Πριν από τέσσερα χρόνια, όλοι συγκινηθήκαμε όταν ο Μπρένταν Φρέιζερ κέρδισε το πρώτο Όσκαρ της καριέρας του κι έγινε από ένα όνομα ξεχασμένο, πολλά υποσχόμενο. Ο ρόλος που του χάρισε αυτή την καταξίωση ήταν ενός υπέρβαρου πατέρα στην "Φάλαινα" του Ντάρεν Αρνόφσκι. Αναρωτιόμουν τότε, τι ρόλοι θα του έρθουν μετά από αυτή την στροφή προς την επιτυχία. Μετά από ένα σημαντικό πέρασμα (αλλά, αν μη τι άλλο, πέρασμα) στους "Δολοφόνους του Ανθισμένου Φεγγαριού" του Μάρτιν Σκορσέζε κι έναν ακόμη μικρό ρόλο στο "Brothers" του Μαξ Μπάρμπακοου, δεν είχε φανεί ακόμη ο επόμενος πρωταγωνιστικός του ρόλος.
Μέχρι που ήρθε η "Οικογένεια προς Ενοικίαση", μια ταινία της HIKARI ("Beef", "Tokyo Vice", "37 Seconds") από την Ιαπωνία, η οποία μάλιστα είδε στον Φρέιζερ τον πρωταγωνιστή της ιστορίας της, μόλις κυκλοφόρησε η "Φάλαινα". Κι ο ίδιος δέχτηκε να την συναντήσει για έναν γρήγορο καφέ που κατέληξε να διαρκεί έξι ώρες! Επίσης, έμαθε και ιαπωνικά (τα βασικά έστω) για τις ανάγκες του ρόλου του, δείχνοντας και πάλι την αφοσίωσή του.
Παίζει τον Φίλιπ, έναν μεσήλικα Αμερικανό ηθοποιό που ζει στο Τόκιο, ο οποίος, καθώς οι δουλειές έχουν στερέψει, δέχεται να εργαστεί για μια επιχείρηση, στελεχωμένη από ηθοποιούς που υποδύονται γονείς, φίλους, συζύγους ή και άλλα πρόσωπα, με ωριαία αμοιβή. Κάποια στιγμή, ο ίδιος αναλαμβάνει να παίξει τον πατέρα της μικρής Μία και αρχίζει να καταλαβαίνει ότι τα όρια ανάμεσα στην ερμηνεία και την πραγματικότητα εύκολα θολώνουν. Η πολύπλοκη φύση αυτών των σχέσεων τού ξαναδίνει σκοπό και μία ευκαιρία για ανθρώπινη σύνδεση.
Το εντυπωσιακό είναι πως αυτό το είδος επιχείρησης πράγματι υπάρχει στην Ιαπωνία. Η πρακτική της ενοικίασης τέτοιων ηθοποιών ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80, όπως ανακάλυψε η σκηνοθέτις όταν ξεκίνησε την έρευνά της το 2018. "Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 300 τέτοιες εταιρείες στην Ιαπωνία", λέει η ίδια. "Σε μια μεγάλη πόλη όπως το Τόκιο, ή ακόμη και σε μια επαρχιακή κωμόπολη, μπορεί να νιώσεις απομόνωση. Όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησα αναζητούσαν τη σύνδεση. Παρότι πληρώνουν για την υπηρεσία, υπάρχει το περιθώριο να νιώσουν αισθήματα γνήσιας φιλίας στις λίγες ώρες που περνούν μαζί" συμπληρώνει. Όλο αυτό ενδεχομένως να ενισχύεται και από το γεγονός πως η ψυχοθεραπεία δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην κουλτούρα της Ιαπωνίας και οι άνθρωποι που νιώθουν μοναξιά, προτιμούν να επουλώσουν το κενό πληρώνοντας την εν λόγω υπηρεσία.
Πάντως, η HIKARI δεν επιδιώκει με την ταινία της να πει μια (ή πολλές) στενάχωρη ιστορία αλλά περισσότερο να δημιουργήσει μια εμπειρία διασκεδαστική, που επιτρέπει στον θεατή να κατανοήσει και να εκτιμήσει αυτήν τη μοναδική υπηρεσία. Παράλληλα, προσπάθησε να βρει μια ισορροπία που να μη διαιωνίζει στερεότυπα, ούτε να λέει την ιστορία αποκλειστικά μέσα από τα μάτια ενός δυτικού. Και παρόλο που η ιστορία διαδραματίζεται στην Ιαπωνία και το μεγαλύτερο μέρος της ομιλούμενης γλώσσας είναι τα ιαπωνικά, η σκηνοθέτις εύχεται να αγγίξει το κοινό παγκοσμίως. "Ελπίζω οι θεατές να συνδεθούν με την ιστορία και να δουν τον εαυτό τους στους χαρακτήρες", σύμφωνα με την ίδια.
Η ταινία κυκλοφορεί 19 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους από τη Feelgood.
Δείτε το τρέιλερ της ταινίας:
Διαβάστε Επίσης
