© Γιάννης Νέγρης
Η βραδιά της Patti Smith μπορεί να χρειαζόταν ένα πουκάμισο ή ένα ελαφρύ μπουφάν από άποψη θερμοκρασίας, πάντως ήταν βραδιά από εκείνες που "μυρίζουν" καλοκαίρι, με τον ορίζοντα της Αθήνας να γεμίζει όμορφα χρώματα καθώς ο ήλιος έδυε. Διόλου τυχαία, αρκετοί από όσους έφταναν στον Λυκαβηττό δεν βιάστηκαν να πάνε στα σημεία εισόδου, παρά το sold out της συναυλίας: έκαναν την παράκαμψή τους και στάθηκαν να θαυμάσουν την πανοραμική θέα, τραβώντας φωτογραφίες με τα κινητά τους τηλέφωνα.
Μέσα στο θέατρο του Λυκαβηττού, τώρα, η σταθερή ροή κόσμου αποκάλυψε ένα ποικίλο ακροατήριο. Παρότι κυριαρχούσαν (αναμενόμενα) οι μεγαλύτερες ηλικίες, δεν μετρούσες και λίγους νέους ανάμεσα στο πλήθος, ενώ αρκετοί ήταν και οι ξένοι επισκέπτες, που προφανώς εκμεταλλεύτηκαν την παρουσία τους στην Αθήνα ώστε να δουν και την Αμερικανίδα τραγουδοποιό και ποιήτρια να παίζει με το The Patti Smith Group: πίσω μου, π.χ., μια παρέα τριών κυριών μιλούσε σε κάποια βορειοευρωπαϊκή γλώσσα. Δεν καταλάβαινα τίποτα απ' όσα έλεγαν, πάντως ο ενθουσιασμός τους δεν κρυβόταν.
Με την Patti Smith να είναι ιδιαιτέρως αγαπητή στη χώρα μας, το πρώτο ζεστό χειροκρότημα υψώθηκε πριν καν ακουστεί η πρώτη νότα μουσικής –με το που την είδαμε ν' ανεβαίνει στη σκηνή, φορώντας γκρι σκούφο και βαστώντας μια πολύχρωμη κούπα. Με τη σειρά της, χαιρέτησε κι εκείνη θερμά μ' ένα "hello everybody, glad to be here", δίνοντας κατόπιν σήμα στους συνοδοιπόρους της για ν' αρχίσει το "Dancing Barefoot". Ξεκίνημα που μπαίνεις στον πειρασμό να το χαρακτηρίσεις "ονειρικό", αφού δεν ήταν μόνο το κλίμα του, το οποίο ταίριαξε με τα ευφορικά συναισθήματα του πλήθους, αλλά και η φλόγα της ίδιας της Smith, που το τραγούδησε υπέροχα, επιστρατεύοντας και τις χαρακτηριστικές χειρονομίες των δαχτύλων της.
Κάπως έτσι, καταλάβαμε ότι μας περίμενε μία ακόμα ωραία συναυλία. Εντύπωση που δεν διαψεύστηκε στιγμή μέχρι το τέλος της βραδιάς, η οποία άφησε την Αθήνα εκ νέου ξετρελαμένη με την Patti Smith, αποτυπώνοντας με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι, σε πείσμα των χρόνων που κυλούν (σύντομα θα γίνει 80 ετών), παραμένει αειθαλής ροκ εν ρολ δύναμη. "Είσαι θεά!" θα φώναζε σε κάποιο σημείο μια ανδρική φωνή, στα ελληνικά, "what?" αντιγύρισε αυτή απορημένη, πριν άλλοι θεατές διαλαλήσουν την αγάπη τους, με την επί σκηνής πρωταγωνίστρια να διαβεβαιώνει ότι κι εκείνη μας αγαπά.
Εντωμεταξύ, η φόρα που έδωσε το "Dancing Barefoot" ενισχύθηκε αμέσως μετά από το αφιερωμένο στους ιθαγενείς Αμερικάνους Χόπι "Ghost Dance", όπου η Smith έδωσε άλλη μία από καρδιάς περφόρμανς. Δικαίως καταχειροκροτούμενη, προχώρησε με το "Space Monkey" και με το "Revenge", το μόνο σημείο όπου κάπως διασπάστηκε η ροή της συναυλίας για όσους καθόμασταν στα δεξιά όπως κοίταζε κανείς τη σκηνή, εξαιτίας μιας μικροσύρραξης στα ψηλά των κερκίδων Γ και Δ: οι έντονες φωνές "σκέπασαν" για λίγο τα κυρίως δρώμενα, παρ' όλα αυτά η αιτία του διαπληκτισμού δεν έγινε σαφής. Ίσως κάποιο θέμα με τις θέσεις;
Σε κάθε περίπτωση, το περιστατικό δεν είχε ούτε διάρκεια, ούτε συνέχεια. Άλλωστε ο Λυκαβηττός παρασύρθηκε σε καινούριους ενθουσιασμούς όταν η Smith ανακοίνωσε έναν διπλό φόρο τιμής στον Jim Morrison. Ξεκίνησε λοιπόν διασκευάζοντας υπέροχα ένα τραγούδι των Doors που αρέσει ακόμα και σε όσους δεν ψηθήκαμε ποτέ μαζί τους ("The Crystal Ship") και ολοκλήρωσε με το "Break It Up", το οποίο έγραψε προς τιμήν του το 1976, παρέα με τον Tom Verlaine. Λίγο μετά, το πρώτο μέρος της βραδιάς θα τελείωνε με το γκρουπ της να παραδίδει θυελλώδεις εκτελέσεις στα "Fireflies" και "Pissing In The River": προς το φινάλε, μάλιστα, τα φωνητικά μέρη του τελευταίου απόκτησαν έως και μπλουζ χροιές.
Σ' εκείνο το σημείο η Patti Smith υποχώρησε στα μετόπισθεν για μερικές πολύτιμες ανάσες, οπότε τα ηνία πέρασαν στο συγκρότημά της: τον γιο της Jackson Smith στην κιθάρα, τον Tony Shanahan σε μπάσο/πλήκτρα και τον Jay Dee Daugherty στα ντραμς. Μαζί, έπαιξαν μια νόστιμη διασκευή στο "Isn't It Α Pity" από τη σόλο καριέρα του George Harrison, πριν ξαναϋποδεχθούν την ηγέτιδά τους για μια θαυμάσια απόδοση του "Beneath Τhe Southern Cross", που έκανε τον Λυκαβηττό να ξαναντηχήσει από χειροκροτήματα. Μερίδες ανάμεσα στο πλήθος, εντωμεταξύ, άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα για την ελευθερία της Παλαιστίνης, με τη Smith να χαμογελά και να προλογίζει το "Peaceable Kingdom", παραδεχόμενη ότι, αν κι εξακολουθεί να το λέει ως κομμάτι αγάπης και ελπίδας, πλέον δεν μπορεί να το πει με την αισιοδοξία που το εμπότιζε πίσω στο 2004.
Μας το τραγούδησε πολύ ωραία, μα δυστυχώς, μαζί με τα χειροκροτήματα, άρχισαν ν' ακούγονται κι άλλου τύπου συνθήματα, του είδους εκείνου που μπερδεύει τα δίκαια αιτήματα των Παλαιστινίων με το "from the river to the sea" βούτυρο στο ψωμί της φανατισμένης θρησκοληψίας που ανθεί σε κόλπους του Ισλάμ. Ορισμένοι, θεωρώ, έχουν μπερδευτεί πολύ, εξαιτίας της ανάγκης τους να προσδεθούν σ' έναν άγονο αντιαμερικανισμό. Ακόμα κι υπό το βάρος των όσων απαράδεκτων έχει πράξει η νυν κυβέρνηση του Ισραήλ, τα οποία έγιναν ακόμα πιο φρικαλέα μετά τις προ λίγων ημερών αποκαλύψεις του Νίκολας Κριστόφ στους New York Times ("The Silence that Meets the Rape of Palestinians"), τέτοιες λογικές απλώς διαιωνίζουν τα όσα υποτίθεται ότι πολεμούν, όντας είτε απύθμενα αφελείς, είτε ανοιχτά επικίνδυνες.
Ευτυχώς η συναυλία γύρισε άμεσα σελίδα, με την Patti Smith να μιλά για τον Fred "Sonic" Smith –τη μεγάλη αγάπη της ζωής της– στον οποίον κι αφιέρωσε το λατρεμένο "Because The Night", ανάβοντας νέα φωτιά ανάμεσα στο κοινό, που τραγούδησε μαζί της με παλμό. Ιαχές εδώ κι εκεί, κατόπιν, άρχισαν να ζητούν τη διασκευή της στο "Gloria" των Them κι αυτή δεν τους χάλασε χατίρι, δίνοντας ό,τι είχε και δεν είχε. Έτσι, όταν έφτασε η ώρα του φινάλε, η φωνή έφερε εμφανή σημάδια κόπωσης. Κάτι, όμως, που δεν την εμπόδισε να τραγουδήσει με τσαγανό το "People Have The Power", καλώντας τον κόσμο ν' αφήσει τις κερκίδες και να έρθει να σταθεί μπροστά στη σκηνή. Έτσι ακριβώς συνέβη, οπότε η βραδιά τελείωσε μέσα σε παλλαϊκό ενθουσιασμό και σε θάλασσα χειροκροτημάτων, με τη Smith να αποχαιρετά συμβουλεύοντάς μας να πίνουμε νερό, αλλά και λέγοντας ότι δεν θ' αργήσουμε να ξαναβρεθούμε.
Διαβάστε Επίσης
