Οι Pet Shop Boys στην Πλατεία Νερού υπόγραψαν μια επική βραδιά όπου η pop συνάντησε τη μνήμη. Από τη στιγμή που τα φώτα έσβησαν και οι πρώτες εικόνες εμφανίστηκαν στις γιγαντοοθόνες, η Πλατεία Νερού παραδόθηκε ολοκληρωτικά στον κόσμο των Pet Shop Boys.
Το σκηνικό, βασισμένο σε γεωμετρικά σχήματα, εντυπωσιακούς φωτισμούς, προβολές και συνεχείς εναλλαγές εικόνων, λειτουργούσε σαν προέκταση της μουσικής. Κάθε τραγούδι αποκτούσε τη δική του οπτική ταυτότητα, ενώ οι χορευτές, με τις λιτές αλλά απόλυτα συγχρονισμένες χορογραφίες, έδιναν μια σχεδόν κινηματογραφική διάσταση στην παράσταση. Η αισθητική του ντουέτου παρέμεινε πιστή στη διαχρονική του φιλοσοφία: μινιμαλισμός, υψηλή αισθητική και απόλυτος έλεγχος της εικόνας.
Το κοινό ανταποκρίθηκε από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό με εντυπωσιακό ενθουσιασμό. Χιλιάδες θεατές κάθε ηλικίας –από εκείνους που μεγάλωσαν με τις κασέτες και τα βινύλια των Pet Shop Boys μέχρι νεότερους που γνώρισαν τη μουσική τους μέσω των ψηφιακών πλατφορμών– τραγουδούσαν κάθε στίχο σχεδόν σαν χορωδία. Στα πρώτα μέτρα του West End Girls η Πλατεία Νερού σείστηκε από τις επευφημίες, ενώ το It's a Sin μετατράπηκε σε μια εκρηκτική στιγμή συλλογικής αποθέωσης, με χιλιάδες χέρια υψωμένα στον αέρα και τον ρυθμό να δονεί ολόκληρο τον χώρο.
Το Go West αποτέλεσε, όπως αναμενόταν, μία από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς. Το κοινό τραγουδούσε κάθε λέξη με πάθος, δημιουργώντας μια μοναδική αίσθηση ενότητας και γιορτής, ενώ τα πολύχρωμα γραφικά και οι φωτισμοί έντυναν ιδανικά έναν ύμνο που εδώ και δεκαετίες ξεπερνά τα όρια της pop και συμβολίζει την αισιοδοξία, τη διαφορετικότητα και την ελευθερία.
Κι όμως, η μεγαλύτερη δύναμη της συναυλίας βρισκόταν στις εναλλαγές της. Οι Pet Shop Boys περνούσαν αβίαστα από την εκρηκτική dance στην εσωστρέφεια, από τον χορό στη συγκίνηση, χωρίς να χάνουν ούτε στιγμή τον έλεγχο του κοινού. Αυτή η ισορροπία είναι που τους ξεχωρίζει από τόσα άλλα συγκροτήματα της εποχής τους. Δεν προσφέρουν απλώς μια αλληλουχία επιτυχιών· αφηγούνται μια ιστορία που διατρέχει τέσσερις δεκαετίες μουσικής δημιουργίας.
Η επιστροφή των Pet Shop Boys στην Πλατεία Νερού, στο πλαίσιο του Release Athens, επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά γιατί ο Neil Tennant και ο Chris Lowe παραμένουν ένα από τα σημαντικότερα και πιο επιδραστικά ντουέτα στην ιστορία της σύγχρονης pop. Τέσσερις δεκαετίες μετά την πρώτη τους εμφάνιση στη δισκογραφία, απέδειξαν ότι η μουσική τους όχι μόνο αντέχει στον χρόνο, αλλά αποκτά συνεχώς νέα σημασία.
Το κοινό χόρεψε και τραγούδησε ασταμάτητα όλες τις διαχρονικές επιτυχίες τους. Σου δίνω εδώ όλο το set list...
Eνα οπτικοακουστικό υπερθέαμα που αποτελεί πλέον σήμα κατατεθέν των ζωντανών εμφανίσεων του βρετανικού ντουέτου.
Η παραγωγή ήταν λιτή αλλά εντυπωσιακή, με τα φωτιστικά εφέ και τα γραφικά να λειτουργούν συμπληρωματικά στη μουσική, χωρίς ούτε μια στιγμή να την επισκιάζουν.
Η κορυφαία στιγμή τους ήταν και η συναυλιακή κορύφωση. Το Being Boring. Για τους περισσότερους φαν των Pet Shop Boys, το τραγούδι αυτό δεν είναι απλώς το κορυφαίο της δισκογραφίας τους. Είναι το απόλυτο αριστούργημά τους.
Το τραγούδι μοιάζει να μιλάει για φιλία, νεότητα και το πέρασμα του χρόνου. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένας ύμνος για μια ολόκληρη γενιά που άρχισε να μαθαίνει να ζει με το AIDS στην τεράστια δεκαετία του '80 αλλά και να απολαμβάνει παράλληλα μια εποχή που ήταν ατελείωτο πάρτι.
Ο Neil Tennant δεν κατονομάζει ποτέ την ασθένεια στους στίχους. Αφήνει να εννοηθούν πολλά σε μια ιστορία που είναι καταγραφή μνήμης.
Είναι ένα από τα σημαντικότερα αλλά και πιο συναισθηματικά χορευτικά pop τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ. Ένα κομμάτι που κατορθώνει να σε κάνει να χορεύεις, ενώ ταυτόχρονα σε γεμίζει νοσταλγία και έντονη συγκίνηση.
Στην αθανασία του τραγουδιού συνέβαλε καθοριστικά και το εμβληματικό βιντεοκλίπ του Bruce Weber, ένα πραγματικό κινηματογραφικό αριστούργημα που αποτύπωσε ιδανικά την αθωότητα, την ελευθερία και την απώλεια μιας ολόκληρης εποχής.
Όταν οι πρώτες νότες του Being Boring ακούστηκαν στην Πλατεία Νερού, ο χρόνος έμοιαζε να σταματά. Όλες οι φωνές ενώθηκαν και για λίγα λεπτά η συναυλία μετατράπηκε σε μια κοινή εμπειρία μνήμης και συγκίνησης.
Οι Pet Shop Boys δεν γράφουν απλώς επιτυχημένα pop τραγούδια. Γράφουν μουσική γράφουν ιστορίες, διασώζουν συναισθήματα αφήνουν κληρονομιά συνδυασμένη με ηλεκτρονικούς ήχους, synths και ακαταμάχητους ρυθμούς.
Η χθεσινή βραδιά στην Πλατεία Νερού δεν ήταν απλώς ακόμη μία επιτυχημένη εμφάνιση ενός θρυλικού συγκροτήματος. Ήταν μια υπενθύμιση πως η σπουδαία pop μουσική δεν γερνά ποτέ.
Στο τέλος, το παρατεταμένο χειροκρότημα και η επανειλημμένη αποθέωση επιβεβαίωσαν ότι το ελληνικό κοινό εξακολουθεί να διατηρεί μια ξεχωριστή σχέση με το βρετανικό δίδυμο. Οι Pet Shop Boys δεν εμφανίστηκαν απλώς σε ένα ακόμη φεστιβάλ. Υπόγραψαν παράσταση υψηλής αισθητικής, γεμάτη συναίσθημα, νοσταλγία και διαχρονικά τραγούδια που εξακολουθούν να ενώνουν γενιές.
