Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι υποστηρικτές της «Ευνοούμενης» εξεπλάγησαν όταν ανακοινώθηκαν οι δέκα υποψηφιότητες της ταινίας του Λάνθιμου, ακριβώς όσες απέσπασε και η ταινία-φαινόμενο «Ρόμα» του Αλφόνσο Κουαρόν. Οι δυο τους έκαναν πρεμιέρα και βραβεύτηκαν στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας, η ταινία του Μεξικανού σκηνοθέτη, όμως, πήρε το Χρυσό Λιοντάρι κι εν συνεχεία μονοπώλησε τόσο τις απονομές που ακολούθησαν όσο και τις συζητήσεις επαγγελματιών, σινεφίλ και μη. Τα δέκα Όσκαρ που διεκδικούσε ξαφνικά η «Ευνοούμενη» προήγαγαν την ταινία σε φαβορί με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Ήταν όμως;
Ο ενθουσιασμός για την επιβλητική παρουσία ενός Έλληνα σκηνοθέτη στον διασημότερο και σημαντικότερο κινηματογραφικό θεσμό έκανε πολλούς να παραβλέψουν ότι τα Όσκαρ απευθύνονται και λογοδοτούν στο αμερικανικό κοινό. Κατά συνέπεια, η αδιαμφισβήτητη ανωτερότητα της «Ευνοούμενης» σε αρκετές κατηγορίες –το μοντάζ και το πρωτότυπο σενάριο είναι δύο καλά παραδείγματα– πέρασε σε δεύτερη μοίρα συγκριτικά με ταινίες που είχαν άμεσες (κι εμπορικότερες) αναφορές στη σύγχρονη αμερικανική πραγματικότητα. Έτσι εξηγείται το Όσκαρ καλύτερης ταινίας στο «Πράσινο Βιβλίο» (Πίτερ Φαρέλι), ένα συμφιλιωτικό feelgood αντιρατσιστικό φιλμ, και τα τέσσερα χρυσά αγαλματίδια που πήγαν στο εισπρακτικό φαινόμενο «Bohemian Rhapsody» του Μπράιαν Σίνγκερ (ηχητικού μοντάζ και μιξάζ, μοντάζ, α΄ ρόλου για τον Ράμι Μάλεκ).
Η ακαδημία αναζητά τρόπους να επανακτήσει το κοινό της μετά και την κατακόρυφη πτώση στην τηλεθέαση των Όσκαρ τα τελευταία χρόνια, η οποία οφείλεται και στις επιλογές των ταινιών που βράβευε, καθώς ελάχιστες ήταν αυτές που είχαν απήχηση στο κοινό (θυμάται κάποιος το «Spotlight: Όλα στο Φως»;). Γι’ αυτό, μετά και την γκάφα με την απόπειρα εισαγωγής κατηγορίας δημοφιλέστερης ταινίας, ήταν αναμενόμενο το «αφροαμερικανικό» υπερηρωικό μπλοκμπάστερ «Black Panther» να αποσπάσει τρία Όσκαρ (κουστουμιών, σκηνικών, πρωτότυπης μουσικής). Αντίστοιχα, η ακαδημία έκλεισε το μάτι στα στούντιο περιορίζοντας το «Ρόμα» του Netflix σε σημαντικά μεν, αλλά μόλις τρία βραβεία (σκηνοθεσίας, φωτογραφίας, ξενόγλωσσης ταινίας). Επομένως, ένα βρετανικό αντισυμβατικό δράμα εποχής όπως η «Ευνοούμενη» είχε τελικά λιγοστές ελπίδες απέναντι στις ανακατατάξεις της αμερικανικής σινε-βιομηχανίας.
Όπως γράφαμε και πριν από την απονομή, η εμφατική εκπροσώπηση της «Ευνοούμενης» στα Όσκαρ συνιστά από μόνη της μια αναγνώριση στις ικανότητες του Λάνθιμου. Ο ίδιος με κάθε νέα του ταινία εμπλουτίζει ραγδαία τη σκηνοθετική του φαντασία, ενώ επιδεικνύει αξιοζήλευτη άνεση στον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τους πρωτοκλασάτους σταρ που προσλαμβάνει. Λέτε με την επόμενη αμερικανικής παραγωγής ταινία του, τη σινε-διασκευή του νουάρ μυθιστορήματος του Τζιμ Τόμσον «Pop. 1280», να πάρει την εκδίκησή του;
