Κριτική

Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών

Από -

«Το Βράδυ που Έφαγε τον Κόσμο», «Το Εξπρές των Ζωντανών Νεκρών», «Οι Νεκροί δεν Πεθαίνουν»… Από τη Γαλλία στην Κορέα και από εκεί στις ΗΠΑ, η μυθολογία των ζόμπι αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο του σύγχρονου φανταστικού σινεμά, το οποίο άνοιξε το 1968 με το low budget, «χειροποίητο» σκηνοθετικό ντεμπούτο του 28χρονου Τζορτζ Ρομέρο («Ο Ουρανός Έβρεξε Θάνατο», «Ζόμπι, το Ξύπνημα των Νεκρών», «Το Σκοτεινό Εγώ»). Εκεί, για πρώτη φορά στην οθόνη, οι νεκροί ανασταίνονται αναίτια κι επιτίθενται στους ζωντανούς.

Μια ομάδα επιζώντων ταμπουρώνονται σε ένα απομακρυσμένο σπίτι για να γλιτώσουν από τη μανία τους, με την ξεκάθαρη πολιτική αλληγορία (είμαστε στην κορύφωση του πολέμου στο Βιετνάμ και των αφροαμερικανικών διεκδικήσεων) να παίρνει μια πρωτόγνωρα ρεαλιστικά και απαισιόδοξα σκοτεινή τροπή. Η Αμερική τα βάζει με τον εαυτό της και αποχαιρετά οριστικά τα χρόνια της αθωότητας, με ένα φτηνό θριλεράκι να αποκαλύπτει με σοκαριστική τόλμη και αφηγηματική πρωτοτυπία το ξενοφοβικό, πλαστά εφησυχαστικό πρόσωπό της. Ύστερα από αυτό ο κινηματογραφικός τρόμος δεν θα είναι πλέον ποτέ ο ίδιος.

Α/Μ. ΗΠΑ. 1968. Διάρκεια: 96΄. Διανομή: SUMMER CLASSICS.