Η Έλενα Καρακούλη γράφει για το δικό της "True West"

Με τραβάει ο κόσμος του Σαμ Σέπαρντ, οι τρομαγμένοι του ήρωες, περιπλανώμενοι, παράξενα πλάσματα που προσδιορίζονται και καταστρέφονται από το αμερικάνικο όνειρο, τόσο γνώριμα ωστόσο και για μας σήμερα: Θύματα της φαντασίωσης μιας καλύτερης ζωής, πλάσματα αντιφατικά και μπερδεμένα, που δεν μπορούν να αποφύγουν τις καταβολές τους και τις επιρροές του δυσλειτουργικού τους περιβάλλοντος, έτοιμα να πατήσουν την σκανδάλη προλαβαίνοντας ο ένας τον άλλο. Πώς γεννιέται η βία και μάλιστα η ενδοοικογενειακή βία για την οποία μιλάμε -ευτυχώς πια ανοιχτά- σήμερα; Σαμ Σέπαρντ: Κάθε φορά για μένα στην φάση της επιλογής του έργου, η σύνδεση με τον συγγραφέα είναι κομβικής σημασίας και εδώ μιλάμε βέβαια για μια άκρως γοητευτική περίπτωση: "Ένας μοναχικός λύκος που δεν θέλει να είναι μόνος" σύμφωνα με την Πάτι Σμιθ.

Εκτός από σεναριογράφος, σκηνοθέτης, ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας και διηγηματογράφος ήταν και μουσικός, έπαιζε ντραμς. Και κάπως έτσι γράφει, σαν να συνθέτει μουσική. Μισούσε τα αεροπλάνα- ο πατέρας του ήταν πιλότος- και έγραφε ενώ οδηγούσε κολλώντας τα χαρτιά του στο τιμόνι. Το έργο του άκρως αυτοβιογραφικό, δεν αποχωριζόταν ποτέ τα σημειωματάρια που περιείχαν ψήγματα ιστοριών του.. Η πρώτη μου επαφή με το έργο του ήταν τα διηγήματα του. Ίσως επειδή γράφω και ίδια ( μάλιστα αυτή την εποχή περιμένω την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου, μια σειρά διηγημάτων από τις εκδόσεις Καστανιώτη) με απασχόλησε πολύ το θέμα της δημιουργίας.

Το έργο γεννά το ερώτημα: Ποιος μπορεί να δημιουργήσει; Ποιος μπορεί να πει μια αληθινή ιστορία που θα έχει νόημα και που θα αγγίξει το κοινό; Αρχικά συνδέθηκα με την οπτική του μικρού αδελφού, του συγγραφέα- αυτού που επιστρέφει στο σπίτι της οικογένειας αναζητώντας την έμπνευση. Αρκούν η οργάνωση και η συνέπεια; Ή μήπως έχει μεγαλύτερη αξία η άγρια διαύγεια του μεγάλου αδελφού, του περιθωριακού, αυτού που βουτάει στην περιπέτεια, παραβιάζει τους κανόνες και ζει μόνος στην έρημο; Το παρόν είναι το παρελθόν μας, είναι σαν να λέει ο Σέπαρντ στο "True west", μέσα από την ιστορία διάλυσης μιας οικογένειας, μέσα από τη συντριβή του αμερικάνικου ονείρου. Τελικά αυτό που με τράβηξε στο έργο νομίζω πως ήταν οι αντιφάσεις του. Αν και διαθέτει έναν ρεαλιστικό πυρήνα (τη συνάντηση μετά από χρόνια δυο αδελφών) σε προκαλεί να πας ένα βήμα παρακάτω. Αυτό το ανεξιχνίαστο κομμάτι του "True west" με οδήγησε σε επιλογές που θα φωτίσουν ελπίζω μια αθέατη, αλλά καθοριστική διάσταση του έργου. Η μουσική θα παίξει μεγάλο ρόλο στην παράσταση, είμαι πολύ χαρούμενη από τη συνάντησή με τον Θοδωρή Οικονόμου που έχει μια εξαιρετική πρόταση που έδεσε με τη δραματουργία που θα δείτε στην παράσταση. Αισθάνομαι τυχερή γιατί στην παράσταση αυτή βρεθήκαμε με μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών και συντελεστών, με κάποιους για πρώτη φορά.

Το "True west" δεν δίνει καθησυχαστικές απαντήσεις και αν και έχει αυστηρές οδηγίες του συγγραφέα για το πως θα πρέπει να είναι στα σκηνικά, τα κοστούμια, οι ήχοι, κλπ, εντούτοις διαθέτει ένα γενναιόδωρο φινάλε, όταν η έρημος εισβάλλει στο σπίτι, ένα τέλος ανοιχτό- σαν να μην θέλει ο συγγραφέας να τελειώσει το έργο. Ένα τέλος που δεν είναι καν τέλος, αλλά καλεί στον σκηνοθέτη να πάρει θέση. Ένα έργο για την αναζήτηση της ευτυχίας είναι το "True West" σε ένα έρημο τοπίο. Γιατί όλοι διψούν τελικά για κάτι αληθινό, για κάτι αυθεντικό. Γινόμαστε καμιά φορά κάτι άλλο από αυτό που είχαμε ονειρευτεί. Και πάντοτε βέβαια θέλουμε αυτό που δεν έχουμε. Στην αληθινή, στην άγρια Δύση και στις άγριες μέρες που ζούμε.