Update με νεότερα για τον κινηματογράφο Αλεξάνδρα.
Τις τελευταίες εβδομάδες, δυσοίωνες εξελίξεις γύρω από δύο ιστορικούς κινηματογράφους της Αθήνας θορύβησαν τους κατοίκους της πόλης, οι οποίοι για πολλοστή φορά έρχονταν αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο να αλλάξει απότομα ο πολιτισμικός ιστός της πρωτεύουσας. Είναι, εξάλλου, ακόμα νωπό το οριστικό κλείσιμο του Ιντεάλ, καθώς επίσης η περιπέτεια που πέρασε το Άστορ προτού διαφύγει τον κίνδυνο.
Αυτήν τη φορά τα γεγονότα αφορούν το Πάλας στο Παγκράτι, το οποίο του χρόνου κλείνει έναν αιώνα λειτουργίας, και το Αλεξάνδρα στην Καλλιθέα. Στην πρώτη περίπτωση, διαδόθηκε πως ο κινηματογράφος πρόκειται να κλείσει και να μετατραπεί σε σούπερ μάρκετ, όπως είχε συμβεί, θυμίζουμε, στο Όσκαρ των Κάτω Πατησίων μεταξύ άλλων. Κάτι τέτοιο προς το παρόν δεν ισχύει. Σύμφωνα με πληροφορίες του "α", τους τελευταίους μήνες οι ιδιοκτήτες του Πάλας βρίσκονται μεν σε συζητήσεις που επηρεάζουν το μέλλον του κτιρίου που στεγάζει το σινεμά, τίποτα ωστόσο δεν είναι τετελεσμένο. Ας μη ξεχνάμε πως η ταράτσα του θερινού Πάλας είναι διατηρητέα και αυτήν τη στιγμή υπάρχει σύμβαση σε ισχύ για τη λειτουργία του. Οι λόγοι που δεν έχει ανοίξει, προς το παρόν, είναι καθαρά τεχνικοί. Επομένως, τα δεδομένα είναι ακόμα ανοιχτά.
Τώρα, όσον αφορά το Αλεξάνδρα, μια ανακοίνωση μέσω Facebook ήρθε να αναστατώσει δικαιολογημένα τους Καλλιθεώτες. Εκεί αναφέρεται το εξής:
"Αγαπητοί φίλοι της Αλεξάνδρας σας ενημερώνουμε ότι η Τετάρτη 24/4 θα είναι η τελευταία ημέρα λειτουργίας του κινηματογράφου καθώς ο ιδιοκτήτης του χώρου επέλεξε να μην μας ανανεώσει την σύμβαση.
Πήραμε στα χέρια μας τον κινηματογράφο το 2015 και τον λειτουργήσαμε για 9 χρόνια προσπαθώντας να φανούμε αντάξιοι των προσδοκιών σας και πιστεύουμε ότι τιμήσαμε την εμπιστοσύνη σας.
Δεν γνωρίζουμε τι μέλλον θα έχει η Αλεξάνδρα, ίσως έφτασε η στιγμή να κλείσει και ο τελευταίος χειμερινός κινηματογράφος της Καλλιθέας.
Σας ευχαριστούμε θερμά που μας στηρίξατε όλα αυτά τα χρόνια και ευχόμαστε σε όλους σας τα καλύτερα.
Υ.Γ. Δεν μπορούμε παρά να σας ευχαριστήσουμε για τα τόσο θερμά σχόλια. Η εκτίμησή σας αντανακλά σε όλους τους συνεργάτες μας που από το 2015 έως και σήμερα πέρασαν από την Αλεξάνδρα και εργάστηκαν με συνέπεια και πραγματικό ενδιαφέρον για να προσφέρουν στο κοινό της Καλλιθέας το καλύτερο δυνατό. Να γνωρίζουν ότι τους θυμόμαστε όλους".
Μια τέτοια εξέλιξη σημαίνει πως μια ολόκληρη περιοχή, ένας από τους μεγαλύτερους δήμους της πόλης, σταματά να έχει κινηματογράφο. Επικοινωνήσαμε με τους ανθρώπους που διαχειρίζονται το Αλεξάνδρα και μάθαμε πως ο ιδιοκτήτης του χώρου αρνήθηκε να ανανεώσει το συμβόλαιο του σινεμά, χωρίς να αποσαφηνίσει τις προθέσεις του για το μέλλον του. Οι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί είχαν αναλάβει τη λειτουργία του τα τελευταία εννέα χρόνια, όμως κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι του χρόνου το Αλεξάνδρα θα είναι πάλι ανοιχτό.
Κοινό νήμα όλων των παραπάνω περιπτώσεων, είναι αφενός η κυνικότητα της κτηματομεσιτικής αγοράς και αφετέρου η πλήρης αδιαφορία της πολιτείας να προστατέψει στοιχειωδώς το πολιτισμικό αποτύπωμα της Αθήνας. Πρόκειται για μια κατάσταση η οποία δεν αφορά αποκλειστικά τα σινεμά, αλλά συνολικά τον τρόπο που έχει παγιωθεί να αντιμετωπίζονται οι μη έχοντες ιδιοκτησία. Είτε μιλάμε για ένα μικρό διαμέρισμα είτε μια κινηματογραφική αίθουσα, η λογική που κυριαρχεί αντιστοιχεί σε δημοπρασία. Ακραίες αυξήσεις ενοικίου ισοδυναμούν με έξωση για τη συντριπτική πλειοψηφία των Αθηναίων και όχι μόνο, ώστε να αδειάσουν χώροι που παραχωρούνται στο μεγαλύτερο πλειοδότη. Ο οποίος, συνήθως, θα χρησιμοποιήσει το νεοαποκτηθέν ακίνητο για -τι άλλο;- ξενοδοχείο ή βραχυπρόθεσμη εστίαση. Για τουρίστες οι οποίοι όταν έρθουν δε θα χάσουν ευκαιρία να φωτογραφίσουν τα νέον φώτα κάποιου εναπομείναντος ρετρό θερινού σινεμά…
Επί τη ευκαιρία, εδώ αξίζει να σημειωθεί κάτι ακόμα. Οι κινηματογράφοι που μας απασχολούν εν προκειμένω δεν είχαν πρόβλημα βιωσιμότητας. Αίθουσες σαν το Ιντεάλ και το Αλεξάνδρα συνέχιζαν να προσελκύουν ένα σταθερό και πολυάριθμο κοινό, ενώ για το Πάλας υπάρχει σύμβαση σε ισχύ για τη λειτουργία του θερινού. Επομένως, δεν ισχύει το επιχείρημα ότι "ερημώνουν" οι κινηματογράφοι, κάτι που αποδεικνύεται την τελευταία σεζόν και αριθμητικά, ούτε πως διεκδικούμε ρομαντικά τη διαφύλαξη μιας πεπερασμένης ασχολίας. Οι κινηματογράφοι είναι τόποι ζωής και συνύπαρξης, χωρίς τους οποίους παύει να ανασαίνει η πόλη.
