Ο απόηχος της επίσκεψης του Τζόνι Ντεπ στην Κρουαζέτ ακόμα καλά κρατεί, άρα η επιλογή του ξέπνοου ιστορικού δράματος "Jeanne du Barry" της Μαϊουέν ως φετινή ταινία έναρξης κρίνεται εκ του αποτελέσματος πετυχημένη. Ακόμα και αν η κριτική υποδοχή της ήταν χλιαρότατη, καλύτερη πάντως από εκείνη της πρώτης και περιπετειώδους γαλλικής συμμετοχής στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα. Η "Επιστροφή" ("Le Retour") της Κατρίν Κορσινί μπήκε, βγήκε (λόγω καταγγελιών για κακοποιητικές συμπεριφορές στα γυρίσματα) και ξαναμπήκε στο πρόγραμμα, προκαλώντας πολλή μιντιακή φασαρία για το κινηματογραφικό τίποτα. Αντίθετα από τη συμπαθή "Μεγάλη Ρήξη", η οποία είχε χειροκροτηθεί πριν δυο χρόνια στο ίδιο φεστιβάλ, η τελευταία ταινία της δεν είναι παρά ένα κλισέ δράμα ενηλικίωσης και αναζήτησης ταυτότητας, το οποίο εξελίσσεται στην ηλιόλουστη Κορσική, έχοντας για πρωταγωνιστές μια οικογένεια θηλυκών Αφρικανών μεταναστών η οποία πρέπει να ξεπεράσει τα τραύματα του παρελθόντος της και να κοιτάξει το απειλητικό μέλλον της στα μάτια.
Γαλλικά μιλάνε και οι ταινίες έναρξης των παράλληλων τμημάτων "Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών" και "Ένα Κάποιο Βλέμμα". Το πρώτο ξεκίνησε με το "The Goldman Case" του Σεντρίκ Καν ("Roberto Succo", "Μάντεψε Ποιος Ήρθε στα Γενέθλιά σου"), δικαστικό θρίλερ βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και συγκεκριμένα την προσπάθεια του ληστή, αλλά και ασυμβίβαστου πολιτικού ακτιβιστή των 70s Πιέρ Γκολμάν να αποδείξει την αθωότητά του όσον αφορά μια υπόθεση διπλής δολοφονίας για την οποία είχε αρχικά καταδικαστεί. Η προσηλωμένη στην ακροαματική διαδικασία αφήγηση δεν ολισθαίνει σε ευκολίες, διαθέτει σασπένς και συμπυκνώνει ιδέες μέσα από φαινομενικά τυπικές συμπεριφορές, ενώ στριμώχνει σε μια δικαστική αίθουσα όλη τη ρητορική (και φιλοσοφία) των γαλλικών εξουσιαστικών μηχανισμών στα τέλη του προηγούμενου αιώνα.
Στο "Ένα Κάποιο Βλέμμα" και στο "Βασίλειο των Ζώων" ("La Regne Animal") του Τομάς Κεγί με τον Ρομέν Ντιρίς η κοινωνική κριτική πήρε τη μορφή μιας αλληγορίας φαντασίας, η οποία ξεκινάει σαν μαύρη κωμωδία (οι άνθρωποι αρχίζουν ανεξήγητα να μεταμορφώνονται σε ζώα) και εξελίσσεται σε περιπέτεια επιβίωσης. Επικίνδυνη έμπνευση που κερδίζει το στοίχημα του "ρεαλισμού", διαχειρίζεται ευφάνταστα την όλη ιδέα, δεν ξέρει όμως πως να κλείσει την τρίτη πράξη της, βάζοντάς την στον αυτόματο πιλότο.
Ο Ιάπωνας Χιροκάζου Κoρε-έντα, αντίθετα, δεν επαναπαύεται σε έτοιμες συνταγές. Αν το περσινό "Τυχερό Αστέρι" του, βραβευμένο εδώ στις Κάννες για την αντρική ερμηνεία του, είχε μιμηθεί το πνεύμα του χρυσοφοινικάτου "Κλέφτες Καταστημάτων", το "Τέρας" ("Monster") υιοθετεί μια... πιραντελική φόρμα και διηγείται την ιστορία ενός δασκάλου κι ενός μαθητή δημοτικού μέσα από τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες. Οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη, η αλήθεια αλλάζει διαρκώς σχήμα και το αληθινό πρόσωπο του τέρατος δεν αποκαλύπτεται παρά στο συγκινητικά απελευθερωτικό φινάλε, στο οποίο μας οδηγεί μια σοφή, σκληρά καταγγελτική όσο και βαθιά τρυφερή ανθρωποκεντρική κινηματογραφική προσέγγιση.
Διαβάστε όλες τις ανταποκρίσεις μας από το φεστιβάλ Καννών εδώ.
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την υποστήριξή της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
