Ο ελληνικής καταγωγής Γάλλος κινηματογραφιστής μιλάει για την τρυφερή on the road κομεντί την οποία ο ίδιος σκηνοθετεί, γράφει το σενάριο και πρωταγωνιστεί.
Οι ελληνικής καταγωγής αδελφοί Μπρούνο και Ντενίς Πονταλιντές είναι διάσημοι Γάλλοι ηθοποιοί, με το μεγαλύτερο σε ηλικία Μπρούνο να περνά πίσω από την κάμερα το 1989 και από τότε να γνωρίζει μια παράλληλα επιτυχημένη καριέρα και ως σκηνοθέτης. Στη «Γλυκιά Απόδραση» υποδύεται ένα μεσήλικα γραφίστα ο οποίος σε αναζήτηση διεξόδου από την καθημερινή του ρουτίνα αποδρά στην ύπαιθρο κωπηλατώντας ένα καγιάκ και καταλήγωντας σε ένα ειδυλλιακό, απομονωμένο εστιατόριο στο οποίο δουλεύουν δυο γυναίκες. Συναντήσαμε τον 55άρη σκηοθέτη στο Παρίσι και το πρώτο πράγμα που τον ρωτήσαμε ήταν φυσικά το ελληνικής καταγωγής επώνυμό του.
Το Πονταλιντές είναι ένα καθαρά ελληνικής προέλευσης επίθετο… Ναι, φυσικά. Ο παππούς μου γεννήθηκε στην Ελλάδα και μέσω πρώτα Αλεξάνδρειας και κατόπιν Αλγερίας κατέληξε στη Γαλλία. Ο αδελφός μου κι εγώ έχουμε ταξιδέψει αρκετές φορές στην Ελλάδα όχι μόνο για διακοπές, αλλά και για να βρούμε τον ακριβή τόπο καταγωγής μας. Δεν τα έχουμε όμως καταφέρει…
Η κατάληξη του ονόματος είναι ποντιακή, οποτε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι ρίζες να βρίσκονται στην περιοχή του Πόντου.
Το γνωρίζουμε αυτό, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε βρει κάποια άκρη προς τα εκεί ούτε προς τη βόρειο Ελλάδα όπου κατέφυγαν πολλοί πρόσφυγες από την ανατολή.
Μιλάμε για μεταναστεύσεις και ταξίδια, κάτι που μας οδηγεί στον Μισέλ, τον ήρωα της «Γλυκιάς Απόδρασης».
Το ταξίδι μού φαίνεται ένα συναρπαστικό κινηματογραφικό θέμα, αλλά το ταξίδι το οποίο ξεκινά χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Με ενδιαφέρει ο ταξιδευτής, όχι ο τουρίστας και ο Μισέλ είναι ένας τέτοιου τύπου ήρωας. Ξεκινά μια μεγάλη βόλτα που στην ουσία είναι μια φυγή. Μια απόδραση που ούτε ο ίδιος ξέρει που θα καταλήξει.
Γιατί αποφασίσατε να τον υποδυθείτε εσείς ο ίδιος;
Το να κωπηλατείς το καγιάκ είναι σαν να κολυμπάς ή να χορεύεις. Εγώ «το έχω», οπότε εξαρχής δεν μπορούσα να φανταστώ κάποιον άλλο για το ρόλο, ούτε καν τον αδελφό μου. Επίσης, ενώ μέχρι τώρα οι περισσότεροι ήρωες των ταινιών μου ήταν χαρακτήρες που μοιράζονταν κάποια στοιχεία προσωπικά και κάποια του Ντενίς, παρόντα σε όλες τις ταινίες μου και βασικό πρωταγωνιστή σε πέντε από τις εφτά, αυτός είναι ο πλέον κοντινός στον αληθινό μου εαυτό ήρωας. Έχει αυτή την παθητική στάση απέναντι στα πράγματα που με χαρακτηρίζει κι εμένα ως ένα βαθμό. Ήθελα λοιπόν να εξερευνήσω αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος κάποια στιγμή αποφασίζει να δράσει, ξεκινώντας από την αγορά του καγιάκ. Από παρατηρητής γίνεται αρχιτέκτονας της ζωής του και ανακαλύπτει μια καινούρια πραγματικότητα.
Πιστεύετε πως αυτή η παθητική στάση απέναντι στη ζωή, από το προσωπικό ως το συλλογικό επίπεδο, είναι ένα από τα βασικά προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας μας;
Φυσικά και είναι, αλλά η υπόσχεση πως μπορείς εύκολα να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου με προβληματίζει αρκετά. Συχνά συνοδεύεται από ένα εύκολο και εύπεπτο, όχι μόνο στο σινεμά, λαϊκισμό.
Η κωμωδία είναι τελικά ο καλύτερος τρόπος για να πεις τα σοβαρότερα πράγματα;
Είναι σίγουρα ο πιο έμμεσος και ο πιο ευγενικός, γι’ αυτό συχνά και ο πιο αποτελεσματικός. Μου αρέσει να βλέπω στο σινεμά πράγματα τα οποία δεν είναι μονοδιάστατα και τα οποία δεν επιβάλλονται από την οθόνη, δηλαδή τον σκηνοθέτη, στο κοινό. Πρέπει να αφήνεις πάντα χώρο για τη φαντασία του θεατή και να μην υπάρχει αυτός ο καταναγκασμός τού «ένα πλάνο, μια και μόνο ιδέα» για να μην δυσκολευτεί και δυσανασχετήσει το κοινό.
Αυτά που λέτε και η ίδια η ταινία σας, φυσικά, μου φέρνουν στο μυαλό το σινεμά του Γούντι Άλεν, του Αλεξάντερ Πέιν, του Νάνι Μορέτι… Ποιος δεν θα ήθελε να συγκριθεί μαζί τους; Είναι αλήθεια πως αυτοί τους οποίους αναφέρατε σπάνε την κοινότοπη και pret-a-porter φωτεινότητα που είναι άμεσα συνδυασμένη με την κωμωδία. Τολμάνε να πάνε κάπου λίγο πιο βαθιά και πιο σκοτεινά και αυτό μου φαίνεται συναρπαστικό. Το χιούμορ τους δεν πηγάζει μόνο από τις ατάκες ή από την εύκολη φάρσα, αλλά από το κινηματογραφικό κάδρο. Έτσι πρέπει να κάνουμε όλοι όσοι τους θαυμάζουμε και να έχουμε εμπιστοσύνη στο θεατή μας. Δεν είναι τόσο τεμπέλης όσο φανταζόμαστε…
