Ο κινηματογράφος ως τέχνη είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την έννοια του φετίχ. Αφενός από το πώς τα ψηλαφεί και τα εξερευνά στη μεγάλη οθόνη, αφετέρου εξαιτίας της ίδιας της υλικότητάς του. Είτε ψηφιακά είτε φτιαγμένα με σελιλόιντ, τα φιλμ αφορούν πηγαία τις αισθήσεις, από την ίδια την όραση μέχρι τη γεύση των ποπ κορν, τον ήχο των καθισμάτων που ανοίγουν στην αίθουσα, την αίσθηση του εισιτηρίου στο χέρι και τις μυρωδιές των θερινών σινεμά - ειδικά αυτήν την περίοδο. Λίγες πτυχές του κινηματογράφου, ωστόσο, έχουν φετιχοποιηθεί τόσο όσο οι αφίσες (οκ, μαζί με τις tote bags). Αυτές επιδεικνύουν την αισθητική ταυτότητα μιας παραγωγής και από αυτές κρίνεται, ως ένα βαθμό, εάν θα δελεαστεί ο θεατής ώστε να μπει στην αίθουσα αλλά και, ανά περιπτώσεις, εάν θα καταλήξει να κοσμεί κάποιο σαλόνι.
Για αυτό λοιπόν, ως ένας άτυπος φόρος τιμής στην τέχνη της κινηματογραφικής αφίσας, ενόψει των 16ων βραβείων Ίρις που απονέμει η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου στις 11 Ιουνίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, παρουσίαζουμε τις αφίσες των υποψηφίων στις κατηγορίες καλύτερης μεγάλου μήκους μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ.
Η σειρά που τηρείται είναι ίδια με εκείνη των υποψηφιοτήτων, δηλαδή αλφαβητική, με την αρχή να γίνεται από τη μυθοπλασία και τις ταινίες "Αγαπούσε τα Λουλούδια Περισσότερο", "Αρκάντια", "Κιούκα, Πριν το Τέλος του Καλοκαιριού", "Κρέας" και "Υπάρχω". Ακολουθούν τα ντοκιμαντέρ, στα οποία μετά τα "Αδέσποτα Κορμιά", τον "Κόκκινο Δάσκαλο" και την "Λεσβία" και το "Πανελλήνιον", ολοκληρώνουμε τώρα με το "Tack" της Βάνιας Τέρνερ. Η νεαρή αθλήτρια της ιστιοπλοΐας Αμαλία Προβελλεγγίου καταγγέλλει δημόσια τον πρώην προπονητή της για συστηματική σεξουαλική κακοποίηση. Ξεκινώντας έναν δικαστικό Γολγοθά δικαίωσης, βρίσκει πολύτιμη βοήθεια στην ομοιοπαθούσα ολυμπιονίκη Σοφία Μπεκατώρου.
Η σκηνοθέτιδα της ταινίας Βάνια Τέρνερ γράφει για τη δημιουργία της αφίσας:
""Η Σοφία στην αγκαλιά του πατέρα της· η Αμαλία να την παρακολουθεί, σιωπηλά, να μιλά στην τηλεόραση μέσα από την οθόνη του κινητού της. Υπάρχει μία ισχυρή σύνδεση μεταξύ τους, υπάρχει όμως και μία απόσταση. Μαζί βρίσκουν την δύναμη να αλλάξουν πορεία. Να σταθούν αλλιώς. Να επιλέξουν κάτι διαφορετικό. Να κάνουν τελικά "tack". Θέλαμε η αφίσα να είναι απλή και άμεση. Να μεταφέρει την οικειότητα, την ειλικρίνεια και την τρυφερότητα με την οποία κινηματογραφήθηκε η ταινία, αλλά και να παραμένει πιστή στο ντοκιμαντερίστικο πνεύμα της. Γι’ αυτό και αποφασίσαμε να δουλέψουμε με stills, να εστιάσουμε στα πρόσωπά τους, επιλέγοντας δύο στιγμές βαθιά προσωπικές, χωρίς τίποτα επιτηδευμένο. Το Tack είναι, πάνω απ’ όλα, μια ταινία για τη Σοφία και την Αμαλία. Το ίδιο και η αφίσα."
Η αφίσα της "Πανελλήνιον":
Όλες οι υποψηφιότητες των 16ων βραβείων Ίρις υπάρχουν εδώ.
