Ευδιάθετη και με πολλή όρεξη, παρά το γεγονός πως είχε προσγειωθεί ελάχιστες ώρες νωρίτερα, μας υποδέχτηκε στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» η σκηνοθέτις Λιν Ράμσεϊ, η οποία είχε βρεθεί στην Αθήνα για να παρουσιάσει το «Δεν Ήσουν ποτέ Εδώ» στο κοινό των 23ων Νυχτών Πρεμιέρας.
Aπό όσο ξέρω η ταινία ετοιμάστηκε σε πυρετώδεις ρυθμούς…
Νομίζω ότι έχω να κοιμηθώ ένα χρόνο! Από την πρώτη στιγμή έπρεπε να πάρω γρήγορες αποφάσεις για πολλά ζητήματα που συνέβαιναν ταυτόχρονα. Ο διευθυντής φωτογραφίας μου [σ.σ.: Τόμας Τάουνεντ] ανταποκρίθηκε άμεσα όταν χρειάστηκε να βρούμε τις τοποθεσίες των γυρισμάτων, το ίδιο και ο Γιόακιν Φίνιξ, ο οποίος με περίμενε για προετοιμασία. Ευτυχώς δούλεψα με εξαιρετικούς ανθρώπους που με βοήθησαν πάρα πολύ. Ο Γιόακιν, για παράδειγμα, ακριβώς επειδή δεν μοιάζει με τον κανονικό εαυτό του στην ταινία, δεν είχε πρόβλημα να γυρίζει τις σκηνές του μέσα στην κίνηση της Νέας Υόρκης και να ανακατεύεται με τον κόσμο. Κανείς δεν τον αναγνώριζε!
Η προσήλωσή του είναι εμφανής στη φοβερή ερμηνεία του, η οποία βραβεύτηκε στις Κάνες...
Αυτό κι αν ήταν πραγματικά αναπάντεχο! Σοκαρίστηκε. Αν θυμάμαι καλά ήταν μαζί του η Ρούνι Μάρα, που τον έσπρωξε να σηκωθεί. Εν τω μεταξύ, σκέψου πως ήμουν σίγουρη ότι δεν θα προλαβαίναμε τις Κάνες και θα στέλναμε την ταινία στη Βενετία ή σε κάποιο αντίστοιχο φεστιβάλ. Έγιναν όλα τόσο αστραπιαία, που σε συνδυασμό με την κούραση δεν κατάφερα καν να συνειδητοποιήσω την όλη εμπειρία. Ήταν μια τρέλα.
Ο Γιόακιν ταλαιπωρείται αρκετά στην ταινία και μοιάζει να αφυπνίζονται συναισθήματα που είχε για καιρό κρυμμένα. Πώς προσεγγίσατε σκηνοθετικά την ερμηνεία του;
Τα λες καλύτερα από εμένα νομίζω! (γέλια) Ξέρεις, μεγάλωσα με τις ταινίες που έβλεπαν οι γονείς μου, κυρίως παλιά νουάρ του ’50, τα οποία χαρακτηρίζονταν από μια αφηγηματική οικονομία. Αυτό το στοιχείο ήθελα πολύ να το ενσωματώσω στη δική μου ταινία. Την ίδια στιγμή βρήκα φανταστικό τον χαρακτήρα του Τζο, μιλάμε για έναν μεσήλικο με αυτοκτονικές τάσεις που ζει με τη μαμά του. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν Τζέιμς Μποντ με γυμνασμένους κοιλιακούς. Όμως ο Γιόακιν τον έκανε πραγματικά δικό του, έχω την αίσθηση ότι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μεταμορφώθηκε σε ένα παράξενο πλάσμα σαν τον Κουασιμόδο.
Όπως και στην προηγούμενη ταινία σας, το «Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν», εμπνέεστε από τη λογοτεχνία.
Ναι, αλλά για το «Δεν Ήσουν ποτέ Εδώ» το βιβλίο ήταν πολύ μικρό! (γέλια) Ο Έιμς έχει γράψει μια εξαιρετική νουβέλα γεμάτη εκρηκτική δράση σε έκταση μερικών σελίδων. Ο «Κεβιν» ήταν πάνω από τετρακόσιες σελίδες βιβλίο! Δυσκολεύτηκα να συνοψίσω τα όσα συνέβαιναν χωρίς να χάσω την ουσία της ιστορίας. Eδώ τα πράγματα είναι πιο μαζεμένα και μου άρεσε το στοιχείο ότι ο ήρωας ήταν ένας άνθρωπος σημαδεμένος από τη ζωή.
Ευθύνεστε για κάθε καλλιτεχνική επιλογή της ταινίας: είστε σκηνοθέτις, σεναριογράφος, παραγωγός κ.ο.κ. Θα δεχόσασταν ποτέ να γυρίσετε ένα χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ;
Το βασικό ζήτημα με αυτό το «δίλημμα» είναι ότι δεν διαβάζουμε συχνά καλά σενάρια. Η διαδικασία της συγγραφής είναι για μένα η σημαντικότερη, διότι καθώς γράφεις σκαρφίζεσαι την ταινία σου στην πράξη. Πάντως, αν κάτι πραγματικά αξιοθαύμαστο πέσει στα χέρια μου, είμαι διατεθειμένη να το σκεφτώ. Ήδη έχω στο μυαλό μου το επόμενο σχέδιο, βασισμένο και αυτό σε βιβλίο, και θέλω τον Κέισι Άφλεκ για πρωταγωνιστή. Όμως είναι πολύ νωρίς ακόμα. Πρέπει να βγάλω από μέσα μου αυτήν την ταινία – ίσως πρέπει να πάω για διαλογισμό σε ελληνικό νησί για να τα καταφέρω!
Το κοινό στοιχείο που διατρέχει τις ταινίες σας είναι η μελέτη των κεντρικών χαρακτήρων, σκηνοθετικά όμως υπάρχουν αρκετές διαφορές. Σας αρέσει να πειραματίζεστε με τα στιλ σε κάθε νέα ταινία;
Κάποτε μου έλεγαν ότι γυρίζω μόνο ταινίες με ψυχολογικά τραυματισμένα παιδιά! (γέλια) Μου αρέσει να πιέζω τον εαυτό μου, να δοκιμάζω πράγματα και να εξερευνώ νέα πεδία. Η Τζέιν Κάμπιον κάποια στιγμή μου είπε ότι όλα στο σινεμά είναι ένα παιχνίδι κι έχει απόλυτο δίκιο.
Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον μουσικό Τζόνι Γκρίνγουντ;
Εκπληκτική. Κάποια στιγμή ήταν τρομερά απασχολημένος με την περιοδεία των Radiohead και για να μην τον χάσω από την ταινία του έστελνα συνεχώς e-mail του τύπου «Ορίστε πέντε λεπτά ταινίας! Να κι άλλα τρία!» (γέλια) Ίσως χρησιμοποιούσα ακόμη λίγη μουσική, αλλά μετά η ταινία θα έπρεπε να λέγεται: «Δεν θα με τελειώσεις ποτέ»...
Η φιλμογραφία της Λιν Ράμσεϊ
1. «Ratcatcher» (1999)
Βραβευμένο με BAFTA ντεμπούτο της Σκοτσέζας δημιουργού, με ήρωα έναν πιτσιρικά που ζει στις φτωχογειτονιές της Γλασκόβης το 1973.
2. «Morvern Callar» (2002)
Ένα πένθιμο road trip με μια υπάλληλο σούπερ μάρκετ, η οποία ταξιδεύει στη σκοτσέζικη ύπαιθρο για να ξεπεράσει το θάνατο του άντρα της.
3. «Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν» (2011)
Η ταινία που έκανε διεθνώς γνωστό το όνομα της Ράμσεϊ και απέσπασε εκπληκτικές ερμηνείες από την Τίλντα Σούιντον και τον Έζρα Μίλερ.
Περισσότερες πληροφορίες
Δεν Ήσουν Ποτέ Εδώ
Ο Τζο είναι ένας ψυχολογικά τραυματισμένος βετεράνος, ο οποίος δουλεύει πλέον ως ανορθόδοξος ντετέκτιβ που δεν διστάζει να φτάσει στα άκρα. Έτσι, όταν η ανήλικη κόρη ενός πολιτικού εξαφανίζεται, εκείνος αναλαμβάνει να την εντοπίσει και να τη φέρει πίσω.
