Ετοιμάζω ένα πάρτι γενεθλίων με θέμα "Ξαφνικά… 30!", εμπνευσμένο από την εμβληματική ρομαντική κωμωδία των 00s, και σκέφτομαι μια συζήτηση που ανοίγει ξανά και ξανά τα τελευταία χρόνια: μήπως έχουν πεθάνει οι rom-com; Η εύκολη απάντηση, με βάση τα νούμερα, είναι όχι. Στις streaming πλατφόρμες η κυκλοφορία αυτού του είδους καλά κρατεί και μας αναγκάζει να αναδιατυπώσουμε το ερώτημα. Μήπως έχουν πεθάνει οι αξιόλογες rom-com, που γίνονται κλασικές σε βαθμό που να κάνεις πάρτι με βάση την παρακαταθήκη τους; Δυστυχώς, εδώ η απάντηση είναι τελείως διαφορετική.
Μετά την απότομη άνοδο του είδους, που ξεκίνησε άτυπα το 1989 με το σουξέ του "Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι" της Νόρα Έφρον και συνεχίστηκε για δύο δεκαετίες, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια είναι ελάχιστοι οι τίτλοι που κατάφεραν να συγκινήσουν το κοινό, πόσο μάλλον να επιτύχουν οποιουδήποτε είδους διαχρονικότητα. Για αρχή, δεν είναι τυχαίο πως την ίδια χρονική περίοδο πάσχει κι ένα ακόμα είδος, με πρώτου βαθμού συγγένεια: η παραδοσιακή κωμωδία.
Η σαρωτική έλευση των social media ήρθε μαζί και με μία μεταστροφή της έκφρασης και επικαιρότητας του χιούμορ (πόσα meme/tik toks μπορείς να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν έχει συνδεθεί ποτέ του στο διαδίκτυο;), κάνοντας τη δουλειά των σεναριογράφων πάρα πολύ δύσκολη, μιας και (σχεδόν κάθε) "αστείο" σε σχέση με την επικαιρότητα είναι στην καλύτερη περίπτωση παρωχημένο μέχρι να φτάσει η ταινία στη μεγάλη οθόνη.
Αντίστοιχα, άλλαξε και το κομμάτι του "ρομαντισμού". Όταν οι περισσότερες γνωριμίες, ραντεβού και σχέσεις ξεκινούν και αναπτύσσονται μέσω των social media ή των dating apps, πόσα meet cute μπορείς να κατασκευάσεις που να μην είναι τουλάχιστον άτοπα; Εδώ, οφείλουμε να παραδεχτούμε και μια δύσκολη αλήθεια. Η αλλαγή του τοπίου του dating, που συνοδεύτηκε και από την ενδυνάμωση των γυναικών και των επιλογών τους, έφερε στην επιφάνεια πολλές συμπεριφορές που πλέον δεν είναι αποδεκτές, αλλά τότε έκαναν τους πρωταγωνιστές "χαριτωμένους". Η Μεγκ Ράιαν, για παράδειγμα, στο "Άγρυπνος στο Σιάτλ" είναι στην πραγματικότητα stalker, ενώ ο Μάθιου Μακόναχι στο "Πώς να Χωρίσετε σε 10 Μέρες" ένας παθολογικός ψεύτης.
Θα ήταν άδικο, ωστόσο, και για τους θεατές και για τους συντελεστές, να ισχυριστούμε πως "τρώγαμε τόσο εύκολα το παραμύθι" μόνο λόγω των κοινωνικών και πατριαρχικών κανόνων που μας ήθελαν να βρούμε στη σωστή ηλικία τον λευκό ιππότη. Η ικανότητα των σεναριογράφων να κάνουν τους χαρακτήρες προσεγγίσιμους, παρά τα εξωφρενικά κάποιες φορές σενάρια στα οποία βρίσκονταν, η ορθή ανάπτυξη των προσωπικοτήτων τους αλλά και της μεταξύ τους χημείας είναι αυτή που μας παρέσυρε στην ιστορία τους, αλλά και αυτή που λείπει από τις σύγχρονες κομεντί.
Παράλληλα, οι συγκεκριμένες ταινίες δεν έκαναν εκπτώσεις σε κανέναν τομέα: από το επιτυχημένο κάστινγκ και τα εμβληματικά κουστούμια (δείτε τα φορέματα στο "Ξαφνικά …30!" και το "Πώς να Χωρίσετε…") μέχρι την πρωτότυπη μουσική (είτε μιλάμε για τον Χανς Ζίμερ στο "The Holiday" είτε για το πανέξυπνο 80s pop hit στο "Music and Lyrics").
Η συζήτηση για τα παραπάνω έχει ανακάμψει χάρη σε κάποιες νέες κυκλοφορίες που επιχειρούν να επαναπροσεγγίσουν το είδος, άλλοτε ανατρέποντας τα δεδομένα του ("Ταιριάζουμε;") και πότε υιοθετώντας την κλασική δομή του ("Ρόουζ Εναντίον Ρόουζ"). Θα καταφέρουν αυτές οι ταινίες να πείσουν το Χόλιγουντ να επανεξετάσει τη χαμένη του εμπιστοσύνη στις rom-com; Δεδομένου του συνεχώς πιο έντονου αιτήματος για παραπάνω ρομαντισμό στις ζωές μας και της διαρκούς πτώσης των δημοφιλών στα στούντιο υπερηρωικών περιπετειών στο box office, οι πιθανότητες είναι με το μέρος μας.
