Δημήτρης Κουρούμπαλης: "Με τον Ρομπέν των Δασών φτιάξαμε έναν κόσμο όπως τον θέλουμε"

Στο πατάρι του πατρικού μου σπιτιού η μητέρα μου φυλάει ακόμα τη στολή του Ρομπέν των Δασών: πράσινη ζακέτα, τσόχινο μαλακό μυτερό καπέλο, εννοείται πράσινο κολάν και βούκινο με χρυσή αλυσίδα. Τα ’βαζα κι ένιωθα ήρωας. Είχα φτιάξει κι ένα τόξο από ξύλο ελιάς και ζούσα τον μύθο μου, τον μύθο του δάσους, της συντροφιάς και της αδιαπραγμάτευτης δικαιοσύνης. Κάπως έτσι φώλιασε μέσα μου η ιδέα της ουτοπίας, ότι μπορεί να υπάρχει κάτι που είναι ανόθευτα καλό, κάτι που ξεπερνάει τη διαλεκτική της αμφιβολίας και αντιστέκεται στην ατέλεια.

Φαντάστηκα μια παρέα που θα ζει στο δάσος εναρμονισμένη με τη φύση και θα κάνει τα πιο κουλ πράγματα στον κόσμο, θα προπονείται στις πολεμικές τέχνες, θα παίζει παιχνίδια, θα τρώει εκλεπτυσμένα φαγητά, θα αντιστέκεται σθεναρά σ’ όποιον πάει να την πειράξει και θα έχει έναν σκοπό που δεν σηκώνει αντίρρηση, να προφυλάξει το δάσος από κάθε επιβουλή. Μου ήρθε στο μυαλό κι αυτός ο κακός της υπόθεσης που μου ’φτιαχνε το κέφι κάθε φορά που εμφανιζόταν στο γραπτό και κάπως έτσι βρέθηκα μ’ ένα έργο στα χέρια μου.

Ο Ρομπέν, η καρδιά του δάσους ενδιέφερε ιδιαίτερα την καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου κι ακόμα περισσότερο ότι θα το σκηνοθετούσαμε μαζί με τη Φρόσω. Συμφωνήσαμε και στους αστεράτους συντελεστές για μουσική, σκηνικά, κοστούμια, φώτα, μάχες και σχεδιασμό ήχου κι έμενε να βρούμε τους ηθοποιούς. Τι ηθοποιούς όμως; Δέντρα θα έχει το σκηνικό, βουνό είναι ο χώρος της δράσης, μάχες δίνουν οι ήρωες, κοντάρια, σπαθιά, τόξα, φυσική κατάσταση, αλτικές ικανότητες, γνώσεις πολεμικών τεχνών, σωστά εκπαιδευμένα σώματα.

Σκεφτήκαμε να ζητήσουμε και τ’ ανάλογα βιογραφικά. Με το που ανακοινώθηκε η ακρόαση έγινε χαμός – πώς γίνεται να θέλουμε ηθοποιούς που έχουν εξοικείωση με τις πολεμικές τέχνες, τα ακροβατικά ή ακόμα και το παρκούρ;! Στην οντισιόν ήρθαν σπουδαίοι ηθοποιοί με εξαιρετικές ικανότητες, νέα παιδιά με υπέροχη διάθεση κι ασύλληπτες φωνές. Καταλήξαμε στους φαντάστικ 11 και δώσαμε ραντεβού στα τέλη Αυγούστου.

Εντωμεταξύ ξεκινήσαμε τις συναντήσεις με τους καλλιτεχνικούς συντελεστές, καλλιτέχνες που χωρίς τη συμμετοχή τους η παράσταση θα ήταν άχρωμη, άοσμη και φτωχή. Οι ιδέες που έπεφταν στο τραπέζι μάς έκαναν να ονειρευόμαστε και να μη θέλουμε να σταματήσουμε. Πράγματι, στις 26 Αυγούστου, στην αίθουσα δοκιμών στο Σχολείον της Αθήνας "Ειρήνη Παπά", βρεθήκαμε όλα αυτά τα ζούδια του δάσους και ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στη δημιουργία ενός ανεπανάληπτου κόσμου. Αυτοσχεδιασμοί με κοινότητες κυνηγών – τροφοσυλλεκτών, ψάρεμα, άναμμα της φωτιάς, τελετές, καθημερινή εξάσκηση στο κουνγκ φου και στις μάχες, πολύς ιδρώτας, πολύ γέλιο και κάθε τόσο να έχω και τον διευθυντή σκηνής να μη μας αφήνει να σκαρφαλώνουμε στα δέντρα του σκηνικού και να μας αναγκάζει να κάνουμε διάλειμμα.

Όταν πια μπήκαμε στο REX κι ήρθε το σκηνικό καταχαρήκαμε, νά' τες οι πλαγιές, νά' τα τα βουνά, να το ποτάμι, να οι γιγάντιοι κορμοί, να το σπίτι τους! Τα τραγούδια τους δεν σταματούσαμε να τα τραγουδάμε, τα κοστούμια τους μάς μάγευαν, κάθε τόσο βρίσκαμε κι ένα καινούργιο στοιχείο κι ένα καινούργιο παιχνίδι για να ενθουσιαστούμε. Οι τεχνικοί του θεάτρου, οι άνθρωποι στα παρασκήνια, μας έλεγαν ότι έχει πολλή πλάκα, και το έργο κι εμείς, αλλά όσο πλησίαζε η πρεμιέρα στη Φρόσω δεν άρεσε τίποτα κι εμένα μου έφταιγαν όλα. Μέχρι που ήρθε η ώρα της γενικής πρόβας και μπήκε ο κόσμος και κάτσαμε κι εμείς στη θέση μας χωρίς να μπορούμε να πούμε τίποτε άλλο. Και το ευχαριστηθήκαμε. Είχαμε φτιάξει έναν κόσμο, όπως τον θέλουμε.

Στην καρδιά του δάσους: Ένα εργαστήριο για μικρούς εξερευνητές

Η θεατρική εμπειρία του "Ρομπέν, Η Καρδιά Του Δάσους" συνεχίζεται και μετά την παράσταση, μέσα από ένα βιωματικό μουσικοθεατρικό εργαστήριο για παιδιά. Με οδηγό την αφήγηση, τη μουσική και την κίνηση, οι μικροί θεατές δημιουργούν τα δικά τους τοπία και γίνονται μέλη μιας κοινότητας που φροντίζει το δάσος. Μέσα από παιχνίδι και συλλογικές δράσεις, ανακαλύπτουν την αξία της συνεργασίας, της ενσυναίσθησης και της προστασίας της φύσης, μαθαίνοντας πως κάθε μικρή πράξη μπορεί να κάνει τη διαφορά. Επιμέλεια και εμψύχωση: Σάντυ Μακροπούλου και Ελένη Μιχαηλίδου. Διάρκεια: 30΄ μετά τις σχολικές παραστάσεις και 45΄ τα Σαββατοκύριακα.