© Γιάννης Νέγρης
Σε κάποιο σημείο του encore, ενώ ακούγαμε το "Gallows Pole" εμβαπτισμένο στις ενορχηστρώσεις που εδώ και πολλά χρόνια προτιμά, ο Robert Plant φώναξε ξαφνικά "Hey-hey mama, said the way you move/Gonna make you sweat, gonna make you groove", επιθυμώντας (προφανώς) να ρίξει και το θρυλικό "Black Dog" στο Led Zeppelin μείγμα εκείνου του σημείου. Με το που ήχησαν οι γνώριμοι στίχοι, λοιπόν, οι παρευρισκόμενοι στον Λυκαβηττό νιώσαμε να μας καταλαμβάνει τρέλα. Κι ας σημειωθεί εδώ ότι, μέχρι τότε, τα είχαμε ήδη χάσει τα μυαλά μας –και θα τα ξαναχάμε, ωσονούπω.
Παίρνοντας όμως τα πράγματα με τη σωστή τους σειρά, η βραδιά είχε ξεκινήσει γύρω στη μιάμιση ώρα πριν, με καλούς οιωνούς: η μεσημεριανή βροχή κρατούσε τον λόφο πιο δροσερό απ' όσο περίμενες για Ιούλιο μήνα, ο κόσμος που σχεδόν γέμισε το θέατρο (χωρίς να επιτευχθεί sold out, πάντως) ήξερε τι είχε έρθει να δει, ενώ όλα εκκίνησαν πρίμα, με ζεστό χειροκρότημα και τον Plant να υποκλίνεται βαθιά, μπαίνοντας χωρίς πολλά-πολλά με το "Win My Train Fare Home (If I Ever Get Lucky)". Σε μια υπέροχη εκτέλεση, η οποία ξεπέρασε τις εντυπώσεις της αρχικής βερσιόν από το Dreamland του 2002.
Δεν ήταν τυχαίο αυτό το άνοιγμα. Τι κι αν είχα έρθει μουρμουρίζοντας για τη setlist (γιατί το ήθελε τούτο, γιατί δεν παίζει τ' άλλο, πού το θυμήθηκε το παράλλο); Βήμα-βήμα, κομμάτι-κομμάτι, ο αειθαλής τραγουδιστής από τα δυτικά Midlands της Αγγλίας μ' έπεισε να υποχωρήσω, να αναθεωρήσω, να παραδεχτώ. Ως το τέλος, σχεδόν όλες μου οι γκρίνιες είχαν χαθεί. Έμεινε μόνο εκείνη για την απουσία του "29 Palms", το οποίο εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα μετρούσε περισσότερο από την καλούτσικη, μα όχι σπουδαία διασκευή στο "There Ain't No Grave Gonna Hold My Body Down", όπου κυρίως ερμήνευσε ο Matt Worley.
Κατά τα λοιπά, ο Worley έπαιζε κιθάρα και μπάντζο. Υπέροχo μπάντζο, σ' ένα υψηλό επίπεδο δεξιοτεχνίας, στο οποίο κινήθηκε και η υπόλοιπη μπάντα: ο κιθαρίστας Tony Kelsey, ο τσελίστας Barney Morse-Brown και ο ντράμερ Oli Jefferson. Ήταν απίθανες οι επιδόσεις, καθώς δεν τους έφυγε ούτε σημείο από τις αληθώς λεπτοκεντημένες ενορχηστρώσεις, που απαιτούσαν άνεση με διάφορα πρόσωπα. Ανά στιγμές, δηλαδή, το συγκρότημα έμοιαζε λες κι έπαιζε σε μπαρουτοκαπνισμένο σαλούν του Τενεσί, έχοντας βγει από τα σπλάχνα της αμερικανικής υπαίθρου. Άλλες στιγμές, πάλι, ήταν σαν σύναξη βιρτουόζων από την οικεία μας ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Δίπλα τους, βέβαια, στάθηκε και η Suzi Dian, με την οποία φτιάχτηκε το περσινό άλμπουμ Saving Grace. Δεν την έλεγες συμπρωταγωνίστρια, αλλά σίγουρα ο σταρ της βραδιάς της άφησε πολλές ανοιχτωσιές για να δείξει τη φωνή της ή για να τον συνοδεύσει με το ακορντεόν της. Κι εκείνη αξιοποίησε κάθε σπιθαμή, ξετυλίγοντας ένα χάρισμα που επί σκηνής έλαμψε αποστομωτικά, εν συγκρίσει με όσα ξέραμε από τη στούντιο εμπειρία που, δικαίως ή αδίκως, την είχε αφήσει στη φαντασία μας ως υποκατάστατο της Alison Krauss. Τα "Higher Rock" και "Orphan Girl", τραγουδισμένα από 'κείνη με τον Plant να παραμερίζει ιπποτικά σε δεύτερο ρόλο, βρέθηκαν ανάμεσα στα καλύτερα στιγμιότυπα της συναυλίας.
Κι αυτό δεν ήταν διόλου εύκολο, αφού ο συναγωνισμός ήταν σκληρός. Ήδη από το δεύτερο κομμάτι, ας πούμε, ο Plant παρέδωσε ερμηνεία μεγάλης κλάσης λέγοντας το "Down To The Sea" (από το Fate Of Nations, 1993): με φοβερή αρχοντιά, αλλά και ως απαράμιλλος αισθηματίας, ειδικά όταν έφτασε στους στίχους "When I get older, settling down, would you come down to the sea?". Η ίδια κλάση θα υπηρετούσε και μια διασκευή στο "For The Turnstiles" του Neil Young, που δεν ξέρω, ίσως θα έπρεπε και να διδάσκεται; Τα πάντα, δε, κοινωνήθηκαν μ' ένα αβίαστα άνετο στυλ, χωρίς τουπέ και σταριλίκια, από το οποίο δεν έλειψε το χιούμορ.
Φυσικά, κάπου μέσα σ' όλα τούτα παρείσφρυαν διαρκώς και οι Led Zeppelin, "πειραγμένοι" σε βαθμό που ίσως να χάλασε τους πιο αμετανόητους hard & heavy οπαδούς. Πρώτο ακούσαμε το "Ramble On", στη συνέχεια της κανονικής διάρκειας ήρθε και το "Four Sticks", αργότερα και το "Friends". Σίγουρα όχι οι πρώτες επιλογές στο μενού, για όσους περίμεναν π.χ. ένα "Going To California". Σε όλα, όμως, ο Λυκαβηττός ανταποκρίθηκε με ανάταση και με πασίδηλο ενθουσιασμό. Που τελικά, πάντως, αποδείχθηκε σταγόνα στον ωκεανό, μπροστά στον χαμό του encore.
Στο οποίο η προαναφερθείσα λοξοδρόμηση με το "Black Dog" δεν ήταν η κορύφωση της Plant εμπειρίας, αλλά το ζέσταμα για να φτάσουμε εκεί. Αμέσως μετά, δηλαδή, ο εμβληματικός Άγγλος παρέδωσε μια εντυπωσιακά ξεσηκωτική διασκευή στην κομματάρα των Low "Everybody's Song". Κι αν καληνυχτούσε με το πέρας της θα φεύγαμε έχοντας αρπάξει φωτιά, άλλωστε όσοι τσέκαραν τη setlist στα κινητά τους τηλέφωνα γνώριζαν ότι μ' αυτό κλείνει συνήθως τις εμφανίσεις στη νυν περιοδεία.
Φαίνεται ωστόσο ότι κι αυτός είχε περάσει πολύ ωραία ερχόμενος ξανά στην Αθήνα, 19 χρόνια μετά το Rockwave Festival του 2007. Κι επίσης, ήταν λέει τα γενέθλια της μικρής Mimi –της εγγονής του. Οπότε όχι απλά θα είχε "κι άλλο, κι άλλο" μετά τα απαραίτητα happy birthday, μα θα είχε Led Zeppelin και "Rock And Roll". Κανονικό, ηλεκτροφόρο, με τα όλα του, α λα παλαιά.
Για λίγο, λοιπόν, έστω κι αν έλειπε ο Jimmy Page παραδίπλα, ο Plant ξανάγινε εκείνος ο τραγουδιστής που λατρεύτηκε ως "χρυσός θεός" της σκληρής μουσικής. Κι εμείς αρχίσαμε έπειτα την κατάβαση προς την πόλη αναρωτώμενοι πώς μας ξετίναξε έτσι, στα 77 του έτη. Ήταν, δε, το καλύτερο ίαμα για μια σκυθρωπή ημέρα, στην οποία αποχαιρετήσαμε τη Bonnie Tyler, που πάντα κάνει την καρδιά να μαγκώνει όταν τα ραδιόφωνα παίζουν το "Total Eclipse Of The Heart", αλλά και την Πάολα Ρεβενιώτη που, άσχετα με τα αμφιλεγόμενα τα οποία είπε κατά καιρούς, άφησε τεράστια κληρονομιά στην κοινωνία μας, αγωνιζόμενη κόντρα στη συντριπτική ισχύ του κομφορμισμού και της περιφρόνησης.
Διαβάστε Επίσης
