Από πού ξεκίνησε η βασική ιδέα της ταινίας σας, η οποία είναι ένας πρωτότυπος συνδυασμός δικαστικού και οικογενειακού δράματος με έντονα στοιχεία θρίλερ;
Υπήρχαν αρκετές σκόρπιες σκέψεις, οι βασικές όμως ήταν αυτή του ζευγαριού και εκείνη του δικαστηρίου. Τι πρέπει να κάνουν δυο άνθρωποι για να παραμείνουν μαζί; Τι δίνεις στον άλλον και τι περιμένεις ως ανταπόδοση; Το θέμα με απασχολούσε έντονα και στην προσωπική ζωή μου, οπότε μου φαινόταν εκτός από διαχρονικό και εξαιρετικά επείγον. Όπως σημαντικός είναι και ο ρόλος του παιδιού. Η προσπάθειά του να καταλάβει τη μητέρα του και κατ’ επέκταση τον κόσμο των ενηλίκων.
Από την άλλη, το δικαστικό δράμα σάς φαίνεται συναρπαστικό ως κινηματογραφικό είδος;
Είναι πράγματι μια πρόκληση πώς θα το σκηνοθετήσεις. Η ανθρώπινη αντιπαράθεση σε ένα δικαστήριο γίνεται με τα λόγια, αλλά και αυτά, όπως και τα βλέμματα ή η στάση του σώματος, μπορούν να κρύβουν καλά ενδόμυχες σκέψεις και συναισθήματα. Κατά τη διάρκεια μιας δίκης, όλοι οι συμμετέχοντες υποχρεώνονται να υποδυθούν ρόλους, να δημοσιοποιήσουν πράγματα προσωπικά, να ρωτήσουν και να απαντήσουν με συγκεκριμένο τρόπο... Όλα αυτά φτιάχνουν μια παράσταση, ένα σόου... Ένα παιχνίδι στο οποίο όλα όσα μας αφορούν μεγεθύνονται και διαστρεβλώνονται. Και έχοντας κατά νου την "Ανατομία Ενός Εγκλήματος", πίστευα πως μπορεί να γυριστεί ένα πολύ ενδιαφέρον δικαστικό δράμα.
Η ταινία του Ότο Πρέμινγκερ ήταν η βασική σκηνοθετική επιρροή σας;
Ως δείγμα του συγκεκριμένου κινηματογραφικού είδους, ναι. Το ομολογεί και ο τίτλος του φιλμ. Επίσης το "Σεντ Ομέρ" της Αλίς Ντιόπ. Η ταινία της και η δική μου δεν μοιάζουν αφηγηματικά, αλλά και οι δυο τους μιλάνε για την απουσία εικόνας, στοιχείων, "αποδείξεων"... Πρέπει λοιπόν ο θεατής να βγάλει τα συμπεράσματά του μόνο μέσα από την ακροαματική διαδικασία. Τώρα, καθαρά ως σκηνοθετική προσέγγιση, ταινία αναφοράς μου ήταν ο "Στραγγαλιστής της Βοστόνης" του Ρίτσαρντ Φλάισερ. Δεν είναι δικαστικό δράμα, αλλά η νευρική κάμερα στο χέρι βγάζει μια πρωτόγνωρη ενέργεια, η οποία συνδυάζεται πρωτότυπα με τις ήρεμες, εσωτερικές στιγμές της ταινίας. Ήθελα να συλλάβω μια ανάλογη αίσθηση, ένα κλίμα ζωντανής ανησυχίας. Να περιγράψω έναν ζωντανό εφιάλτη. Επίσης, με ενδιέφερε πολύ ο ήχος, για τον οποίο δουλέψαμε εντατικά στο σχεδιασμό του προς την ίδια κατεύθυνση.
Δεν καταφεύγετε στην ευκολία των φλας μπακ, αν και υπάρχει μία και μοναδική τέτοια σκηνή στην ταινία...
Στην αρχή ήμουν αρνητική στην ιδέα της, αλλά πείστηκα ότι πρέπει να δούμε και εικόνα από το σύζυγο. Έναν απόντα, αλλά βασικό χαρακτήρα της πλοκής. Δεν επέλεξα όμως μια σκηνή κορύφωσης ή "αποκάλυψης", αλλά ένα περιστατικό το οποίο μας βοηθάει να καταλάβουμε κάποια πράγματα για τη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών.
Και η προηγούμενη ταινία σας, το "Sex & Ψυχανάλυση", είχε στοιχεία θρίλερ. Σας αρέσει ιδιαίτερα ως κινηματογραφικό είδος;
Όχι τα θρίλερ με τις εντυπωσιακές, εντελώς απρόσμενες ανατροπές. Τις περισσότερες φορές, οι πολύ καλά υπολογισμένες ταινίες, εξαιρουμένων αυτών του Χίτσκοκ, μου φαίνονται εκβιαστικές. Σε καθοδηγούν με απόλυτη αυστηρότητα και δεν σε αφήνουν να σκεφτείς από μόνος σου, να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει. Δεν πρόκειται φυσικά για απαράβατο κανόνα. Το "Κορίτσι που Εξαφανίστηκε", για παράδειγμα, μου άρεσε πολύ...
Ποια είναι η σχέση γλώσσας και αλήθειας, καθώς η χρήση της γλώσσας έχει ιδιαίτερη σημασία στην ταινία. Αν η κατηγορούμενη μιλήσει γαλλικά, γερμανικά ή αγγλικά, παίζει καθοριστικό ρόλο για το πλεονέκτημα που μπορεί να έχει στο να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Η γλώσσα μας είναι ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει όχι μόνο να εκφραζόμαστε, αλλά και να σκεφτόμαστε. Φυσικά και είναι η αλήθεια μας. Αλλά μπορεί να γίνει και ο τρόπος παρουσίασης μιας παραπλανητικής εικόνας μας. Η γλώσσα είναι μια μάσκα για τη Σάντρα, μία από τις πολλές τις οποίες έχει μάθει να χρησιμοποιεί. Όταν νιώθει αμυνόμενη, καταφεύγει στα αγγλικά και οι διαφορετικές γλώσσες τονίζουν τα πολλά επίπεδα της αλήθειας της και της προσωπικότητάς της.
Ο ρόλος είναι εξαιρετικά απαιτητικός. Πώς σκεφτήκατε γι' αυτόν τη Σάντρα Χίλερ;
Είχαμε συνεργαστεί στο "Sex & Ψυχανάλυση" και είχα ενθουσιαστεί. Την ήθελα τώρα σ’ έναν μεγαλύτερο ρόλο. Έχει μια έντονη λάμψη, αλλά βρίσκεται μακριά από το star system, από την εικόνα του celebrity. Είναι δυναμική, ευέλικτη... Μια σωματική ερμηνεύτρια, πιστή στη στιβαρή παράδοση του γερμανικού θεάτρου.
