Μια βάρκα λικνίζεται στα ήρεμα κύματα της ανοιχτής θάλασσας. Αυτό φανταζόταν ο Μορίς Ραβέλ όταν το 1905 έγραφε την τρίτη κίνηση από τη σουίτα για πιάνο "Καθρέφτες" (ο πρωτότυπος τίτλος του φιλμ), συνθέτοντας μια ιμπρεσιονιστική αρμονία που μεταφέρει αισθήσεις αταραξίας και αναπόλησης. Η μουσική της τυλίγει την τελευταία ταινία του Κρίστιαν Πέτζολντ ("Yella", "Transit", "Κόκκινος Ουρανός", "Η Νύμφη του Νερού"), η οποία ακολουθεί τη σιωπηλή και απόμακρη Λάουρα, μια φοιτήτρια μουσικής με καταθλιπτική συμπεριφορά. Κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής στη γερμανική εξοχή, θα εμπλακεί σε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, στο οποίο θα σκοτωθεί το αγόρι με το οποίο είχε ερωτική σχέση. Εκείνη, με ελαφρά τραύματα, θα μεταφερθεί στο σπίτι της Μπέτι, μιας γυναίκας η οποία ήταν μάρτυρας του τροχαίου. Θα ζητήσει να μείνει για λίγο εκεί και εκείνη θα δεχθεί με χαρά, αρχίζοντας να περιποιείται στοργικά τη φιλοξενούμενή της. Η Λάουρα δεν θα αργήσει να γνωρίσει το σύζυγο και το γιο της, οι οποίοι ζουν στο διπλανό χωριό, όπου διατηρούν συνεργείο αυτοκινήτων, αρχίζοντας να συνειδητοποιεί ότι κάτι παράξενο συμβαίνει σε σχέση με το παρελθόν αυτής της οικογένειας και τις πραγματικές προθέσεις της Μπέτι.
Ξεκινώντας από την 30χρονη μούσα του Πόλα Μπέερ, στην οποία χάρισε το Ευρωπαϊκό Βραβείο και την Αργυρή Άρκτο πρώτου γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ Βερολίνου για τη "Νύμφη του Νερού", ο Πέτζολντ συναθροίζει ένα κουαρτέτο με μερικούς από τους αγαπημένους πρωταγωνιστές του και ενορχηστρώνει μια κινηματογραφική "σουίτα δωματίου" πάνω στη σύγχρονη αναζήτηση ταυτότητας μέσα σε ένα αβέβαιο, ασταθές περιβάλλον. Το οποίο, σε αντίθεση με τα μηχανήματα που επιδιορθώνουν οι Ρίχαρντ και Μαξ, πάντα θα μας εκπλήσσει. Μια επαναλαμβανόμενη συνθήκη των ταινιών του, οι οποίες διακρίνονται από την υπαινικτική ατμόσφαιρά τους, που μοιάζει να κρατά τους ήρωες αιχμαλώτους μιας ονειρικής (ή μεταφυσικής;) πραγματικότητας.
Ποια είναι τα αληθινά κίνητρα της Μπέτι; Γιατί ο άντρας της και ο γιος της την αντιμετωπίζουν σαν να έχει παραισθήσεις; Οι "Καθρέφτες", τους οποίους παίζει κάποια στιγμή στο πιάνο η Λάουρα, αλλά και οι "Αντικατοπτρισμοί" του ελληνικού τίτλου της ταινίας, μας δίνουν μερικές ιδέες πάνω στο πόσο καθαρά (ή μονίμως "δι’ εσόπτρου";) μπορεί να δει κάποιος όλα όσα εξελίσσονται γύρω του. Με το γνώριμο, αιθέριο κι αινιγματικό στιλ του, ο Πέτζολντ περιγράφει μεθοδικά, χαμηλότονα και διακριτικά πως μια χούφτα άνθρωποι, δέσμιοι του παρελθόντος τους, των ανασφαλειών και των διαψεύσεών τους, προσπαθούν να κάνουν γόνιμο το διάλογο ανάμεσα στον εξωτερικό και στον εσωτερικό (τους) κόσμο. Τη γέφυρα ρίχνει ένα λιτό, μινιμαλιστικό δράμα υπόγειας έντασης, σκηνοθετημένο με τη μελωδική κομψότητα του μουσικού κομματιού του Ραβέλ που το συνοδεύει.
Γερμανία. 2025. Διάρκεια: 86΄. Διανομή: ONE FROM THE HEART
Περισσότερες πληροφορίες
