"Εισέβαλλαν" δυναμικά για μία ακόμη φορά οι "Αμαρτωλοί" (μετά την εισπρακτική επιτυχία τους με το box office να ξεπερνάει τα 368 εκατ. δολάρια παγκοσμίως) στο κινηματογραφικό προσκήνιο. Με 16 υποψηφιότητες στα φετινά Βραβεία της Αμερικάνικης Ακαδημίας κατάφεραν να προσπεράσουν τον "Τιτανικό", "Όλα για την Ευα" και το "La La Land" (14 υποψηφιότητες αντιστοίχως).
Μία εξέλιξη που ήρθε ως έκπληξη για πολλούς, ιδίως για τον ίδιο τον Ράιαν Κούγκλερ (Black Panther, Creed), ο οποίος έγινε ο δεύτερος μαύρος δημιουργός στην ιστορία των Όσκαρ που προτείνεται για παραγωγή, σκηνοθεσία και πρωτότυπο σενάριο την ίδια χρονιά (την πρωτιά κρατάει ο Τζόρταν Πιλ).
Πέρα όμως, από την ορατή αγάπη των κριτών, το αντιρατσιστικό υπερφυσικό θρίλερ φαίνεται να έχει κερδίσει και την αγάπη του κοινού, με τη μοναδικά πρωτότυπη ιστορία των δίδυμων αδερφών (τους οποίους υποδύεται ο Μάικλ Μπι Τζόρνταν). Στις αρχές της δεκαετίας του '30 επιστρέφουν στο Μισισίπι, μετά από χρόνια ως μέλη της Μαφίας του Σικάγο. Στόχος τους είναι να κάνουν μία νέα αρχή, ανοίγοντας ένα μαγαζάκι με μπλούζ μουσική. Αλλά τα σχέδια τους παίρνουν διαφορετική τροπή όταν έρχονται αντιμέτωποι με ένα αδιανόητο, αιματηρό κακό.
Εάν δε σας είχε κερδίσει κατά την κυκλοφορία του, ή δεν προλάβατε να το απολαύσετε σε όλη την αίγλη του στη μεγάλη οθόνη, έχουμε ετοιμάσει μια λίστα με λόγους που πιστεύουμε ότι πρέπει να δώσετε στους "Αμαρτωλούς" μία δεύτερη ευκαιρία.
Η μουσική
Στον πυρήνα του ένα μουσικό θρίλερ, τιμάει αυτόν τον τίτλο με το πλούσιο σάουντρακ, το οποίο δεν υπάρχει στο ύποβαθρο για να "ξυπνάει" που και που τον θεατή, αλλά αποτελεί τον αόρατο (τρίτο) κεντρικό ρόλο της ταινίας. Σαν μία υπαινικτή τελετουργική πράξη, η μουσική βρίσκεται πίσω από τις αποφάσεις των χαρακτήρων και εντείνει, όσο και προνοεί, τα συναισθήματα που τους καταβάλλουν. Είναι η αρχή και το τέλος τους. Ο Λούντβιχ Γιόρανσον έχει καταφέρει μαεστρικά να αποδώσει ένα αίσθημα, σχεδόν ιερό γύρω από τους ήχους και τα όργανα, μεταφέροντας τον θεατή μέσα στη μαγευτική ατμόσφαιρα του μπλουζ μαγαζιού των πρωταγωνιστών.
Οι συμβολισμοί
Η ταινία είναι από μόνη της μία αλληγορία, γεμάτη από κρυμμένα νοήματα και μυστικούς συμβολισμούς που ζητούν την απόλυτη προσοχή του κοινού τους για να τα αποκαλύψουν. Όλες οι επιλογές τυ Ρούγκλερ από την τοποθεσία, μέχρι το χρώμα των ενδυμάτων ενός χαρακτήρα είναι προμελετημένες. Η επιλογή, για παράδειγμα, του Κλαρκσντέιλ στο Μισισιπή ως το κέντρο δράσης δεν είναι διόλου τυχαία, καθώς αποτελεί τη γενέτειρα της μπλουζ μουσικής και τη περιοχή που (σύμφωνα με αστικούς μύθους) πούλησε την ψυχή του ο θρυλικός μπλουζίστας Ρόμπερτ Τζόνσον, στον διάβολο.
Τα κοστούμια
Οι ενδυματολογικές αποφάσεις, ειδικά για ταινίες εποχής, μπορούν να αναβαθμίσουν μία μέτρια αφήγηση ή να διαλύσουν μια οσκαρική. Στην περίπτωση των "Αμαρτωλών", η περίτεχνη δουλειά της Ρουθ Ι. Κάρτερ την αποκορύφωσε. Πρόσφερε μία ακόμα υποψηφιότητα και τιμήθηκε ως η μαύρη γυναίκα με τις περισσότερες υποψηφιότητες για Όσκαρ. Μέσα από τα χρώματα και τα διάφορα υφάσματα η Κάρτερ προσδίδει την ιστορική ταυτότητα και παρελθόν των χαρακτήρων, ενώ ταυτοχρόνως ενσωματώνει παραδόσεις του Νότου, όπως με την χρήση του "γαλαζοπράσινου του φαντάσματος" ("haint blue"), το οποίο θεωρούταν ότι διώχνει μακριά τα κακά πνεύματα. Έδωσε έτσι, την τελευταία πινελιά για να έρθει στη ζωή η μαύρη εργατική τάξη του Μισισίπι των early 30s (και μαζί τους και οι βρικόλακες).
Οι ερμηνείες
Ο Μαικλ Μπι Τζόρνταν υποδύεται χαρισματικά των αναμφίβολα απαιτητικό διπλό ρόλο των δίδυμων αδερφών, Σμόουκ και Στακ. Καταφέρνει να δημιουργήσει μία απερίγραπτα ενδιαφέρουσα δυναμική ανάμεσα τους, που ξεχνάς ότι ο ίδιος ηθοποίος ερμηνεύει και τους δύο ρόλους (με τη βοήθεια του Πέρσι Μπελ ως body double). Οι υπόλοιπες ερμηνείες δεν εγείρουν το λιγότερο από ισάξιο εντυπωσιασμό και προσδίδουν το ενάρμοστο ποιοτικό βάρος έτσι ώστε να μην καταλήξει ως μία ακόμα χολιγουντιανή ταινία βαμπίρ.
Όχι ένα ακόμα χολιγουντιανό θρίλερ
Όπως είπαμε και προηγουμένως, δεν υφίσανται για μία στερεοτυπική ταινία τρόμου που πάσχει να τικάρει όσα περισσότερα κουτάκια του είδους προλάβει μέσα στις 2 ώρες διάρκειας της. Αντιθέτως, συνιστά μια απολαυστικά πρωτόγνωρη προσέγγιση της ιστορικοπολιτιστικής μνήμης του Αμερικάνικου Νότου, μέσα από το πρίσμα του σκηνοθέτη. Δανείζεται επίσης στοιχεία άλλων ειδών, όπως του southern gothic και του κοινωνικού ρεαλισμού ώστε να χτίσει ένα περίπλοκο, μολονότι, μαγικό αφήγημα για ένα παρελθόν που μένει κρυμμένο στην αμερικάνικη ιστορία. Δεν επιδιώκει να εγείρει απλά τον τρόμο, αλλά έμμεσα να αφυπνίσει.
Η κινηματογραφική εμπειρία
Αυτό που σίγουρα κατάφερε να αποκαλύψει όμως, είναι η αγάπη του κόσμου για το σινεμά. Μία αγάπη που αντιστέκεται και επιμένει μπροστά στον Γολγοθά των πλατφορμών streaming, που καλούν σιωπηλά για το προκείμενο τέλος του φυσικού κινηματογράφου. Οι Αμαρτωλοί κατάφεραν να επαναφέρουν τον κόσμο στο σινεμά, αναδεικνύοντας τι θέλουν πραγματικά να δουν οι θεατές στη μεγάλη οθόνη: καινοτομία και πρωτοτυπία. Όχι μόνο επανερμηνεύσεις των χιλιοειπωμένων ιστορίων —που απ ότι φαίνεται κιόλας, έχουν καιρό σταματήσει να λειτουργούν αποτελεσματικά ως "δικλείδα ασφάλειας" κέρδους για το Χόλιγουντ.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
