Εάν είναι για κάτι διάσημος ο Κουέντιν Ταραντίνο περά από τις ταινίες του φυσικά, είναι η βαθιά σινεφιλία και ευρεία κινηματογραφική γνώση που καλλιεργεί από την περίφημη εποχή που δούλευε ως υπάλληλος βίντεο κλαμπ στα '80s.
Έτσι δε θα πρέπει να μας εκπλήσσει ακριβώς το γεγονός πως ο σκηνοθέτης αποφάσισε τον τελευταίο μήνα να εκμεταλλευτεί τον ελεύθερο χρόνο του στην καραντίνα και να καταθέσει τις σκέψεις του για μερικές άγνωστες σε πολλούς, αλλά αγαπημένες σε εκείνον ταινίες. Μάλιστα, τα κείμενά του αναρτήθηκαν χωρίς διαδικτυακές τυμπανοκρουσίες στην ιστοσελίδα του κινηματογράφου του, το New Beverly, που αγόρασε το 2007. Για την ανακάλυψη των κριτικών του Ταραντίνο έχουμε να ευχαριστούμε τους δαιμόνιους χρήστες του Reddit.
Στο ειδικό τμήμα του site λοιπόν με τίτλο «Tarantino's Reviews», έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη γραφή του Ταραντίνο και να ανακαλύψουμε μερικά cult διαμάντια του παγκόσμιου σινεμά. Όπως την ταϊβανέζικη ταινία καράτε «Fatal Needles vs Fatal Fists» (1978, Λι Τσο Ναμ), στην οποία ο πρωταγωνιστής όταν δεν παλεύει προσπαθεί να αυτοκτονήσει καταναλώνοντας όσο περισσότερο αλκοόλ μπορεί, με τον Ταραντίνο να γράφει χαρακτηριστικά: «At which point Ming flips the fuck out screaming, I’m not a hero, I’m nobody’s hero, I’m a killer!» Φυσικά, μετά το αξέχαστο homage του σκηνοθέτη στον Μπρους Λι στο «Κάποτε στο... Χόλιγουντ», από τις επιλογές του δε θα μπορούσε να λείπει το «Soul Brothers of Kung Fu» (1977, Χβα Γι Χουνγκ), το οποίο θεωρεί μία από τις καλύτερες στιγμές του ανεπανάληπτου Λι.
Ακόμα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα κείμενα του Ταραντίνο που επικεντρώνονται στο αμερικάνικο σινεμά των '70s. Όπως αυτό που εξερευνά τους τρόπους με τους οποίους οι σκηνοθέτες Ντον Σίγκελ και Σαμ Γουάναμέικερ ανέτρεψαν τους κανόνες ενός τυπικού γουέστερν στις ταινίες «Coogan's Bluff», «The Beguiled» και «Catlow». Ή εκείνο όπου εστιάζει σε δύο λιγότερο γνωστές ταινίες του Τζέρι Σάτζμπεργκ, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε στην πλάτη του δύο ετερόκλητες και απόλυτα υποβλητικές ταινίες («Panic at Needle Park», «Scarecrow»). Επίσης, ρίξτε μια ματιά στο κείμενο που αναλύει τη σχέση Αμερικάνων auteurs της δεκαετίας του '70 με την κλασική λογοτεχνία, με αφορμή τη διασκευή του «Daisy Miller» του Χένρι Τζέιμς από τον Πίτερ Μπογκντάνοβιτς («The Last Picture Show»).
Πείτε ό,τι θέλετε για τις ταινίες του, κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί πως ο Ταραντίνο ξέρει από σινεμά...
