'Nightbitch'
Όταν βλέπουμε τη μητρότητα στα μέσα, συχνά παρουσιάζεται ως κάτι ιερό – μια τρυφερή σχέση ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί που είναι αβίαστη και φυσική. Το "Nightbitch" (διαθέσιμο στο Disney+), βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Ρέιτσελ Γιόντερ, εξερευνά το παρασκήνιο πίσω από αυτήν τη σχέση, εστιάζοντας στα συναισθήματα μιας νέας μητέρας, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τις προσδοκίες της κοινωνίας, την ψυχολογική απομόνωση και την ανικανότητα του συζύγου της να τη βοηθήσει.
Η Έιμι Άνταμς υποδύεται μια ανώνυμη μητέρα που σταματάει να εργάζεται προκειμένου να αφιερωθεί στην ανατροφή του παιδιού της, όσο ο σύζυγός της ταξιδεύει για τη δουλειά. Καθηλωμένη σε μια καθημερινότητα που θυμίζει την "Μέρα της Μαρμότας", η πρωταγωνίστρια χάνεται σε έναν ατελείωτο κύκλο επαναλήψεων και μονότονων καθηκόντων που της αφήνουν ελάχιστο χρόνο για τον εαυτό της.
Αποκομμένη από οποιαδήποτε αίσθηση αυτονομίας, η ανώνυμη μητέρα εσωτερικεύει όλες τις προσδοκίες και τα κοινωνικά πρότυπα για το τι σημαίνει να είσαι "καλή" μητέρα, με κάθε λάθος βήμα να επιβεβαιώνει την αδυναμία της. Χαρακτηριστικά, όταν ο γιος της αρνείται να κοιμηθεί, υπενθυμίζει στον εαυτό της ότι το λάθος είναι δικό της – αν δεν τον αγκάλιαζε για να κοιμηθεί, "ο γιος της θα κοιμόταν καλά για όλη του τη ζωή, εκείνη θα είχε μια καθαρή κουζίνα και μια υγιή σεξουαλική ζωή και όλα θα ήταν τέλεια".
Σε αυτήν τη συνεχή πίεση, ο οργανισμός της νέας μητέρας απαντάει αλλάζοντας. Όσο η αποξένωση από τον εαυτό της βαθαίνει, τα πρώτα σημάδια εμφανίζονται: στο σώμα της φυτρώνουν τρίχες, είναι πιο ευερέθιστη, τα σκυλιά στο δρόμο αντιδρούν στην παρουσία της, έχει όρεξη να τρώει με τα χέρια. Και, το πιο περίεργο, όταν δεν καταπιέζει αυτά τα ένστικτα, νιώθει απελευθερωμένη.
Το αποκορύφωμα είναι η συνειδητοποίηση πως δεν είναι η μητρότητα που είναι περιοριστική, όσο η κοινωνική πίεση να εγκαταλείψεις την ταυτότητά σου και να διατηρήσεις μια επιφανειακή τελειότητα που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Ενδίδοντας στο σκύλο που υπάρχει μέσα της, η μητέρα βρίσκει ανάμεσα στις ρωγμές μια αλληλεγγύη που αγνοούσε: τη σχέση της με τις άλλες μητέρες, που βρίσκονται ακριβώς στην ίδια κατάσταση με εκείνη.
Ενώ το "Nightbitch" ανοίγει ένα παράθυρο σε μια οπτική που δεν συναντάμε συχνά (ή, τουλάχιστον, δεν συναντούσαμε πριν να γίνουν τόσο δημοφιλείς οι tiktok influencers που προσφέρουν μια ματιά στην πραγματικότητα του να είσαι μητέρα), στο σύνολό του θυμίζει μισοειπωμένη ιδέα. Το μήνυμα μιας ταινίας για τη φρίκη που βιώνουν οι νέες μητέρες αποδυναμώνεται όταν τοποθετείται σε ένα σπίτι στα προάστια του Λος Άντζελες, με μια οικογένεια που ανήκει στη μεσαία τάξη.
Ωστόσο, μια βόλτα στο Rotten Tomatoes αποδεικνύει πως, ακόμη και αυτή η προνομιακή αναπαράσταση, η οποία δεν αντανακλά την εμπειρία των περισσότερων γυναικών που αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια, είναι αρκετή για να πυροδοτήσει μια σειρά από αρνητικά σχόλια. Με τη βαθμολογία κοινού να φτάνει το 48%, είναι αρκετοί αυτοί που πιστεύουν πως η ιστορία μιας γυναίκας που μεταμορφώνεται σε σκύλο είναι υπερβολική και μη ρεαλιστική (πράγματι, είναι) αλλά και ότι πρόκειται για "φεμινιστικές βλακείες" ή ότι μειώνει τις γυναίκες που αποφασίζουν με τη θέλησή τους να μείνουν στο σπίτι.
Στην πραγματικότητα, το "Nightbitch" μάς δίνει ένα εισαγωγικό μάθημα λευκού φεμινισμού και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Αν κρίνουμε από το είδος των σχολίων που γίνονται σε διάφορες πλευρές του ίντερνετ, μπορεί να είναι αυτό το σημείο από το οποίο θα ξεκινήσουμε.
