Σήμερα 9 Ιουλίου, γιορτάζουμε μια καριέρα που μετρά περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, δύο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και αμέτρητες ερμηνείες που άφησαν εποχή. Το να διαλέξεις μόνο 10 από τους ρόλους του Τομ Χανκς δεν το λες και εύκολο. Ωστόσο, αυτοί είναι οι χαρακτήρες που, κατά τη γνώμη μας, αποτυπώνουν καλύτερα το εύρος του ταλέντου του.
10. Robert Langdon – "Κώδικας Da Vinci", "Illuminati", "Inferno"
Ο καθηγητής συμβολικής του Χάρβαρντ, Robert Langdon, έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους κινηματογραφικούς ήρωες των 00s. Βασισμένος στα best-sellers του Dan Brown, ο Hanks δίνει τρελό κύρος και ψυχραιμία στον ήρωα, μετατρέποντας κάθε ιστορικό γρίφο σε μια non-stop περιπέτεια από το Λούβρο μέχρι το Βατικανό και τη Φλωρεντία. Μυστήρια, θεωρίες συνωμοσίας και ασταμάτητη δράση σε μια από τις πιο δημοφιλείς τριλογίες των τελευταίων ετών.
9. Γούντι – "Toy Story"
Το να παραδίδεις μια από τις πιο iconic ερμηνείες της καριέρας σου χρησιμοποιώντας μόνο τη φωνή σου είναι τεράστιο flex. Κι όμως ο Χανκς δεν χρειάστηκε ποτέ να εμφανιστεί στην οθόνη. Δανείζοντας τη φωνή του στον αγαπημένο καουμπόι Γούντι,συνέβαλε στη δημιουργία ενός από τους σημαντικότερους ήρωες στην ιστορία του animation. Η πρώτη μεγάλου μήκους ψηφιακή ταινία κινουμένων σχεδίων άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού και απέδειξε ότι ένας ηθοποιός μπορεί να δημιουργήσει έναν εμβληματικό χαρακτήρα μόνο με τη φωνή του.
8. Jim Lovell – "Apollo 13"
Στον ρόλο του αστροναύτη Τζιμ Λόβελ, ο Χανκς πρωταγωνιστεί σε μία από τις πιο αγωνιώδεις διαστημικές ταινίες όλων των εποχών. Η πρόκληση εδώ ήταν να παίξει έναν low-profile ήρωα, με ερμηνεία συγκρατημένης έντασης, χωρίς μελοδραματισμούς. Αποτυπώνει την ψυχολογία ενός επαγγελματία που πρέπει να κρύψει τον τρόμο του κάτω από ένα προπέτασμα απόλυτης λογικής και ψυχραιμίας, κάνοντας την αγωνία του θεατή ακόμα πιο σπαρακτική. Η πραγματική ιστορία της αποστολής του Apollo 13 μετατρέπεται σε ένα καθηλωτικό κινηματογραφικό θρίλερ.
7. Josh Baskin – "Big" ("Μπιγκ")
Η ταινία που ουσιαστικά τον σύστησε στο ευρύ κοινό. Ένα δωδεκάχρονο παιδί εύχεται να μεγαλώσει και το επόμενο πρωί ξυπνά στο κορμί ενός τριαντάχρονου άνδρα, που δεν το αναγνωρίζει ούτε η ίδια η μάνα του. Πιάνει δουλειά σε μια εταιρεία παιχνιδιών και τα πάει περίφημα, μέχρι που τον ερωτεύεται μια συνάδελφός του. Συμπαθητική κομεντί με συν-σεναριογράφο την αδερφή του Στίβεν Σπίλμπεργκ, που διαθέτει τη ζαχαρωμένη ατμόσφαιρα των παραμυθιών, γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και χάρισε στον Τομ Χανκς Χρυσή Σφαίρα και οσκαρική υποψηφιότητα.
6. Otto Anderson – "A Man Called Otto" ("Ένας Άνθρωπος που τον Έλεγαν Ότο")
Σε αυτή τη σύγχρονη δραμεντί —που είναι το πιστό αμερικανικό ριμέικ του σουηδικού "Ο Κύριος Όβε"— ο Χανκς παραδίδει ένα masterclass στο πώς να παίζεις έναν αντιπαθητικό χαρακτήρα και να κάνεις το κοινό να τον αγαπήσει. Υποδύεται τον στρυφνό, γκρινιάρη Ότο που έχει χάσει κάθε όρεξη για ζωή μετά από μια μεγάλη απώλεια, αλλά βρίσκει ξανά λόγο να χαμογελάσει χάρη στους (σπαστικούς αλλά γλυκείς) γείτονές του. Μια γλυκόπικρη ταινία πάνω στη θλίψη, που σε κερδίζει με τις λεπτές αποχρώσεις της.
5. Chuck Noland – "Ναυαγός" ("Cast Away")
Ο Τσακ Νόλαντ έχει ρυθμίσει τη ζωή του με ακρίβεια ρολογιού. Μέχρι που πέφτει το αεροπλάνο και καταλήγει ναυαγός σε ένα έρημο νησί, όπου πρέπει να αποκτήσει τις ικανότητες ενός σύγχρονου Ροβινσώνα για να επιβιώσει. Μια αργή ταινία, σχεδόν βουβή στο μεγαλύτερο μέρος της, για περισσότερη από μία ώρα, ο Hanks παίζει ουσιαστικά μόνος του, χωρίς διαλόγους. Η ερμηνεία του (που του χάρισε Χρυσή σφαίρα) είναι καθαρά σωματική και οργανική: η σταδιακή εξάντληση, η τρέλα της απομόνωσης, η ανάγκη για επικοινωνία (που τη διοχετεύει σε μια μπάλα του βόλεϊ). Η ταινία είναι μια αλληγορία για τον χρόνο που κυλάει και μας ορίζει.
4. Paul Edgecomb – "Πράσινο Μίλι" ("The Green Mile")
Ένας δεσμοφύλακας σε αμερικανική φυλακή του 1935 εντυπωσιάζεται από την παράξενη παρουσία ενός γιγαντόσωμου μαύρου θανατοποινίτη, ο οποίος φαίνεται να διαθέτει μαγικές θεραπευτικές δυνάμεις. Σε αυτή την ταινία, ο Hanks επιλέγει τον ρόλο του "παρατηρητή". Δεν προσπαθεί να κλέψει την παράσταση, αλλά λειτουργεί ως ο συναισθηματικός αγωγός του θεατή. Με μια ερμηνεία γεμάτη ενσυναίσθηση, αξιοπρέπεια και εσωτερική ηθική σύγκρουση, αποτυπώνει το δέος και τη θλίψη ενός ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος με το μεταφυσικό και το άδικο.
3. Captain Miller – "Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν" ("Saving Private Ryan")
Μετά το χάος της απόβασης στη Νορμανδία, ο λοχαγός Μίλερ και έξι άνδρες του παίρνουν εντολή να χτενίσουν την κατεχόμενη Γαλλία για να βρουν έναν στρατιώτη, του οποίου τα τρία αδέλφια έχουν ήδη πέσει στη μάχη. Το πρώτο 20λεπτο της ταινίας είναι ένα σοκαριστικό, ντοκιμαντερίστικο έπος που απομυθοποιεί τελείως τον "ρομαντικό" ηρωισμό του να πεθαίνεις για την πατρίδα. Ο Hanks χτίζει έναν χαρακτήρα βαθιά κουρασμένο, με μετατραυματικό στρες που φαίνεται στο διαρκές τρέμουλο του χεριού του. Καταφέρνει να ισορροπήσει το βάρος της διοίκησης και τον φόβο του θανάτου με μια εσωτερική ανθρωπιά, κάνοντας τον Μίλερ έναν από τους πιο ρεαλιστικούς στρατιώτες που είδαμε ποτέ στο σινεμά.
2. Forrest Gump – "Φόρεστ Γκαμπ"
Μια ερμηνεία-ορόσημο που καθόρισε τα 90s. Τριάντα χρόνια αμερικανικής ιστορίας περνάνε μπροστά από τα μάτια μας μέσα από την οπτική του Φόρεστ Γκαμπ, ενός ατόμου με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, που όμως καταφέρνει να γίνει ήρωας στο Βιετνάμ, πρωταθλητής του μπέιζμπολ και του πιγκ πογκ και εκατομμυριούχος. Αλληγορία της ευτυχίας στην παράδοση του σινεμά του Φρανκ Κάπρα που μέσα από την άκρως συγκινητική ιστορία του αγαθιάρη ήρωά της αποθεώνει με ειλικρίνεια και αισιοδοξία το αμερικανικό όνειρο. Δεν θα μπορούσε παρά να τιμηθεί με 6 Όσκαρ (από τα δεκατρία που ήταν υποψήφια).
1. Andrew Beckett – "Φιλαδέλφεια" ("Philadelphia")
Ενας ομοφυλόφιλος δικηγόρος διώχνεται από τη δουλειά του επειδή είναι φορέας του AIDS. Αποφασίζει να τους πάει στα δικαστήρια, αλλά ο μόνος που δέχεται να τον εκπροσωπήσει είναι ένας μαύρος δικηγόρος (Denzel Washington) γεμάτος ομοφοβικές προκαταλήψεις. Η πιο γενναία και ολοκληρωμένη ερμηνεία της καριέρας του.
Ο Hanks υπέστη μια σοκαριστική σωματική μεταμόρφωση, αλλά η πραγματική δύναμη του ρόλου κρύβεται στην ψυχή που κατέθεσε. Αποφεύγοντας τα κλισέ του "θύματος", δίνει στον Andrew μια καθηλωτική περηφάνια, έναν θυμό για την αδικία και μια πνευματική ανωτερότητα. Η σκηνή όπου αναλύει την όπερα της Μαρία Κάλλας είναι ένα up-close σεμινάριο υποκριτικής που δικαιωματικά του χάρισε το πρώτο του Όσκαρ.
