Χριστίνα Σουγιουλτζή: "Στην εποχή μας, έχουμε πάρει αποστάσεις ασφαλείας από το τελετουργικό του πένθους"

Η παράσταση διερευνά δύο ζητούμενα σε σχέση με τους αριστοφανικούς "Βατράχους". Το πρώτο είναι η σχέση με το έργο και ο τρόπος απόδοσης της μυθοπλασίας. Ο θεός του θεάτρου κατεβαίνει στον Άδη, έντρομος από φόβο, αν και θεός! Πάει να φέρει πίσω τον Ποιητή σε μια πόλη που χρειάζεται την ποίηση, κατά τον Αριστοφάνη, κι όχι τη δύναμη. για να συνεχίσει να υπάρχει! Αδιανόητη σκέψη, απόλυτα ποιητική σύλληψη. Το δεύτερο ζητούμενο έχει να κάνει με τη μορφή και τη σύνθεση, τη γλώσσα της παράστασης. 

Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο είναι η κωμική κάθοδος στον Άδη και στο δεύτερο ο αγώνας των δύο μεγάλων τραγικών, του Ευριπίδη και του Αισχύλου, για το ποιος αξίζει τα πρωτεία. Πώς θα αποδοθεί η υπόθεση; Πώς μπορούμε να εκφράσουμε το κωμικό; Τι θα ήταν ο αγώνας των ποιητών σήμερα; Σίγουρα είμαστε πολύ μικροί, λίγοι και μακρινοί,  ώστε να  δραματοποιήσουμε το έργο, αλλά τρομερά γοητευμένοι ώστε να το πλησιάσουμε. 

Υπάρχει αφηγηματικός λόγος και τραγούδι, ενώ εξ ορισμού η ομάδα "Κι όμΩς κινείται" αποτελεί τη συνεργασία χορευτών με ακροβάτες. Στόχος της συνεργασίας δεν είναι μόνο η σκηνική συνύπαρξη, αλλά η συν-εκπαίδευση και η διασπορά των εκφραστικών μέσων της μία τεχνικής μέσα στην άλλη. Είναι στην πραγματικότητα μια συνεργασία καλλιτεχνών και όχι ένα θέαμα ποικιλιών. 

 

Κάνουμε λόγο για παράσταση-δωμάτιο απόδρασης, γιατί πρόκειται για μια κωμική και ευτελή μεταφορά της διαδικασίας της μύησης, σαν σε ένα δωμάτιο απόδρασης όπου προσπαθείς να μετάβεις στην επόμενη πίστα, να ξεκλειδώσεις τους γρίφους και να βρεθείς στη λύση, στην "έξοδο". Ο βασικός χορός της κωμωδίας είναι οι Ελευσίνιοι μύστες, κάτοχοι μυστικών και τρόπων που τους επέτρεπαν να έχουν μια απάντηση στο υπαρξιακό θέμα, στη διαχείριση  του φθαρτού και του εφήμερου. Η κοπιώδης πορεία μέσα στα σκοτάδια. Η αναπαράσταση του θανάτου και η "νίκη" απέναντι στο φόβο του τέλους.

Στην εποχή μας, έχουμε πάρει αποστάσεις ασφαλείας από το τελετουργικό του πένθους. Αρνούμαστε κάθε εξοικείωση με το νεκρό σώμα και παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις να νικήσουμε τη φθορά και το γήρας, τους πιο κραυγαλέους μπροστάρηδες του Τέλους. Η συνδιαλλαγή με το όριο του χρόνου μας, με τα ανίκητα δεδομένα της ύπαρξης, τη φθορά και το θάνατο, νομίζω είναι το κύριο θέμα προς επίλυση. Ίσως το χιούμορ, ίσως η ειρωνεία, με την έννοια της αποδοχής του αναπόφευκτου. Ο μυούμενος δε μαθαίνει αλλά πάσχει, μοναδικός τρόπος να υποστεί αλλαγή στο πνεύμα και τη φύση του. Η  ταλαιπωρία και η αβεβαιότητα οδηγούν στην άκρη της σήραγγας, στο άπλετο φως, για να έρθει μια νέα μέρα, μια νέα ζωή. 

Η παρουσία του Γιάννου [σ.σ. Περλέγκα] στην παράσταση είναι ανεκτίμητη. Η συνεργασία, η συμπόρευση σε σχέση με την καλλιτεχνική δημιουργία είναι ο μοναδικός τρόπος να επαν-ορίσουμε τις μεθόδους και τους τρόπους εργασίας και αφήγησης και να οδηγηθούμε σε μια νέα συνθήκη.

Η ομάδα ακροβατών και χορευτών "κι όμΩς κινείται" μετά τις "Βάκχες" συνεχίζει την ερευνητική της πορεία πάνω στο αρχαίο δράμα και στους τρόπους κατανόησης, προσέγγισης και παρουσίασής του. Στην πρώτη τους συνεργασία με τον ηθοποιό Γιάννο Περλέγκα, παρουσιάζουν τους "Βατράχους" του Αριστοφάνη, ως ένα σύγχρονο αφηγηματικό και οπτικοακουστικό ντελίριο, μια χορογραφημένη κωμωδία slapstick, μέσα από τη σκηνική σύνθεση ενός ζωντανού escape room. Ερμηνεύουν οι: Χριστίνα Σουγιουλτζή, Νώντας Δαμόπουλος, Γιάννος Περλέγκας, Κλέωνας Αντωνίου, Φίλιππος Βασιλείου, Μαρία Αθανασοπούλου, Φανή Μουζάκη, Αντιγόνη Λινάρδου, Ιλεάννα Παππά, Πάνος Σολδάτος.