«Το Παιδί και το Δελφίνι»
Ένας από τους πιο κομβικούς παράγοντες της διαχρονικής γοητείας των θερινών σινεμά είναι η ευκαιρία που μας δίνουν να παρακολουθήσουμε ξανά στη μεγάλη οθόνη εμβληματικές ταινίες του πρόσφατου, αλλά και του μακρινού παρελθόντος. Οι επανεκδόσεις φιλμ του παγκόσμιου κινηματογράφου αποτελούν σημείο αναφοράς στον καλοκαιρινό προγραμματισμό των γραφείων διανομής, με το κοινό παραδοσιακά να ανταποκρίνεται θερμά στις επανακυκλοφορίες ταινιών που έχουν αποκτήσει τη σφραγίδα του κλασικού. Για αυτό και στο "α" συγκεντρώσαμε όλες τις επανεκδόσεις που δεν πρέπει να χάσετε αυτό το καλοκαίρι! Απολαύστε τις στο θερινό σινεμά της επιλογής σας και μοιραστείτε εύκολα το κόστος μετακίνησης, από και προς τον κινηματογράφο, με την παρέα σας, χάρη στην υπηρεσία Split Fare που σας προσφέρει η εφαρμογή της Uber.
Οι must επανεκδόσεις του καλοκαιριού:
Φάκελος Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
Συνολικά πέντε από τις όχι απαραίτητα γνωστότερες, πλην κορυφαίες ταινίες του σπουδαίου Σουηδού σκηνοθέτη θα βρουν το δρόμο τους στις μαρκίζες τους επόμενους μήνες, με την αφοπλιστική "Ντροπή" (1968) να παίζεται ήδη σε επιλεγμένους κινηματογράφους. Το επόμενο διάστημα ακολουθούν, όχι απαραίτητα με αυτήν τη σειρά, η "Νύχτα των Σαλτιμπάγκων" (1952) από την πρώιμη εποχή του δημιουργού, το υπερβατικό "Χειμωνιάτικο Φως" (1962), η μεταφυσική "Ώρα του Λύκου" (1968), αλλά και η "Απιστία" (2000). Το δράμα στο οποίο υπογράφει το σενάριο ο Μπέργκμαν αλλά σκηνοθετεί η Λιβ Ούλμαν, η αξεπέραστη ηθοποιός και σταθερή συνεργάτρια του με την οποία, επίσης, υπήρξαν για χρόνια ζευγάρι. Το παρακάτω τρέιλερ του άτυπου αφιερώματος επιμελήθηκε η σκηνοθέτης Νίκος Πάστρας.
Παλιό καλό Χόλιγουντ
Θα τολμούσαμε να πούμε πως δε θα ήταν καλοκαίρι εάν δεν επέστρεφαν στις μεγάλες οθόνες μερικές από τις πιο αγαπημένες στιγμές του κλασικού Χόλιγουντ. Φέτος, λοιπόν, εκτός από τον… συνήθη ύποπτο Άλφρεντ Χίτσκοκ ("Νύχτα Αγωνίας", "Ο Άνθρωπος που Γνώριζε Πολλά"), στη λίστα μας προσθέτουμε ακόμη το λουσάτο "Πώς να Κλέψετε Ένα Εκατομμύριο Δολάρια" (1966) του στιλίστα Γουίλιαμ Γουάιλερ και απαστράπτοντες πρωταγωνιστές τους Όντρεϊ Χέπμπορν και Πίτερ Ο’Τουλ, τον "Επαναστάτη Χωρίς Αιτία" (Νίκολας Ρέι, 1955) που έκανε τομή στο αμερικανικό σινεμά χάρη στην στοιχειωτική ερμηνεία του Τζέιμς Ντιν και τέλος, το "Λουκ Τζάκσον: Ο Μεγάλος Δραπέτης" (Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ, 1976), την καταγγελτική σωφρονιστική περιπέτεια με τον πρωταγωνιστή Πολ Νιούμαν σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του.
Ελληνικά… με τον τρόπο τους
Η "τέχνη" της επανέκδοσης συνοδεύεται με αρκετές προϋποθέσεις, για παράδειγμα, η ψηφιακή αποκατάσταση του πρωτότυπου υλικού είναι μία από τις βασικές, με αποτέλεσμα να περιπλέκεται το πράγμα όταν η συζήτηση αφορά τις ελληνικές παραγωγές. Ωστόσο, σύντομα θα έχουμε τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε από την αρχή δύο τίτλους που αφορούν τη χώρα μας, αν και με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Από τη μία, έχουμε το "Παιδί και το Δελφίνι" (Ζαν Νεγκουλέσκο, 1957), για χάρη του οποίου επισκέφτηκαν για πρώτη φορά την Ελλάδα για γυρίσματα άνθρωποι του Χόλιγουντ, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τοποθεσίες σε Ύδρα, Αθήνα, Ρόδο, Δήλο, Μύκονο, Πόρο, Επίδαυρο και Μετέωρα. Αποτελεί, μάλιστα, αμερικανικό ντεμπούτο της αμίμητης Σοφία Λόρεν. Από την άλλη, σημειώνουμε την "Ευδοκία" (1971) ταινία - σταθμό του εγχώριου κινηματογράφου που περιλαμβάνει τη σκηνή ανθολογίας με το ζεϊμπέκικο στην ταβέρνα, αλλά και τη διάσημη μουσική του Μάνου Λοΐζου.
Auteurs πρώτης γραμμής
Ένας από τους πιο αγαπημένους σκηνοθέτες του εγχώριου σινεφίλ κοινού "επιστρέφει". Ο λόγος για τον Ιρανό ρομαντικό Αμπάς Κιαροστάμι, του οποίου τα ορόσημα "Close Up" (1990) και "Η Γεύση του Κερασιού" (1997) ετοιμάζονται για να "συναντηθούν" εκ νέου με τους θεατές. Αντίστοιχα, το αποστομωτικά επικό "Ραν" (1985) του Ακίρα Κουροσάβα επανέρχεται με αφορμή την επέτειο σαράντα χρόνων από την πρεμιέρα του, για να μας υπενθυμίσει γιατί αποτελεί ίσως την καλύτερη διασκευή του σαιξπηρικού "Βασιλιά Ληρ" όλων των εποχών. Έπειτα, ετοιμαστείτε να διασκεδάσετε με τις σαρδόνιες "Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης" (1988) του παθιασμένου Πέδρο Αλμοδόβαρ, αλλά και "Δέσε Με" (7/8, 1989) του ίδιου, προτού ταξιδέψουμε "Δίχως Στέγη, Δίχως Νόμο" (1985) για χάρη της Ανιές Βαρντά, στην ταινία που της "χάρισε" τη Χρυσή Άρκτο.
Τα σπάνια
Αν μας ρωτάτε, οι επανεκδόσεις που μας κεντρίζουν λίγο παραπάνω το ενδιαφέρον, είναι εκείνες που τολμούν να μας συστήνουν σε κάτι παράξενο, ίσως αποσιωπημένο και ιδιοσυγκρασιακό, πλην ακαταμάχητο. Έτσι, λοιπόν, δε βλέπουμε την ώρα να ανακαλύψουμε φιλμ όπως το "Θάνατο ενός Διεφθαρμένου" (Ζορζ Λοτνέρ, 1977), όπου Αλέν Ντελόν και Μορίς Ρονέ μπλέκονται σε ένα κύκλωμα διεφθαρμένων αστυνομικών και υποκόσμου, ή το παραγνωρισμένο νομικό δράμα "The Verdict" (1982) του ευφυούς Σίντνεϊ Λιούμετ, όπου ο Πολ Νιούμαν κρατά το ρόλο ενός αλκοολικού δικηγόρου που προσπαθεί να σώσει την καριέρα του αναλαμβάνοντας μια δυσεπίλυτη υπόθεση. Κλείνοντας, δε ξεχνάμε την "Υιοθεσία" (1975) της Μάρτα Μέσαρος, μιας σπουδαίας σκηνοθέτριας που εδώ σκαρφίζεται μια από τις καλύτερες ταινίες του ευρωπαϊκού σινεμά των ‘70s.
Διαβάστε Επίσης
