Μετά το σοκ «Benedetta» του Πολ Βερχόφεν ήρθε η σειρά της 38χρονης Γαλλίδας Ζουλιά Ντικουρνό («Raw») να αναστατώσει τις Κάνες με ένα τολμηρό θεματικά και οπτικά θρίλερ στην παράδοση του Ντέιβιντ Κρόνεννμπεργκ. Το «Titane» της αφορά το απρόσμενο σμίξιμο δυο περιθωριακών χαρακτήρων, μιας χορεύριας – serial killer κι ενός μεσήλικα πυροσβέστη, που καλούνται να διασχίσουν τα όρια του κοινωνικού ρόλου τους, αλλά και του ίδιου του φύλου τους. Επιθετική σκηνοθεσία, στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, μαύρο, σαρκαστικό χιούμορ και άφθονο gore μπαίνουν στο μπλέντερ μιας προκλητικής, όχι απόλυτα πετυχημένης μα αναμφίβολα θαρραλέας παραβολής που χειροκροτήθηκε και γιουχαΐστηκε έντονα, εξασφαλίζοντας άμεσα αδιαφιλονίκητο cult status.
Το «French Dispatch», από την άλλη, έτυχε θερμής υποδοχής, χάρη στη φινέτσα, την κωμική ελαφρότητα και την εικαστική αρτιότητά του, αναγνωρίσιμα trademarks του Γουές Άντερσον. Ο Αμερικανός δημιουργός κοπιάρει τη συνταγή του «Grand Budapest Hotel», ενώνει μια σειρά από καρτουνίστικα στημένες βινιέτες – ανεξάρτητες ιστορίες και σατιρίζει απολαυστικά την ευρωπαϊκή μεταπολεμική κουλτούρα μέσα από τα ρεπορταζιακά άρθρα ενός σικάτου γαλλικού περιοδικού. Δεν άρεσε το δύσκαμπτο και βαρύ (μελο)δραμα του Νάνι Μορέτι «Τρεις Όροφοι», ενώ αναμφίβολα ενδιαφέροντα, χωρίς να τους λείπουν οι προφανείς αλληγορίες, αποδείχτηκαν τα «Petrov's Flu» του Ρώσου Κίριλ Σερεμπρενίκοφ («Ο Πιστός») και «Evolution» του Κορνέλ Μουντρούτσο (εκτός συναγωνισμού), πρωτότυποι στοχασμοί πάνω στην ιστορική και κοινωνική πραγματικότητα της ανατολικής Ευρώπης.
Έχοντας προσπεράσει πλέον τη μέση του φεστιβάλ, όλα τα περιοδικά και site τα οποία δημοσιεύουν αστεράκια με τη γνώμη των κριτικών φέρνουν ως πρώτο φαβορί για τον Χρυσό Φοίνικα το «Drive my Car» του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι. Ένα ποιητικό, λιτό και εσωτερικό δράμα μικρών διαστάσεων και ευαίσθητων συναισθημάτων, βασισμένο σε ένα διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι. Σ' αυτό ένας θεατρικός σκηνοθέτης έρχεται αντιμέτωπος με την απώλεια, αναγκαζόμενος να επανεφεύρει την τέχνη και την καθημερινότητα του. Μοναχικοί άνθρωποι και ζευγάρια σε κρίση, αυτό είναι το κυρίαρχο μοτίβο των ταινιών οι οποίες κερδίζουν τις εντυπώσεις σ' αυτό το φεστιβάλ, βασικό θέμα του αναιμικού «Bergman Island» της Μία Χάνσεν Λαβ με τους Βίκι Κριπς και Τιμ Ροθ, αλλά και του ρομαντικά σκληρού «Ali and Ava» της Βρετανής Κλίο Μπάρναρντ (στο «Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών»), σινε-μαθήτριας του Κεν Λόουτς.
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την πραγματοποίηση του ταξιδιού.
