«Tully: Τα Παιδιά Είναι Ευτυχία;»
Υπάρχει μια τάση τα τελευταία χρόνια στο σινεμά, η οποία θέλει τις μαμάδες της μεγάλης οθόνης να απεικονίζονται αφιλτράριστες, ανά περιπτώσεις εντελώς ωμά, εμβαθύνοντας στις αντιξοότητες της επιτέλεσης ενός ρόλου πολύτιμου μεν, ενίοτε ασφυκτικού δε. Με αφορμή, λοιπόν, τη Γιορτή της Μητέρας τιμούμε εκείνες τις ταινίες που τόλμησαν να προσεγγίσουν με ρεαλισμό και τόλμη τη μητρότητα, χωρίς να φοβούνται να θίξουν τις πιο δυσάρεστες πτυχές της.
"If I Had Legs I'd Kick You" (Μέρι Μπρόνστιν, 2025)
Μία από τις καλύτερες ταινίες του πρόσφατου Φεστιβάλ Βερολίνου, θέλει την Ρόουζ Μπερν να δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της στο ρόλο της Λίντα, μιας εργαζόμενης μητέρας που αναθρέφει τη σοβαρά άρρωστη κόρη της, όταν εντελώς ανεξήγητα καταρρέει ένα μέρος του ταβανιού στο σπίτι τους. Οι ραγδαίες συνέπειες που ακολουθούν μετατρέπουν τη ρουτίνα της ηρωίδας σε εφιαλτικό δαίδαλο αδιάκοπης εργασίας και φροντίδας που την οδηγούν σε ένα σοβαρό συναισθηματικό τέλμα. Τότε, η έννοια της μητρικής υπερκόπωσης έρχεται σε πρώτο πλάνο σε συνδυασμό με μια τύποις αναγνώριση της αυτοθυσίας που προϋποθέτει η μητρότητα, αλλά οφείλει να μη συμβαίνει με όρους απόλυτης και δεδομένης ανιδιοτέλειας. Κάθε μαμά είναι διαφορετική, κάθε μαμά πρέπει να μπορεί να ομολογεί πως, ίσως, δεν είναι φτιαγμένη για αυτό, κάθε μαμά είναι τέλεια με το δικό της τρόπο. Διαβάστε περισσότερα εδώ.
"Nightbitch" (Μάριελ Χέλερ, 2024)
Μια αγνώριστη, από ένα σημείο και έπειτα, Έιμι Άνταμς υποδύεται μια ανώνυμη μητέρα που σταματάει να εργάζεται προκειμένου να αφιερωθεί στην ανατροφή του παιδιού της, όσο ο σύζυγός της ταξιδεύει για τη δουλειά. Καθηλωμένη σε μια καθημερινότητα που θυμίζει την "Μέρα της Μαρμότας", η πρωταγωνίστρια χάνεται σε έναν ατελείωτο κύκλο επαναλήψεων και μονότονων καθηκόντων που της αφήνουν ελάχιστο χρόνο για τον εαυτό της. Το κόστος θα φανεί σύντομα στο σώμα της που παραμορφώνεται, ένδειξη της φρίκης που αποδεικνύεται συχνά η μητρότητα για κάποιες γυναίκες. Διαβάστε περισσότερα εδώ.
"Τα Πάντα Όλα" (Ντάνιελ Κουάν & Ντάνιελ Σέινερτ, 2022)
Το φιλμ των Ντάνιελς που έγραψε οσκαρική ιστορία, κατάφερε να κερδίσει επτά χρυσά αγαλματίδια εκ των οποίων εκείνο για τον α’ γυναικείο ρόλο και την εμβληματική Μισέλ Γιέο. Η κορυφαία ηθοποιός ενσαρκώνει μια απογοητευμένη από τους πάντες και τα πάντα μητέρα, στην οποία δίνεται η ευκαιρία να ζήσει όλες τις ζωές που είχε ως απωθημένο. Η εκρηκτική περιπέτεια οδηγείται συγκινητικά και σπαρταριστά προς μια κινηματογραφική αυτογνωσία για την ηρωίδα, που όμοιά της δεν έχουμε δει στο μοντέρνο κινηματογράφο. Διαβάστε περισσότερα εδώ.
"Full Time" (Ερίκ Γκραβέλ, 2021)
Η Ζιλί, χωρισμένη μητέρα δύο μικρών παιδιών, ζει έξω από το Παρίσι, ταξιδεύει όμως κάθε πρωί ως το κέντρο του όπου δουλεύει ως καθαρίστρια σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο. Οι απανωτές απεργίες κάνουν τη διαδρομή της ολοένα δυσκολότερη, φέρνοντάς τη στα όρια της απόγνωσης όταν πρέπει να προλάβει μια συνέντευξη για τη δουλειά που πάντα ήθελε. Μια σαρωτική Λορ Καλαμί στον πρωταγωνιστικό ρόλο, παίρνει στους ώμους της ένα φρενήρες κοινωνικό θρίλερ, ο καταιγιστικός ρυθμός του οποίου δεν μειώνει στο ελάχιστο την πολιτική ευαισθησία του. Όπως δεν αμελεί να καταστήσει διαπεραστική την αγωνία του να πρέπει, μόνη, να ανατρέφεις το παιδί σου. Διαβάστε περισσότερα εδώ.
"Tully: Τα Παιδιά Είναι Ευτυχία;" (Τζέισον Ράιτμαν, 2018)
Εξουθενωμένη, καθώς έχει μόλις γεννήσει το τρίτο της παιδί, η Μάρλο προσλαμβάνει μια νυχτερινή νταντά. Μια νεαρή, ανεξάρτητη φοιτήτρια που θα της αλλάξει απρόσμενα τη ζωή. Συνεργαζόμενοι για τρίτη φορά ("Juno", "Young Adult"), ο σκηνοθέτης Τζέισον Ράιτμαν και η σεναριογράφος Ντιάμπλο Κόντι συνυπογράφουν μια γεμάτη θαλπωρή αι σπιρτόζικη κομεντί, που προσπαθεί να περιγράψει τη γυναικεία ψυχοσύνθεση ειλικρινά και κάποιες στιγμές έξυπνα, με τη Σαρλίζ Θερόν να κλέβει την παράσταση. Διαβάστε περισσότερα εδώ.
Διαβάστε Επίσης
