Οι Χαβιέρ Μπαρδέμ, Πενέλοπε Κρουζ και Κέισι Άφλεκ έκαναν τα φλας να αστράψουν στο κόκκινο χαλί, ενώ το ελληνικό σινεμά δήλωσε "παρών" με την απρόβλεπτη ιστορία ενηλικίωσης "Mια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα". Τι μας έμαθε λοιπόν η έβδομη μέρα του 83ου Φεστιβάλ Βενετίας;
Μια φορά και έναν καιρό
Ο Κέισι Άφλεκ δεν είναι μόνο ο μικρότερος αδελφός του Μπεν, αλλά ένας βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός ("Μια Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα") και ένας ενδιαφέρων σεναριογράφος και σκηνοθέτης ("I'm Still Here", "Φως στο Σκοτάδι"). Το ταλέντο του πίσω από την κάμερα επιβεβαιώνει και το αντισυμβατικό γουέστερν(;) του "Company", το οποίο φλερτάρει διακριτικά με το σινεμά τρόμου. Εξελίσσεται ένα χειμωνιάτικο βράδυ του 1975, αλλά η ιστορία την οποία αφηγείται μια νεαρή κοπέλα σε μια γιορτινή συγκέντρωση μας ταξιδεύει, μέσα από άλλες ιστορίες, όλο και πιο πίσω στο χρόνο, φτάνοντας ως τον 19ο αιώνα. Γοτθική ατμόσφαιρα, διήγηση συρταρωτού μυθιστορήματος, ευρηματική φαντασία, ένας Νικ Νόλτε από τα παλιά και μια ευχάριστη, χαμηλότονη κινηματογραφική έκπληξη.
Μα που πήγαν όλοι;
Το νησάκι της Βενετίας αριθμεί γύρω στους 45.000 μόνιμους κατοίκους. Τον Αύγουστο, όμως, οι επισκέπτες του μπορεί να ξεπεράσουν τους 50.000 ημερησίως, δημιουργώντας όλοι μαζί έναν ατέλειωτο συνωστισμό με επίκεντρο την πλατεία του Αγίου Μάρκου. Στις 7.00 το πρωί, όμως, τα γκρουπ δεν έχουν ακόμα καταφθάσει, οι διανυκτερεύοντες τουρίστες κοιμούνται, τα μαγαζιά είναι κλειστά και στην πλατεία κυκλοφορούν μόνον όσοι πιάνουν δουλειά νωρίς νωρίς. Α, και μερικοί δημοσιογράφοι που τρέχουν αγουροξυπνημένοι να προλάβουν το βαπορέτο για το Λίντο, το κοντινό νησάκι στο οποίο γίνονται και οι προβολές της κινηματογραφικής Μπιενάλε.
Και για όσους δεν κατάλαβαν...
Μετά τις διασκευές των θεατρικών του "Πατέρας" και "Γιος", ο Γάλλος Φλοριάν Ζελέρ σκηνοθετεί τώρα ένα πρωτότυπο σενάριό του γραμμένο ειδικά για τους Χαβιέρ Μπαρδέμ και Πενέλοπε Κρουζ. Οι Ισπανοί σταρ υποδύονται στο "Bunker" ένα παντρεμένο ζευγάρι που έχει μετεγκατασταθεί από την Μαδρίτη στο Λονδίνο και η σχέση του οποίου αρχίζει να κλονίζεται όταν ο σύζυγος, πετυχημένος αρχιτέκτονας, σκέφτεται να αναλάβει την κατασκευή ενός φιλόδοξου, φαραωνικών διαστάσεων έργου. Εξαιρετικός δραματουργός, ο Ζελέρ στήνει μέσα σε τέσσερις τοίχους ένα στέρεο ψυχολογικό δράμα διαδοχικών ηθικών διλημμάτων. Οι δυναμικές ερμηνείες των Μπαρδέμ και Κρουζ πατούν γερά σε περίπλοκους χαρακτήρες, αλλά αυτές οι προβλέψιμες "Σκηνές Από Ένα Γάμο" αποδεικνύονται παιδιάστικα αφελείς στον τρόπο που επαναλαμβάνουν τις αλληγορίες και τους διδακτισμούς τους. Κρίμα να έχεις τόση εμπιστοσύνη στην πένα σου και καμιά στο θεατή σου...
Οι πολιτικές δηλώσεις της μέρας
Είτε από μόνος του είτε μετά από επιμονή των δημοσιογράφων, όποιος κινηματογραφιστής βρεθεί μπροστά σε μικρόφωνο οφείλει να κάνει και μια πολιτική δήλωση. Η Σούζαν Σαράντον επανέλαβε πως από τότε που δήλωσε την υποστήριξή της στον παλαιστινιακό αγώνα δεν βρίσκει ρόλους, η Πενέλοπε Κρουζ τόνισε πως θα ήταν αντιφατικό να αρνηθεί να μιλήσει πολιτικά όταν το "Bunker" θίγει τόσες πολλές παραμέτρους του που βαδίζει ο κόσμος σήμερα, ενώ η Μαρ ελ-Τούκι, η μοναδική σκηνοθέτιδα του διαγωνιστικού προγράμματος ("Woman Unknown"), επέμενε, όταν τη συναντήσαμε από κοντά, στο πόσο βαθιά πολιτικό είναι το πρόβλημα της έλλειψης γυναικών από όλα τα στάδια της κινηματογραφικής παραγωγής. Τέλος, ο Βιμ Βέντερς, ο οποίος παρουσίασε εδώ το ντοκιμαντέρ του "From Inside Out: The Architecture of Peter Zumthor", προσπάθησε να διευκρινίσει το τι εννοούσε όταν δήλωσε στο φεστιβάλ Βερολίνου πως η τέχνη πρέπει να μένει μακριά από την πολιτική.
WTF
Μετέωρους μας άφησε η ελαφριά σαν πούπουλο ιστορία ενηλικίωσης "Mια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα" της Ζακλίν Λέντζου ("Σελήνη, 66 Ερωτήσεις"), η οποία διαγωνίζεται στο παράλληλο τμήμα των "Οριζόντων". Χωρίς στιβαρή δραματουργία, μα παιχνιδιάρικη και δροσερή, αφορά το πως η γνωριμία της 15χρονης Τζο με τη συμμαθήτριά της Φαίδρα τής ανοίγει την πόρτα σε μια καινούργια πραγματικότητα. Υπάρχει φρεσκάδα, υπάρχει η χαρισματική παρουσία της πρωτοεμφανιζόμενης Εβίτας Ανδριοπούλου, υπάρχουν και σεναριακές αυθαιρεσίες. Η ταινία, όμως, αυτοτραυματίζεται σοβαρα με μια σειρά απανωτών, σχεδόν σοκαριστικών αφηγηματικών εκπλήξεων, οι οποίες αποδομούν άγαρμπα - και, φευ, μεταμοντέρνα – ένα τρυφερό γυναικείο σινε-πορτραίτο.
