Η επιστροφή της πιο στοιχειωτικής "Προφητείας" του σινεμά

Το όνομα του Ρίτσαρντ Ντόνερ ενδεχομένως να μη σας θυμίζει κάτι. Πρόκειται, ωστόσο, για τον Αμερικανό σκηνοθέτη στον οποίο πιστώνονται ουκ ολίγες εμπορικές επιτυχίες των δεκαετιών του ’70 και του ’80, όπως τα "Σούπερμαν" (1978), "Goonies" (1985) και "Φονικό Όπλο" (1987). Η καριέρα του, βέβαια, πιθανότατα να μην εξελισσόταν με αυτόν τον τρόπο αν δεν είχε γυρίσει προηγουμένως την ανατριχιαστική "Προφητεία" (1976): μία από τις διασημότερες ταινίες τρόμου της περιόδου, κάτι που αποδεικνύουν τα τρία σίκουελ και το ένα ριμέικ (2006) που τη διαδέχθηκαν, η οποία αποκτά τώρα πρίκουελ με τίτλο "Ο Πρώτος Οιωνός". Προτού αναφερθούμε, όμως, στα όσα επιφυλάσσει η νέα παραγωγή, θυμόμαστε τους λόγους για τους οποίους το horror του Ντόνερ παραμένει ακαταμάχητο.

Το μωρό του εξορκιστή

Με πρόσφατα τα εισπρακτικά και καλλιτεχνικά σουξέ του "Μωρού της Ρόζμαρι" (Ρομάν Πολάνσκι, 1968) και του "Εξορκιστή" (Γουίλιαμ Φρίντκιν, 1973), οι παραγωγοί του Χόλιγουντ έψαχναν το horror σενάριο που θα συνέχιζε να τρομοκρατεί το κοινό σπάζοντας τα ταμεία. Η απάντηση ήρθε από τον Ντέιβιντ Σέλντζερ, ο οποίος έγραψε μια ιστορία που πρακτικά συνδύαζε ιδέες των προαναφερθέντων φιλμ με την προσθήκη ενός στοιχειωτικού τουίστ. Εάν στην περίπτωση του Πολάνσκι έχουμε τη γέννηση του Σατανά και στου Φρίντκιν την εμφάνιση ενός δαίμονα, στην "Προφητεία" το κακό όχι απλώς έχει τη μορφή ενός παιδιού, αλλά ζει ανάμεσά μας αποφασισμένο να καταλάβει τον κόσμο. Αυτή η συνειδητοποίηση βαραίνει το χαρακτήρα που ερμηνεύει ο θρυλικός Γκρέγκορι Πεκ, αυτόν του διπλωμάτη Ρόμπερτ Θορν, ο οποίος έχοντας μόλις χάσει τον νεογέννητο γιο του υιοθετεί ένα άλλο βρέφος, τον Ντάμιεν, κρυφά από τη γυναίκα του Κάθι. Για… διαβολεμένη του τύχη, όμως, μερικά χρόνια αργότερα το αγόρι αρχίζει να επιδεικνύει ανεξήγητες υπερφυσικές δυνάμεις, οι οποίες σπέρνουν το θάνατο και, ταυτόχρονα, απειλούν να εκτροχιάσουν τη ζωή και την καριέρα του Θορν.

Τρόμος είναι οι αστοί

Χάρη στη δουλειά των Ντόνερ - Σέλντζερ, η "Προφητεία" ξεπέρασε τα εξήντα εκατομμύρια δολάρια, έχοντας κοστίσει μόλις 2,8 εκατ. Πού οφείλεται, όμως, η γοητεία της; Εκτός από το δέλεαρ της ψαρωτικής πλοκής και το όνομα του Πεκ, η ταινία χτυπά με ευστοχία οικείες ευαίσθητες χορδές, όπως ο φόβος της γονεϊκότητας που βιώνει ο κεντρικός ήρωας, σε συνδυασμό με τις ενοχές που προκαλεί η προδοσία της συζυγικής εμπιστοσύνης. Έπειτα, είναι εντυπωσιακό να βλέπεις να καταρρέει η βαθιά ριζωμένη πλάνη που διέπει τα μέλη των προνομιούχων τάξεων. Ο Ρόμπερτ και η Κάθι δεν μπορούν καν να διανοηθούν ότι το δικό τους παιδί είναι ελαττωματικό –ακούγεται μάλιστα η ατάκα "είμαστε πανέμορφοι άνθρωποι"– πολλώ δε μάλλον ότι είναι ικανό να τους σκοτώσει. Έτσι, αρνούμενοι την πραγματικότητα, αδιαφορούν για τις προειδοποιήσεις και καθυστερούν χαρακτηριστικά να αναλάβουν δράση. Επιπλέον, στην "Προφητεία", οι δυνάμεις του κακού είναι εξανθρωπισμένες, θα μπορούσαν να έχουν το πρόσωπο ενός γείτονα. Γεγονός το οποίο όχι μόνο κάνει την απειλή του φιλμ πειστικά διαπεραστική, αλλά υπαινίσσεται ακόμη ότι νοσηρά υποκείμενα που υπηρετούν τις σατανικές βουλές δρουν αδιαλείπτως και σε κοινή θέα. Φυσικά, άκρως επιτυχημένα επιτελούν, επίσης, το ρόλο τους τόσο οι ρεαλιστικά βίαιες σκηνές όσο και το οσκαρικό σάουντρακ του εμβληματικού Τζέρι Γκόλντσμιθ που κόβει το αίμα.

Η αρχή του κακού

Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την πρωτότυπη ταινία, έφτασε η ώρα να μάθουμε περισσότερα στον "Πρώτο Οιωνό" για την καταγωγή του Ντάμιεν. Όλα ξεκινούν όταν μια νεαρή Αμερικανίδα, δόκιμη μοναχή, ταξιδεύει στη Ρώμη ώστε να αφοσιωθεί στην κλήση της. Εκεί, όμως, οι προσδοκίες της διαψεύδονται, αφού σύντομα έρχεται αντιμέτωπη με σκοτεινές οντότητες και μια κρυφή συνωμοσία, που αποσκοπούν στην προετοιμασία της έλευσης του Αντίχριστου. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκεται η τηλεοπτικά έμπειρη Αρκάσα Στίβενσον ("Legion"), ενώ στη διανομή βρίσκουμε πολύπειρα ονόματα, όπως η Σόνια Μπράγκα από τη Βραζιλία και ο βετεράνος Μπιλ Νάι. Ακόμα ένα γνωστό όνομα εντοπίζουμε στο απαιτητικό κομμάτι της μουσικής. Πρόκειται για το συνθέτη Μαρκ Κόρβεν, που ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την υποβλητική ατμόσφαιρα των "Witch" και "Φάρος" του Ρόμπερτ Έγκερς. Οι προσδοκίες που συνοδεύουν την παραγωγή είναι υψηλές, καθώς μεταξύ άλλων κάνει πρεμιέρα σε μια εποχή ανανεωμένης δημοφιλίας τόσο του horror όσο και παλαιών franchises ("Scream", "Η Νύχτα με τις Μάσκες", "Εξορκιστής"). Μένει να δούμε αν θα είναι στ’ αλήθεια τρομακτική…