο που την κρατάει ζωντανή;
Ναι, γιατί δεν θέλαμε να εξανθρωπίσουμε την κότα, οπότε άρχισαμε να εξετάζουμε ποιο είναι το θέλω της. Προφανώς είναι ένα ζώο οπότε θέλει να επιβιώσει. Και θέλει να επιβιώσει με όλη την ομάδα της, που σημαίνει να μεγαλώσει μια οικογένεια και να φτιάξει μια νέα γενιά, το οποίο τελικά είναι ένα πολύ ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Αυτό την κάνει πρωταγωνίστρια;
Το πιο σημαντικό είναι ότι είναι πιο έξυπνη από τις υπόλοιπες και θέλει περισσότερη ελευθερία. Οι άλλες κότες δέχονται να μένουν κάπου και να τους παίρνουν τα αυγά για να κάνουν, για παράδειγμα, πρωινό αλλά αυτή η κότα αρνείται. Έχει ισχυρή θέληση και αυτό ουσιαστικά την κάνει πρωταγωνίστρια.
Το μοντάζ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να αντιληφθούμε τις αντιδράσεις της κότας και να την αντιληφθούμε ως πρωταγωνίστρια. Πώς κύλησε αυτή η διαδικασία;
Νομίζω πως κράτησε περίπου έναν χρόνο γιατί χρειαζόταν να βρούμε την ισορροπία μεταξύ της ιστορίας των ανθρώπων και της ιστορίας των ζώων, μεταξύ της κωμωδίας με happy end και της τραγικής ιστορίας. Και φυσικά έπρεπε να πούμε την ιστορία της κότας με τρόπο που να καταλάβει ο θεατής ότι αυτή δεν είναι μια οποιαδήποτε κότα αλλά θα μπορούσε να είναι ο ίδιος που βλέπει. Είχαμε διαφωνίες με τη μοντέρ, Réka Lemhényi, γιατί δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε πότε η κότα κοιτά εμάς ή αν κοιτά κάτι άλλο. Γιατί βιολογικά αν η κότα μοιάζει σαν άνθρωπος που μας κοιτάζει, κοιτάζει κάτι άλλο. Και χρησιμοποιήσαμε και διάφορες τεχνικές, όπως το εφέ του Κουλέσωφ. Αλλά ναι, για την συγκεκριμένη ταινία αφηγήτρια είναι και η ίδια η μοντέρ.
Η αληθινή κότα-πρωταγωνίστρια ήταν μια; Χρησιμοποιήθηκε καθόλου CGI;
Όχι, ήταν συνολικά 8 κότες που έπαιξαν τη μια, οι οποίες είναι φανταστικοί ηθοποιοί. Είναι ζώα αλλά ήταν εύκολο να δουλέψεις μαζί τους. Φυσικά χρειαζόταν ένας καλός εκπαιδευτής ζώων που μπορούσε να μιλήσει και να μεταφράσει τις οδηγίες μου στη γλώσσα της κότας. Αλλά η κότα μπορούσε να κάνει τα πάντα για μισή με μία ώρα κι αφού γέμιζε το το στομάχι της, δεν ήθελε να παίξει. Γι αυτό χρησιμοποιήσαμε 8 διαφορετικές κότες. Eπίσης, κάθε μια είχε διαφορετικές ικανότητες. Η μια μπορούσε να τρέξει πολύ γρήγορα, η άλλη μπορούσε να κάτσει για ώρες, η άλλη δάγκωνε, η άλλη μπορούσε να πηδάει. Και ήταν όλες αδερφές οπότε έμοιαζαν. Είχαμε ακόμη και 3 stunt κότες για επικίνδυνες σκηνές. Αλλά ναι, δεν υπήρξε καθόλου CGI.
Διαβάστε Επίσης
