Ευσταθία Τσαπαρέλη: Πέντε λόγοι που αγαπώ την "Τζούλια"

Με sold out ξεκίνησε και φέτος η "Τζούλια” στο θέατρο Άλφα-”Ληναίος-Φωτίου”. Ο Τάσος Ιορδανίδης μετέγραψε την "Τζούλια" του Στρίντμπεργκ βασισμένος σε διαχρονικά θέματα και σε αναλογία προς την εποχή μας. Η ιστορία μεταφέρεται σε ένα ιστορικό θέατρο της Αθήνας, στο χώρο προετοιμασίας μιας παράστασης και η δράση επικεντρώνεται γύρω από την Ευσταθία, μια γυναίκα με "αλλοπρόσαλλη" συμπεριφορά, πρωταγωνίστρια του θεάτρου που ετοιμάζεται να σκηνοθετήσει και να ερμηνεύσει τον Άμλετ, ενώ την ίδια στιγμή καταδιώκεται από την προβληματική σχέση με τον πατέρα της και από το "φάντασμα" της πρωταγωνίστριας μητέρας της. Οι ιδιοσυγκρασίες, οι ανάγκες και τα "θέλω" των ηρώων μεταφράφτηκαν στο σήμερα με ένα μοναδικό τρόπο. Ποια πράγματα αγάπησε στην Τζούλια η πρωταγωνίστρια Ευσταθία Τσαπαρέλη και ερμηνεύει με τόσο αυταπάρνηση το ρόλο; Διαβάστε όσα μας είπε:

 

Αγαπώ την "Τζούλια” γιατί με ένα τρόπο την γεννήσαμε. Το γεγονός ότι δεν υπήρχε κείμενο και φτιαχνόταν μέσα από δαιδαλώδεις αυτοσχεδιασμούς και συλλογική σκέψη πάνω στα πυρηνικά ζητήματα του πρωτότυπου έργου του Στρίμπεργκ. Πώς θα τα φέρουμε στο τώρα, πως θα κρατήσουμε τις συγκρούσεις κάνοντας αναγωγές στο σήμερα. Ατελείωτες ώρες συζητήσεων, μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα, συγκρούσεις, διαφωνίες, αλλά και ζυμώσεις, ένας δημιουργικός έντονος διάλογος με τον Τάσο Ιορδανίδη και τους υπέροχους φανταστικούς ηθοποιούς του θιάσου, ήταν η ζωή μου τους έξι μήνες πριν αυτό το σκοτεινό και γοητευτικό πλάσμα πάρει σάρκα και οστά στη σκηνή του θεάτρου Αλφα.

Ο Τάσος μου έδωσε άπλετο χώρο να αποκαλύψω πτυχές και περιοχές που δεν είχα αγγίξει. Με έναν τρόπο συμπορευτήκαμε σε αυτό το ταξίδι. Η ευθύνη ήταν μεγάλη όπως και η αντίσταση μου αρχικά. Όταν όμως ανέλαβα την ευθύνη που με γενναιοδωρία που πρόσφερε ο Τάσος άρχισα να ανακαλύπτω θησαυρούς. Μέρα με την μέρα οι σκέψεις, το βλέμμα της, οι διαδρομές της, το σώμα της γεννιόντουσαν μέσα από μένα έχοντας δίπλα μου έναν σκηνοθέτη να κάνει τις ρυθμίσεις, να ρεγουλάρει τις εντάσεις, να φωτίζει αυτά που έπρεπε να φωτιστούν και να δείχνει τον δρόμο που έβλεπε πως ανοίγεται μπροστά μας. Είναι ίσως ο πρώτος ρόλος που αισθάνομαι που υπήρξα πιο ολικά, με ένα τρόπο σε αυτό τον ρόλο βρίσκεται η διάνοια μου.

Αγαπώ την "Τζούλια" γιατί μου θύμισε τον βασικό λόγο που αγαπώ το θέατρο. Είναι οι άνθρωποι. Παρόλο που έχω, σε πολύ μεγάλο βαθμό την ευθύνη της παράστασης, καθώς είμαι συνέχεια επί σκηνής και φέρω όλο αυτό το σύμπαν αλλά και την αλλαγή της ατμόσφαιρας σε κάθε σκηνή δεν θα είχα καταφέρει τίποτα αν δεν είχα δίπλα μου αυτούς τους ανθρώπους. Γενναιοδωρία, καθαρό βλέμμα, καλή πρόθεση, όρεξη, έμπνευση, ταλέντο, εμπιστοσύνη, πίστη ήταν το καύσιμο που μου έδιναν αυτοί οι άνθρωποι.

Αγαπώ την "Τζούλια" γιατί ο χαρακτήρας της Ευσταθίας της παράστασης είναι σαγηνευτικός. Είναι μια πληγή κινούμενη. Ένα ανοιχτό τραύμα. Οι αλλαγές της είναι ένα ρόλερ κόστερ, ένα τρενάκι που τρέχει με απίστευτη ταχύτητα. Την μισείς και την πονάς ταυτόχρονα. Θες να την βρίσεις και να την πάρεις αγκαλιά. Δεν μπορεί να συνδεθεί. Δεν έχει τα εργαλεία. Ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε, που δεν φροντίστηκε. Και ακροβατεί ανάμεσα στη μεγαλομανία και στην βαθιά υπαρξιακή ντροπή. Την ίδια στιγμή που πληγώνει τους άλλους την ίδια στιγμή μισεί τον εαυτό της. Έχει μια ερωτική σχέση με το παρελθόν της. Μπλέκεται και παγιδεύεται μέσα του. Γονείς που την όρισαν καταστροφικά που δεν έπεσαν ποτέ από το βάθρο τους. Μέσα της πήραν την διάσταση ιερών τοτέμ. Η ίδια θυσιάζεται προκείμενου να μην τους αποκαθηλώσει.

Αγαπώ την "Τζούλια" γιατί είναι ένα στοίχημα. Κάθε Δευτέρα είναι μια πτώση. Μια βουτιά στο κενό. Είμαστε απόλυτα γυμνοί. Κάθε Δευτέρα διαφορετικοί όλοι μας αλλά με το ίδιο ζητούμενο πάντα. Την αλήθεια στο τώρα. Την αγαπώ γιατί με μεγαλώνει. Είναι μια ενηλικίωση για μένα αυτή η παράσταση. Έχω την ευθύνη της. Δεν με παίρνει να παραιτηθώ, να ξεκουραστώ να πάρω μια ανάσα. Μπαίνω και πρέπει να αναπνέω στον τρελό ρυθμό της. Άσκηση.