«Οι Δέκα Εντολές»
Ας ξεκινήσουμε με τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Όχι, η παρακάτω πασχαλινή λίστα δεν περιλαμβάνει τον "Ιησού από τη Ναζαρέτ" (1977) του Φράνκο Τζεφιρέλι. Η λαοφιλής παραγωγή που συνιστά... αμαρτία άμα δεν προβληθεί στην τηλεόραση αυτήν την περίοδο, είναι στην ουσία μια σειρά, άλλο που μας δίνεται η εντύπωση πως πρόκειται για ταινία επειδή παίζεται σα μαθαρώνιος στη μικρή οθόνη. Αφού, λοιπόν, λύσαμε την παραπάνω παρανόηση, πάμε να ανατρέξουμε σε ορισμένα αυτονόητα must της Μεγάλης Εβδομάδας.
Πέντε κλασικές ταινίες για το Πάσχα:
"Οι Δέκα Εντολές" (1956)
Βιβλική επική ταινία που παρουσιάζει τη ζωή του Μωυσή από τη γέννησή του μέχρι τις περιπέτειές του στην Αίγυπτο όταν αναλαμβάνει να οδηγήσει τους Εβραίους σε μια νέα γη. Δοσμένη με αίσθηση της δύναμης της εικόνας και του θεάματος από ένα μετρ του είδους όπως ήταν ο εμβληματικός σκηνοθέτης Σεσίλ Μπ. Ντε Μιλ και τον Τσάρλτον Ίστον στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
"Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο" (1964)
Πιστή και ταυτόχρονα άκρως λυρική μεταφορά στην οθόνη του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι βρίσκει την Παλαιστίνη του ευαγγελιστή Ματθαίου στα χωριά της φτωχικής νότιας Ιταλίας. Παρουσιάζει έναν Χριστό απλό σαν άνθρωπο, αλλά με θεϊκή δύναμη στα λόγια του. Και επενδύει μουσικά τις εικόνες του με επιλογές από Μπαχ, Προκόφιεφ, Μίσα Λούμπα, ρωσικά λαϊκά τραγούδια κ.ά., που δίνουν μια διαχρονική διάσταση στο Θείο Δράμα.
"Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης" (1979)
Γεννημένος Χριστούγεννα δίπλα στο θείο βρέφος, ο Μπράιαν προσπαθεί σε όλη του τη ζωή να αποδείξει σε Ρωμαίους και Ιουδαίους πως δεν είναι αυτός ο περιβόητος Μεσσίας. Η δεύτερη ταινία των Μόντι Πάιθον συνδυάζει αριστοτεχνικά και ανεπανάληπτα την cool σπιρτάδα του βρετανικού φλέγματος με τα ξέφρενα γκαγκ της σλάπστικ κωμωδίας: ξεκαρδιστικές ατάκες, σουρεαλιστικό χιούμορ, υποδειγματικό τάιμινγκ και μια ασυγκράτητη, μα τόσο μεθοδική κατεδάφιση όχι μόνο των μύθων της οργανωμένης θρησκείας, αλλά -κυρίως- των επικών χολιγουντιανών αναπαραστάσεών τους.
"Ο Τελευταίος Πειρασμός" (1988)
Μεταφορά στην οθόνη του ομώνυμου βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη, που μας παρουσιάζει έναν εξαιρετικά ανθρώπινο Χριστό, ο οποίος μπαίνει στον τελευταίο πειρασμό ν' αρνηθεί τη θεική υπόστασή του και να γλυτώσει το μαρτύριο του Σταυρού. Ο Παζολίνι κατάφερε να κάνει με το "Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο" την ωραιότερη ταινία πάνω σ’ αυτό το θέμα, γιατί είδε τη ζωή του Ιησού σαν μια πανέμορφη ιστορία. Ο Μάρτιν Σκορσέζε αντίθετα την προσεγγίζει σαν ένα υπαρξιακό δράμα, μέσα από το οποίο τακτοποιεί τους προσωπικούς του λογαριασμούς με την καθολική παιδεία του. Ο "Τελευταίος Πειρασμός" είναι από αυτή την πλευρά η πιο χαρακτηριστική ταινία του.
"Ο Πρίγκιπας της Αιγύπτου" (1998)
Ο Μωυσής, που μεγάλωσε ως πρίγκιπας στο πλευρό του Ραμσή, ανακαλύπτει την πραγματική καταγωγή του, εξεγείρεται κατά του φίλου του και οδηγεί τους Εβραίους στην ελευθερία. Επιλογή αφιερωμένη σε όσους millennials τυχόν διαβάζουν, αφού το animation αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι πολλών διακοπών από το σχολείο και επαναλληπτικών προβολών μέχρι να ξημερώσει Κυριακή του Πάσχα.
