Δουλεύετε στο χώρο του κινηματογράφου με πολλές ιδιότητες εδώ και 20 χρόνια. Πως ξεκίνησε η καριέρα σας;
Αφού σπούδασα σκηνοθεσία κινηματογράφου, συνειδητοποίησα ότι ένας σκηνοθέτης πρέπει να γνωρίζει σφαιρικά το αντικείμενο. Να μπορεί να κάνει όλες τις δουλειές που γίνονται σε ένα πλατό, αλλά κυρίως αυτή του ηθοποιού για να μπορέσει επί της ουσίας να τον καθοδηγήσει. Έτσι ξεκίνησα μαθήματα υποκριτικής και εργάστηκα στο θέατρο και στην τηλεόραση. Παράλληλα εκπαιδευόμουν και στον τομέα της συστημικής ψυχοθεραπείας και συγκεκριμένα της αναπαράστασης. Δουλεύοντας πάνω στα αρχέτυπα, ξεκίνησα να σκηνοθετώ στο θέατρο και σιγά σιγά δημιούργησα μια αυτοσχέδια μέθοδο επικοινωνίας, θεραπείας, δημιουργίας και συνεργασίας με τους ηθοποιούς. Μπορεί να ακούγεται επιτηδευμένο, αλλά δεν με νοιάζει, γιατί δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω με κανέναν άλλον τρόπο. Κατόπιν ασχολήθηκα με την διαφήμιση, "έτρεξα" αρκετές κινηματογραφικές παραγωγές και έτσι εκπαιδεύτηκα πάνω στο τεχνικό κομμάτι του μέσου. Όταν έχεις γυρίσει 100 διαφημιστικά, ό,τι πρόβλημα κι αν προκύψει σε μια κινηματογραφική παραγωγή, το έχεις ήδη αντιμετωπίσει κάποια στιγμή στο παρελθόν. Από δω και πέρα, πάντως, σκοπεύω να αφοσιωθώ μόνο στη συγγραφή και σκηνοθεσία κινηματογράφου.
Οπότε γι’ αυτό μετά τη μικρού μήκους "Lacrimosa" του 2014 δεν γυρίσατε άλλη ταινία…
Η "Lacrimosa" δεν ήταν μικρού μήκους ταινία, αλλά μια μεγάλου μήκους "θεατροταινία" που γυρίστηκε όλη πάνω σε θεατρική σκηνή. Ουσιαστικά ήταν ένα πειραματικό project, όπου κινηματογράφησα με έναν αφαιρετικό τρόπο, ένα θεατρικό δρώμενο πάνω σε ένα έργο του Θανάση Τριαρίδη. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ταινία, αλλά ο σκοπός της δεν ήταν ποτέ να πάρει διανομή η να παιχτεί στο ευρύ κοινό σαν ταινία. Ήταν η πρώτη φορά που κινηματογραφούσα κάτι και ουσιαστικά λειτούργησε σαν μία γέφυρα. Ήταν το πέρασμα μου από το θέατρο στην κινηματογράφηση. Πάντρεψα αυτό που έκανα μέχρι εκείνη τη στιγμή με εκείνο που ήθελα να ξεκινήσω να μαθαίνω.
Πως γεννήθηκε η ιδέα της "Μεγάλης Σφαγής των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου";
Όλα ξεκίνησαν όταν ο δήμαρχος Αλίμου, κύριος Ανδρέας Κονδύλης, μου ζήτησε να γράψω μια ταινία που θα γυριστεί στον Άλιμο με δημότες ως ερασιτέχνες ηθοποιούς. Χωρίς τον προϋπολογισμό κανονικής κινηματογραφικής παραγωγής, το αντιμετωπίσαμε ως ένα καινοτόμο, πειραματικό πολιτιστικό project που θα προβαλλόταν στο δημοτικό θερινό κινηματογράφο στα πλαίσια γενικότερων πολιτιστικών δρώμενων. Η ιδέα του σεναρίου προέκυψε αρκετά αργότερα, από την ανάγκη να εντάξω όσο περισσότερα και διαφορετικά άτομα της κοινωνίας του Αλίμου γινόταν. Ο σκοπός ήταν να δείξω ανθρώπινες ιστορίες των κατοίκων. Αφού κατέληξα στις ιστορίες των τριών οικογενειών, με κοινό παρονομαστή τα ΚΑΠΗ, τότε προέκυψε η ιδέα της έκρηξης και του συνεργείου το οποίο γυρίζει το σχετικό ντοκιμαντέρ. Αυτά απλά λειτούργησαν σαν μια ενωτική πλοκή που τρέχει παράλληλα με τις ιστορίες που βλέπουμε.
Πως έγινε το κάστινγκ της ταινίας;
Δεν έγινε με τον παραδοσιακό τρόπο. Ουσιαστικά επέλεξα ενστικτωδώς 30 ανθρώπους από τις θεατρικές ομάδες και ξεκίνησα να τους εκπαιδεύω. Η διαδικασία κράτησε εφτά μήνες. Μετά τον πέμπτο μήνα άρχισα να γράφω το σενάριο πάνω τους. Δεν θα μπορούσα να γράψω κάτι και να έχω την απαίτηση από ερασιτέχνες ηθοποιούς να μεταμορφωθούν στους ρόλους που είχα ήδη γράψει. Αυτό θα ήταν αυτοκτονικό. Πήρα τα στοιχεία του χαρακτήρα του καθενός και τα ενέταξα σε μια συνθήκη όπου έπαιζαν μια διαφορετική, κάποιες φορές υπερβολική, βερσιόν του εαυτού τους. Άλλοι άλλαξαν σεξουαλική προτίμηση, άλλοι έβλεπαν πεθαμένους, άλλοι ήταν ομοφοβικοί. Έδειξαν μεγάλη διάθεση, αλλά αν έπρεπε να χαρακτηρίσω την διαδικασία της εκμάθησης και των γυρισμάτων θα έλεγα ότι ήταν χρονοβόρα και υπερβολικά δύσκολη. Το να στήνεις μία σκηνή με ένα 11χρονο κορίτσι και έναν άντρα της τρίτης ηλικίας είναι αρκετά περίπλοκο, γιατί ο καθένας απαιτεί διαφορετική μεταχείριση, ειδικά όταν μιλάμε για μη εκπαιδευμένους ηθοποιούς. Το να έχεις την απαίτηση η σκηνή να έχει βάθος και να βγει και καλή, πολλές φορές έμοιαζε ακατόρθωτο. Το σημαντικό όμως είναι ότι όλοι έδειξαν τεράστιο σθένος και επίμονή και στο τέλος κατάφεραν να τα βγάλουν εις πέρας. Ο δήμαρχος, πάντως, δεν χρειάστηκε να κάνει πρόβες γιατί έχει συνηθίσει να βρίσκεται μπροστά στην κάμερα και επίσης διαθέτει και ένα χάρισμα όσον αφορά την υποκριτική.
Η ταινία είναι ταυτόχρονα πρωτότυπο whodunnit, μαύρη κωμωδία, σινεφίλ σάτιρα, αλλά και κοινωνικό σχόλιο. Εσείς ποιο κινηματογραφικό είδος θα προκρίνατε;
Εάν έπρεπε με το ζόρι να την χαρακτηρίσω, θα έλεγα ότι είναι dramedy. Γενικότερα δεν μου αρέσει το καλούπι του "είδους" και προσπαθώ να το αποφύγω ή τουλάχιστον να μην το έχω στο μυαλό μου όταν γράφω μία ιστορία, η οποία μπορεί να εμπεριέχει τα πάντα. Αυτό είναι ένα ρίσκο βέβαια, όσον αφορά την ταυτότητα της ταινίας και το στοίχημα είναι να βγει ένα ενιαίο αποτέλεσμα. Γενικότερα μου αρέσει το κοινό να μην έχει ιδέα για το τι θα συμβεί, ή για το τι ακριβώς βλέπει κάποια στιγμές, γιατί στο τέλος της ημέρας, η ζωή είναι απρόβλεπτη και δεν ανήκει σε κανένα είδος.
Είχατε κάποια ή κάποιες συγκεκριμένες ταινίες στο νου σας ως πηγές έμπνευσης;
Η έμπνευση για το γράψιμο προέρχεται κυρίως από τον αρχετυπικό κόσμο. Μπορεί να μη φαίνεται αυτό, αλλά δεν χρειάζεται το κοινό να γνωρίζει πράγματα που υποβόσκουν, γιατί ο ρόλος τους είναι να λειτουργούν υποσυνείδητα. Αυτό υπάρχει πάντα στα κείμενα μου, για να μπορέσουν οι ηθοποιοί να πατήσουν πάνω σε κάτι αρχετυπικό και μεγαλύτερο από το ρόλο τους και συνδεόμενοι με αυτήν την ενέργεια να μπορέσουν να δώσουν ένα βάθος στον χαρακτήρα τους και στην σκηνή που παίζουν.
Επιδερμικά μπορώ να σας δώσω δύο παραδείγματα. Η ιστορία της γυναίκας με την κόρη προέρχεται από την συνομιλία του Άμλετ με το φάντασμα του πατέρα του και αφορά το αρχέτυπο της σύνδεσης γονέα και παιδιού και το πως κουβαλάει ο ένας την μοίρα του άλλου. Και στην ιστορία του άντρα που μεταμορφώνεται σε γυναίκα, βλέπουμε στο παρελθόν του ότι σαν παιδί ντύνεται κορίτσι για να δώσει ουσιαστικά πίσω στη μάνα του την πεθαμένη δίδυμη αδερφή του. Αυτό αφορά το αρχέτυπο του παιδιού "ηρώα" που θυσιάζεται για να σώσει τον γονιό.
Έχετε αδυναμία σε κάποιους σκηνοθέτες ή κάποιες πολύ αγαπημένες ταινίες;
Δε χάνω ποτέ ταινία του Άντερσον και δεν έχανα ποτέ ταινία του Τρίερ, μέχρι που δυστυχώς σταμάτησε να δουλεύει. Οι σκηνοθέτες που θεωρώ πρότυπα είναι ο Μπέργκμαν και ο Ταρκόφσκι.
Ποια είναι η σχέση σας με το ελληνικό σινεμά και που εντοπίζετε τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες του;
Για τα τηλεοπτικά δεν θα ήθελα να μιλήσω, γιατί θεωρώ την τηλεόραση μόνο μέσο ψυχαγωγίας. Ο κινηματογράφος, από την άλλη, έχει μία τεράστια δυναμική που μπορεί να μεταμορφώσει ανθρώπους και κατ’ επέκταση κοινωνίες. Η αλήθεια είναι ότι η χώρα γενικότερα έχει φτάσει στα όρια της και το έδαφος για αλλαγή σε πολλούς τομείς είναι γόνιμο. Αυτό που βλέπω είναι ότι έχει αρχίσει ένα κίνημα νέων δημιουργών στην Ελλάδα που λειτουργεί προς την σωστή κατεύθυνση και αναμένω με ανυπομονησία να δω πως θα ξεδιπλωθεί. Το γεγονός ότι εταιρείες σαν την Tanweer έχουν αρχίσει και δίνουν βήμα σε αυτούς τους νέους καλλιτέχνες με κάνει αισιόδοξο.
