Όταν θα βλέπουμε φέτος στο Φεστιβάλ Βενετίας το «Wicker Man» του Νιλ Λαμπιούτ (που θα εγκαινιάσει το Μεταμεσονύκτιο Τμήμα εκτός διαγωνιστικού), αναπόφευκτα θα μας έρχονται στο μυαλό σκηνές από το πρωτότυπο «The Wicker Man», γνωστό στην Ελλάδα -αν και σπάνιο- ως «Καταραμένο σκιάχτρο» του Ρόμπιν Χάρντι (1973), το οποίο έμελλε να γίνει μία από τις πιο αγαπημένες cult βρετανικές ταινίες της δεκαετίας και να αποκτήσει σημαντικό φαν κλαμπ: το σαρδόνιο χιούμορ του λόρδου Σάμεραϊλ (ο Κρίστοφερ Λι με τρελή ξανθιά περούκα) απέναντι στην απόγνωση του υπαστυνόμου Χάουι (Έντουαρντ Γούντγουαρντ), η ανατριχιαστική μουσική του Πολ Τζιοβάνι που υπογραμμίζει την περιρρέουσα μυστηριακή ατμόσφαιρα των παγανιστικών πρακτικών και της ανθρωποθυσίας και η φίνα αισθητική στις ντελιριακές σεκάνς αποπλάνησης του Χάουι από την κούκλα Μπριτ Έκλαντ. Στο ριμέικ, λοιπόν, ο Νίκολας Κέιτζ ως υπαστυνόμος Έντουαρντ Μάλους αναλαμβάνει να βρει ένα εξαφανισμένο κορίτσι σε ένα απομακρυσμένο νησί κοντά στην Ουάσινγκτον, όπου μεταφέρεται η δράση από τη Σκοτία στην πρώτη ταινία. Ο ίδιος ο Κέιτζ δήλωσε συνεπαρμένος από την ταινία του Χάρντι -την οποία μάλιστα είδε στο σπίτι του πανκ ροκ σταρ Τζόνι Ραμόουν- και απ' ό,τι φαίνεται το ριμέικ ήταν δική του ιδέα.
Ο δε σκηνοθέτης Λαμπιούτ, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο του ριμέικ, δηλώνει πως, παρότι και ο ίδιος τρομάζει κάθε φορά που ακούει για το ριμέικ μιας σπουδαίας ταινίας, πιστεύει ότι εδώ κατάφερε να κρατήσει το πνεύμα του πρωτοτύπου, δίνοντάς του όμως μια πιο μοντέρνα ώθηση. Αντικατέστησε δηλαδή το λόρδο Σάμεραϊλ με την αδελφή Σάμεραϊλ (Έλεν Μπέρστιν), η οποία ηγείται μιας κλειστής μητριαρχικής κοινωνίας που αναβιώνει την Παλαιά Θρησκεία σε αντίθεση με τους Δρυίδες παγανιστές του πρωτοτύπου. Πάντως, παρότι τα γυρίσματα έγιναν στην πανέμορφη περιοχή British Columbia του Καναδά, σίγουρα δεν θα υπάρχει σύγκριση με την ασφυκτική και κλειστοφοβική κατάσταση του σκοτσέζικου νησιού στο πρωτότυπο.
