+2Η

Ίσως είχατε γνωρίσει το "+2Η", το εστιατόριο στην κορυφή του ξενοδοχείου "ERGON Bakehouse Athens", όταν είχε πρωτοσυστηθεί ως εστιατορική προέκταση του "72H" - του viral φούρνου της οδού Μητροπόλεως, που συγκεντρώνει ουρές στο παραθυράκι του ταμείου του, ανά πάσα ώρα και στιγμή λειτουργίας του, όλες τις μέρες της εβδομάδας. Στο "72H" δεν έχει αλλάξει κάτι, οι ουρές είναι πάντα εκεί, ακόμη και το δροσερό, προχωρημένο βράδυ Πέμπτης που επισκεπτόμαστε το σημείο. Στο "+2H", όμως, έχουν αλλάξει πολλά.

Το casual στέκι στη μακρόστενη ταράτσα με τους τρούλους της Ιεράς Μητρόπολης Αθηνών, τα κεραμίδια των νεοκλασικών, και τα ρετιρέ των πολυκατοικιών για περιμετρική θέα, άνοιξε αρχικά ως ένα σχεδόν speakeasy εστιατόριο με πειραματική διάθεση και όλες τις γαστρονομικές δημιουργίες του εμπνευσμένες από το σιτάρι και τη ζύμη: σκεφτείτε flatbreads και χειροποίητα ζυμαρικά, αλλά και αλοιφές και πιάτα ζουμερά, όλα τους ιδανικά για βούτες με τα διάφορα ψωμιά. Γενναίο concept και λιχούδικο, αλλά στη gluten-free, σεμαγλουτιδική εποχή μας, μάλλον αρκετά απαιτητικό σε cheat days από τα διατροφολόγια των διεθνών επισκεπτών της περιοχής.

Έτσι, στο κλείσιμο του δεύτερου χρόνου του πριν από λίγους μήνες, το εστιατόριο άλλαξε τελείως concept. Περιόρισε τους υδατάνθρακες κι ανέβασε την πρωτεΐνη, στρέφοντας το τιμόνι του προς τη Μέση Ανατολή, με πλώρη για ένα αρκετά ευπώλητο στη σημερινή Αθήνα κράμα λεβαντίνικης, πολίτικης και ευρύτερα ανατολικομεσογειακής παράδοσης, το οποίο ο executive chef του ομίλου "ERGON", Παναγιώτης Ξάνθης, εμπλουτίζει με μια-δυο καθαρές πινελιές Ελλάδας, έτσι για τη fusion τσαχπινιά.

Θα τα εντοπίσετε εύκολα αυτά τα μικρά υβριδικά τσιμπηματάκια στο μενού και θα τα βρείτε ωραία ενταγμένα. Για παράδειγμα, ανάμεσα στις αλοιφές – εμβλήματα της γεωγραφικής γειτονιάς, όπως η muhammara (με καρύδια, πιπεριές και ρόδι), το mutabbal (με μελιτζάνα, ταχίνι και μυρώνια) ή το hummus (με ρεβύθια, ταχίνι κι ελαιόλαδο), που ενδείκνυνται για λιχούδικο ξεκίνημα εδώ, βάλτε απαραιτήτως και την τυροκαυτερή με labneh, που έρχεται τσαμπουκαλεμένη, προσφέροντας ορεκτικό κοντράρισμα καυτερού και όξινου στη μπουκιά.

Το cig kofte είναι μια εντελώς ευθύβολη αναφορά στο κλασικό πικάντικο τουρκικό ταρτάρ, με αφράτο μοσχαρίσιο κιμά πλουτισμένο με μαγιονέζα παστουρμά και καπαρόμηλα, κι όπως με την τυροκαυτερή, έτσι και μ’ αυτό εδώ, η κουζίνα ξεκαθαρίζει από νωρίς ότι δε φοβάται την κάψα. Αντιθέτως, τη διαχειρίζεται με μετρημένη τόλμη, ισορροπώντας την ακριβώς στο επίπεδο που θα λειτουργήσει για τον ουρανίσκο σαν ένα παιχνιδιάρικο, ερεθιστικό σκαμπιλάκι.

Προβλήματα ισορροπίας είχε, αντίθετα, στην οξύτητά του το πιάτο – υπογραφή του προηγούμενου μενού, που κράτησε τη θέση του και στο καινούριο: το ψάρι με κόλλυβα. Πρόκειται για ένα ντελικάτο καρπάτσιο από ψάρι ημέρας (κανονικά άγρια τσιπούρα, στη δική μας περίπτωση ροφός) στεφανωμένο με βρασμένο σιτάρι και τα συμπαρομαρτούντα των κόλλυβων (ρόδι, αμύγδαλα, σταφίδα, λίγο μαϊντανό) πλην της ζάχαρης, σε ένα απροσδόκητο πάντρεμα, που σίγουρα θα αποδίδει καλύτερα με λίγη παραπάνω προσοχή στα λεμόνια.

Φυσικά, η γλουτένη δεν εξορίστηκε εντελώς απ’ το μενού: στην ενότητα των ζυμαρικών θα βρείτε ωραιότατα μαντί γεμιστά με κιμά και ντυμένα με φινετσάτη σάλτσα chilli butter, κι ένα αφράτο πεϊνιρλί, με το άριστο ζυμάρι γεμισμένο με όλα τα υλικά του λαχματζούν, αν και χωρίς τη λεπτή, αέρινη γοητεία του πρωτότυπου. Στη γλουτενική πλευρά του μενού βέβαια, ο πιο γενναίος μπροστάρης είναι το "άκοπο νιόκι", που θα το ζητήσετε συνωμοτικά ως πιάτο ημέρας, κι έρχεται σα μια χοντρούλα, μονοκόμματη λωρίδα από απαλή κι αφράτη, λιχούδικα μαστιχωτή ζύμη πατάτας, ταιριασμένη με σαλτσάτο κιμά, κρέμα από αριάνι και κρόκο μαριναρισμένο σε σόγια – δείτε το σα μια ανένταχτη παραλλαγή της μπολονέζ, αλλά με πατατένιο udon και κάψα που δαγκώνει.

Πολλά έχει να πει και η σχάρα, κεντρικός πρωταγωνιστής της λεβαντίνικης παράδοσης, με ασφαλή και κοσμαγάπητα classics όπως το Κεμπάπ Γιαουρτλού ή το Shish taouk (σουβλάκι κοτόπουλο δηλαδή) να φέρνουν στο τραπέζι ζουμερά δαγκώματα και ανατολίτικα αρώματα, ξαπλωμένα σε νόστιμες και ευπρόσδεκτα flat πιτούλες.

Αν θέλετε τη δική μας πρόταση, όμως, δώστε λίγη παραπάνω βάση στο μοσχαρίσιο σουβλάκι με κεράσια: μια παραλλαγή του Kebab Karaz από το Χαλέπι, που παραδοσιακά οι Σύριοι φτιάχνουν με κεμπάπια μαγειρεμένα σε ξινόγλυκη σάλτσα από πετροκέρασα (απ’ τα κουκούτσια των οποίων γίνεται το μαχλέπι). Στην εκδοχή του "+2Η" γίνεται σουβλάκι με τρυφερό φιλέτο από Black Angus, που παίρνει έξτρα χαρακτήρα από τα μυρωδικά και το προσεκτικό ψήσιμο, αφήνοντας τη σάλτσα κερασιού στο πλάι να συμπληρώνει δροσερή γλύκα κατά βούληση.

Στα επιδόρπια, ενδιαφέρουσα στη σύλληψη, αλλά ατυχής στην εκτέλεση ήταν η ιδέα του σάντουιτς μπακλαβά-παγωτό, με τα φύλλα πανιασμένα και την παραπομπή στο πρωτότυπο περισσότερο φαντασιακή παρά ουσιαστική. Το παγωτό γιαούρτι, όμως, που φτιάχνεται εδώ κι έρχεται με διάφορα κοντιμέντα (σάλτσα φιστικιού, παστέλι, καραμελωμένοι ξηροί καρποί κ.ά.) είναι ένα αξιοπρεπές φινάλε.

Η επίσκεψη του κριτικού έγινε στις 01/10.

+2Η, Μητροπόλεως και Πατρώου 9-11, Σύνταγμα, 2160006770. Ώρες λειτουργίας: Τετ – Κυρ: 5μμ – 1πμ. Τιμή: €35 - 55 (το άτομο χωρίς ποτά και κουβέρ). Πάρκινγκ: Στους γύρω δρόμους. Πρόσβαση ΑμεΑ: Όχι.