Μετράμε αντίστροφα τις μέρες μέχρι να ανοίξουν ξανά τα σινεμά βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.
Ο Νταν Ο'Μπάνον θα έμενε για πάντα στο κινηματογραφικό πάνθεον μόνο και μόνο γράφοντας το σενάριο του «Alien» (1979, Ρίντλεϊ Σκοτ), ο ίδιος όμως έχει βάλει το χέρι του σε αρκετές ακόμα ταινίες που έκαναν ανεξίτηλο το πέρασμά του από τη μεγάλη οθόνη. Συνεργάστηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες (Τζον Κάρπεντερ - «Σκοτεινό Αστέρι», Τόμπι Χούπερ - «Lifeforce», Πολ Βερχόφεν - «Ολική Επαναφορά»), συμμετείχε σε cult διαμάντια («Τρόμος στη Πόλη», Γκάρι Σέρμαν), ενώ σκηνοθέτησε μόλις δύο μεγάλου μήκους ταινίες. Η τελευταία, το «Resurrected» (1992), αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας «The case of Charles Dexter Ward» του Χ. Φ. Λάβκραφτ, ενώ η πρώτη αντλεί επίσης έμπνευση από ένα σπουδαίο έργο, αν και όχι του μακρινού παρελθόντος.
Η αριστουργηματική «Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών» (1968) του Τζορτζ Ρομέρο, το φιλμ ορόσημο του horror που μας σύστησε στην ανατριχιαστική απεικόνιση των νεκροζώντανων όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, αποτελεί απευθείας πηγή έμπνευσης της τρομο-κωμωδίας «Τα Ζόμπι δεν είναι Χορτοφάγα» («The Return of the Living Dead»,1985). Τόσο άμεση μάλιστα, ώστε δύο από τους κεντρικούς χαρακτήρες συζητούν στις εναρκτήριες σεκάνς για την ταινία του Ρομέρο, την οποία αργότερα χρησιμοποιούν ως οδηγό για να εξολοθρεύσουν τα ανθρωποφάγα πλάσματα. Ο Ο'Μπάνον όμως δεν αρκέστηκε απλώς στο να εκσυγχρονίσει το μύθο της «Νύχτας», δανειζόμενος μέχρι και ακριβείς σκηνές της πρωτότυπης ταινίας, αλλά να εξελίξει τα ίδια τα ζόμπι και να αυξήσει τα επίπεδα αγωνίας, gore και κωμωδίας.
Το πώς και γιατί οι απέθαντοι επιστρέφουν αυτήν τη φορά για να τρομοκρατήσουν την ανθρωπότητα είναι, πιστέψτε μας, δευτερευούσης σημασίας με τον Ο'Μπάνον να κάνει την ελάχιστη προσπάθεια να γράψει μια πειστική πλοκή. Θα σας πούμε μόνο ότι περιλαμβάνει ένα «καλά» φυλαγμένο κιβώτιο με ένα ζόμπι στο εσωτερικό του από την εποχή της... ταινίας του Ρομέρο, μερικά απόρρητα στρατιωτικά μυστικά και μια παρέα από «κάφρους» πανκς που καλούνται να σταματήσουν την επέλαση των νεκροζώντανων.
Οι έχοντες ευαίσθητο στομάχι καλό θα ήταν να έχουν υπόψη πως η ταινία δε... μασάει όσον αφορά τα ειδικά εφέ, τα οποία προσφέρουν πλείστες γλαφυρές σκηνές που φλερτάρουν περισσότερο με τη σλάπστικ κωμωδία παρά με τον τρόμο. Ομολογουμένως η ταινία του Ο'Μπάνον δεν προσφέρεται για μια horror βραδιά, αλλά περισσότερο για μια νύχτα γνήσιας διασκέδασης με κυνηγητά, αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας ζόμπι (τελικά δεν αρκεί ο αποκεφαλισμός), παράλογες αποφάσεις και φευγάτες ατάκες. Στην απενοχοποιημένα φαν ατμόσφαιρα της ταινίας δίνει τον τόνο και το soundtrack που κινείται στους πανκ ρυθμούς των Cramps, Flesh Eaters και Damned μεταξύ άλλων.
Μια από τις καινοτομίες του φιλμ είναι η καθαυτό παρουσίαση των ζόμπι, η οποία από τη μία τιμά τους νεκροζώντανους του Ρομέρο κι από την άλλη τους πάει ένα βήμα παραπέρα. Έτσι τους βλέπουμε μεν να κινούνται με σχετικά αργές κινήσεις, σε αντίθεση με τη σβελτάδα των σύγχρονων ζόμπι, αλλά επιπλέον έχουν την ικανότητα της ομιλίας την οποία χρησιμοποιούν για να ξεκαθαρίσουν τις πρόδηλες ορέξεις τους. Παράλληλα, ο Ο'Μπάνον σκαρφίζεται την ιδέα που απογείωσε την ταινία• ενώ όλοι όσοι «μολύνονται» μετατρέπονται αμέσως σε απέθαντους, οι δύο ήρωες που ήρθαν πρώτοι σε επαφή μαζί τους παραμένουν ζωντανοί για μεγάλη διάρκεια της ταινίας, ώστε να δούμε τη σταδιακή μετάλλαξή τους. Είναι εκείνοι που καλούνται να γιατρέψουν οι τραυματιοφορείς σε μια ξεκαρδιστική σκηνή όπου αναγγέλλεται στους χαρακτήρες ο θάνατός τους, ενώ συζητάνε κανονικά με τους ανθρώπους του ασθενοφόρου. Τι εννοείτε δε γίνεται να έχεις νεκρική ακαμψία και υπαρξιακό άγχος μαζί;
Σε (πολύ) δεύτερο επίπεδο στην ταινία υπάρχει ένα συνειδητό κοινωνικό σχόλιο, κυρίως γύρω από τη μυστική παρακολούθηση των πολιτών και το trigger happy ταμπεραμέντο του αμερικανικού στρατού. Μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στο απόγειο μιας δεκαετίας με το Ρόναλντ Ρίγκαν στο Λευκό Οίκο, την ώρα που η κούρσα των εξοπλισμών κόντρα στην ΕΣΣΔ καλά κρατούσε. Καθόλου τυχαία, ο Ο'ΟΜπάνον ξεκινά την ιστορία του την παραμονή της 4ης Ιουλίου, για να την ολοκληρώσει ανήμερα δίνοντας με τη μοναδική δυσοίωνη αλλά τολμηρή νότα στο κατά τα άλλα ξέφρενο gorefest.
«Braaaaaaaains!»
