Η παριζιάνικη "Ταράτσα" από τον Τάσο Πυργιέρη για λίγες ακόμα παραστάσεις

Θάνος Μπίρκος, Ιάσονας Παπαματθαίου, Αγγελική Καρυστινού, Μαριλένα Μόσχου, Βασίλης Αθανασόπουλος, Χριστίνα Ροκαδάκη, Ντίνος Γκελαμέρης πρωταγωνιστούν στην απολαυστική κωμωδία υπαρξιακού βάθους και παραλόγου του Ζαν Κλοντ Καριέρ "Η ταράτσα". Ο Τάσος Πυργιέρης έφερε φέτος την άνοιξη για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή και το Σύγχρονο Θέατρο το έργο του οσκαρικού σεναριογράφου -γνωστού από τις ταινίες του Μπουνιουέλ- σε μια παράσταση που φιλοδοξεί να αναδείξει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο καθημερινό και το μεταφυσικό, να οδηγήσει το κοινό σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας, γέλιου και προβληματισμού. Συνεχίζεται για λίγες ακόμα τελευταίες παραστάσεις έως την 1η Ιουνίου.
 

Λίγα λόγια για το έργο

Στο Παρίσι, σ’ ένα διαμέρισμα με θαυμάσια ταράτσα. 'Ένα ζευγάρι μια συνηθισμένη μέρα που θα αποδειχθεί απολύτως εξαιρετική. Η γυναίκα ανακοινώνει στον ανυποψίαστο άντρα ότι φεύγει – δράμα δεν προκύπτει, μόνο "πρακτικές" ερωτήσεις. Όπως, ας πούμε, τι θα γίνει με το διαμέρισμά τους. Το κουδούνι χτυπά και η απορία λύνεται: είναι η μεσίτρια που το έχει αναλάβει. Από το σημείο αυτό και μετά, στην γραμμή της δημοφιλούς γαλλικής φάρσας το κουδούνι χτυπά ξανά και ξανά και διάφοροι ενδιαφερόμενοι εμφανίζονται, σχέσεις δημιουργούνται, (ανεπιτυχείς) αυτοκτονίες επιχειρούνται, η επικοινωνία μόνον εύκολη δεν είναι και παρεξηγήσεις προσφέρουν άφθονες αφορμές για την ευφορία που μόνο οι καλές κωμωδίες κατορθώνουν.

Ο Καριέρ μέσα από τον ιδιότυπο δραματουργικό του κώδικα (διάλογοι που συνδυάζουν βωντβίλ και δράμα, επεισόδια με σαφείς επιρροές από το θέατρο του παραλόγου, πρόσωπα που διοχετεύουν την υπαρξιακή τους απόγνωση στην απόκτηση ενός σπιτιού), διαχειριζόμενος την, κατ’ ουσίαν κωμική, ανθρώπινη συνθήκη, μιλάει τελικά για κοινές ανθρώπινες επιθυμίες και ανάγκες, κυρίως για την ανάγκη για αποδοχή και κατανόηση.
 

Ο συγγραφέας Ζαν Κλοντ Καριέρ

Ο Ζαν-Κλοντ Καριέρ (1931-2021), ξεκίνησε την απαστράπτουσα πορεία του όταν σκηνοθέτησε μαζί με τον Πιερ Ετέξ τη μικρού μήκους ταινία "Heureux Anniversaire" (1962) και απέσπασε το πρώτο του 'Όσκαρ. Συνδέθηκε στενά με τη φιλμογραφία των Λουί Μαλ, Ζακ Ντερέ, Χεζούς Φράνκο, Ναγκίμα Οσίμα, Μίλος Φόρμαν, Μίλαν Κούντερα, Φιλίπ Γκαρέλ. Η δημιουργική του πορεία σφραγίστηκε μέσα από τη συνεργασία του με την ιδιοφυή περίπτωση του Λουί Μπουνιουέλ, καθώς για είκοσι περίπου χρόνια, συμπορεύτηκαν δίνοντας στην ιστορία του κινηματογράφου έργα-ορόσημα, ξεκινώντας από την επίσης οσκαρική "Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας" (1972) περνώντας στο "Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου" (1977), "Το Ημερολόγιο μιας Καμαριέρας" (1964), αλλά και την "Ωραία της Ημέρας" (1967), τον "Γαλαξία" (1969) και καταλήγοντας στο -εμβληματικό για την εποχή- "Φάντασμα της Ελευθερίας" (1974). Στο θέατρο, το πρώτο θεατρικό του έργο ήταν "Το σημειωματάριο" (1968), ακολούθησε η διασκευή του επικού ποιήματος "Μαχαμπαράτα" (1985) για το ανέβασμά του από τον Πίτερ Μπρουκ και η "Ταράτσα" (1997).
 

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίσαμε τον Ζαν Κλοντ Καριέρ από την επιτυχημένη και λαμπερή καριέρα του ως σεναριογράφου στις ταινίες του Λουί  Μπουνιουέλ. Τώρα ήρθε η στιγμή το ελληνικό θεατρικό κοινό  να γνωρίσει τον Καρριέρ ως θεατρικό συγγραφέα ενός έργου, που κατακλύζεται από χιούμορ και φιλοσοφικές αναζητήσεις, την "Ταράτσα".

Το έργο ισορροπεί ανάμεσα στο παράλογο και το ρεαλιστικό, δημιουργώντας μια θεατρική εμπειρία όπου το αναμενόμενο καταρρέει και η λογική δοκιμάζεται. Είναι μια διαδρομή μέσα από το παράδοξο, ένα σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη και τους τρόπους που επιχειρούμε να εξηγήσουμε το ανεξήγητο. Οι χαρακτήρες του Καριέρ αποκαλύπτουν, μέσα από τις πράξεις και τους διαλόγους τους, την αέναη ανθρώπινη αναζήτηση για νόημα, ακόμα και μέσα από το πιο απροσδόκητο πλαίσιο.

Το γεγονός ότι κάποιοι χαρακτήρες πηδούν από την ταράτσα και επιστρέφουν ζωντανοί δεν είναι απλώς ένα σουρεαλιστικό εύρημα, αλλά μια υπενθύμιση πως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο εύπλαστη απ' όσο νομίζουμε. Η "Ταράτσα" μας αποκαλύπτει πως η ζωή δεν ακολουθεί πάντα τους κανόνες και τα ηθικά θέσφατα που της επιβάλλονται. Θέλει οι θεατές να ζήσουν με τους ήρωες της το σπάσιμο όλων των πρέπει. Να δουν τις σχέσεις τις δικές τους, των ενοίκων και επισκεπτών αυτής της "Ταράτσας" από ένα άλλο πρίσμα, από ένα πρίσμα απελευθέρωσης, χαράς, χιούμορ και παριζιάνικου αέρα. Να αφήσουν πίσω τους τις βεβαιότητες και να αγκαλιάσουν το άγνωστο. Να αναρωτηθούν: Τι σημαίνει πραγματικά να πέφτεις; Και τι σημαίνει να σηκώνεσαι ξανά;

Τα σκηνικά και τα κουστούμια έχει αναλάβει η Ελίνα Δράκου, τα φώτα η Στέβη Κουτσοθανάση, και την μουσική επιμέλεια ο Τάσος Πυργιέρης.