Είναι εξαιρετική performer και ερμηνεύτρια. Είναι χαμηλών τόνων, πατάει στη γη, είναι σεμνή, είναι ειλικρινής και είναι επιτυχημένη. Σου μιλάω για την Idra Kayne που μαζί με τον συνθέτη και πιανίστα Θοδωρή Οικονόμου, παρουσιάζουν μια συναυλία με τίτλο ‘Blue’, τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου, στη ΣΤΟΑ Culture, στο κέντρο της Αθήνας. Πρόκειται για μια μουσική παράσταση όπου θα ακουστούν κομμάτια από τους μεγαλύτερους συνθέτες και ερμηνευτές της παγκόσμιας μουσικής σκηνής όπως Leonard Cohen, Marianne Faithfull, Johnny Cash, James Brown, Nick Cave, Peter Gabriel, Τori Amos, Whitney Houston, Prince, Rachmaninoff, Μπρεχτ, Χατζιδάκις, Τσιτσάνης, Nina Simone, Edith Piaf, Kurt Cobain, Nino Rota, Εlvis Presley.
Με αφορμή το live αυτό συνάντησα την Idra Kayne. Σου μεταφέρω εδώ μερικά από τα μυστικά της που μου αποκάλυψε.
Φωτογραφίες: Λεωνίδας Τούμπανος
-Idra μου τι γίνεται με την περίπτωσή σου; Έχεις καταφέρει και έχεις απογειώσει τη φήμη σου. Σε αποδέχονται, σε θαυμάζουν διαφορετικές ηλικίες. Αγόρια, κορίτσια. Είτε ακούνε ξένη μουσική, είτε ακούνε ελληνική μουσική. Πώς το έχεις πετύχει αυτό το πράγμα.
-Δεν ξέρω. Χαίρομαι πάρα πάρα πολύ. Η αλήθεια είναι αυτή. Δεν ξέρω, πάντως περίπου αυτός ήταν ο στόχος μου. Να μπορέσω να αγγίξω πολύ κόσμο. Όλοι όσοι είμαστε στον καλλιτεχνικό χώρο θεωρώ ότι έχουμε σοβαρά θέματα. Και κάτι παίζει εκεί με το θέμα της αποδοχής. Νομίζω ότι μπορώ να τα λέω. Δεν είναι ότι κάνω ό,τι θέλω και σώνει και καλά να με αποδέχονται όλοι. Απλά θεωρώ ότι κάτι έχω να πω σε όλους.
-Τραγουδάς όμως πράγματα δύσκολα. Μπορείς να τραγουδήσεις ένα ελληνικό τραγούδι ή να κάνεις μια διασκευή και μπορείς να πας και κάπου αλλού. Να πας πολύ πιο πέρα. Πώς το κατέκτησες. Το είχες από μικρή. Ή σου βγήκε;
-Η αλήθεια είναι ότι νομίζω το είχα από μικρή ότι θέλω να δοκιμάσω τα πάντα. Δεν μου αρέσανε ποτέ τα κουτάκια. Έβαλα τον εαυτό μου σε κουτάκι. Ζούμε στον κόσμο που ζούμε. Αναγκαστικά θέλουν να σε βάλουν σε κουτάκι και το βάζεις για να προχωρήσεις κάπως. Αλλά ναι, πλέον δεν το θέλω το κουτάκι. Είδα ότι ωραία το κάναμε χωρίς κουτάκι
-Πάμε να δούμε τώρα και κάτι άλλο. Από τα παιδικά τα εφηβικά χρόνια μέχρι τώρα μεσολάβησαν στάδια. Πόσο άλλαξες;
-Πόσο έχω αλλάξει. Είμαι πολύ πιο σίγουρη για τον εαυτό μου. Όχι ότι το έχω κατακτήσει εντελώς. Έχω μια άλφα αυτοπεποίθηση. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Αλλά μου αρέσει το ότι βαθιά μέσα μου αναγνωρίζω το 8χρονο μαγκάκι που υπάρχει ακόμα εκεί.
-Αυτή η συναυλία μας με τον Θοδωρή Οικονόμου έχει κάποια διαφορετικά πράγματα. Πρώτα απ' όλα το playlist είναι ένα playlist που εγώ σε καμία περίπτωση δεν θα σκεφτόμουν. Δεν πίστευα ότι θα είχα το θράσος να τραγουδήσω αυτά τα κομμάτια. Είναι από τελείως διαφορετικό ρεπερτόριο. Είναι βέβαια κομμάτια και καλλιτέχνες που αγαπώ και εγώ πάρα πολύ. Αλλά είναι αυτό το κουτάκι που έλεγα πριν. Λόγω εμφάνισης. Λόγω καταγωγής. Λόγω ιδιοσυγκρασίας. Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να φανταζόταν ότι θα μου άρεσε να τραγουδήσω Tom Waits, Tori Amos, Leonard Kohen… Ο Θοδωρής όμως που πιστεύει πολύ σε εμένα μου είπε ότι ναι πάμε να το κάνουμε. Είναι κάτι δεν το έχεις δοκιμάσει και το μπορείς. Το έχεις. Κι εγώ του είπα απλά: Πάμε.
Πατάω περισσότερο στο Ελληνικό κομμάτι
-Αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα σε ελληνική και ξένη μουσική να τραγουδάτε μόνο ελληνικά ή μόνο ξενόγλωσσα. Θα διάλεγες ή δεν γίνεται αυτό πραγματικά μία.
-Πριν τέσσερα χρόνια θα επέμενα μόνο σε ξενόγλωσσα. Γιατί εντάξει με Αγγλόφωνη μουσική μεγάλωσα. Αλλά δεν γίνεται παιδιά τώρα. Το Ελληνικά είναι η μητρική μου γλώσσα. Ρέει στο DNA μας. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που η μητέρα μου είναι Νταλαρικιά μέχρι το κόκκαλο. Νταλάρας και μόνο. Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Πρωτοψάλτη Χαρούλα ο πατέρας μου ο Ουγγαντέζος. Η πιο αγαπημένη του τραγουδίστρια ήταν η Χαρούλα Αλεξίου. Εμ... Δεν μπορώ άλλο να τα απαρνηθώ και να μπω στο κουτάκι επειδή έχω αυτή την εμφάνιση επειδή έχω αυτό το χρώμα, επειδή κατευθείαν κάποιος που θα με δει περιμένει να ακούσει κάτι συγκεκριμένο από μένα. Θα παραμείνω σε αυτό το κουτάκι. Το έκανα, το χάρηκα, ήταν 100% επιλογή μου, αλλά θέλω να κάνω λίγο πιο διαφορετικά πράγματα και από καλλιτεχνικής άποψης να αγκαλιάσω όλη μου την καταγωγή και όλο το DNA μου στο 100%.
-Είμαι σίγουρα μίξη.
-Που πατάς περισσότερο;
-Νομίζω ότι ακόμα πατάω περισσότερο στο ελληνικό κομμάτι, διότι και ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα το 1967. Εγώ δεν έχω πάει ποτέ στην Ουγκάντα. Ξέρω ότι είμαι από εκεί. Έχω ακούσει ιστορίες, έχω δει φωτογραφίες, ξέρω ότι έχω συγγενείς. Μεγαλώσαμε κι εγώ και ο αδερφός μου ως 100% ελληνόπουλα. Εννοείται αυτό. Οπότε... Ελλάδα. Νομίζω πατάω λίγο παραπάνω. Μεγαλώνοντας βέβαια, βγαίνει πολύ πιο έντονη και η ανάγκη να έρθεις σε επαφή και με το άλλο μισό.
-Ναι, ήθελα να σε ρωτήσω. Δεν έχεις σκεφτεί να πας, να ανακαλύψεις πράγματα...
-Το έχω σκεφτεί, το σκέφτομαι πάρα πολύ έντονα. Κάπως πρέπει να το οργανώσουμε αυτό. Κι από οικονομικής άποψης.
-Ναι, είναι δίπλα. Και είναι πάρα πολύ οικονομικό ταξίδι. Και θέλει πολλή οργάνωση. Ναι. Αλλά νομίζω ότι μέσα στον επόμενο χρόνο θα το έχω κάνει.
-Τι άνθρωπος είσαι; Για κάνε μου μια περιγραφή σου.
-Πάρα πολύ ανασφαλής. Αλλά είμαι εξαιρετικά καλή ηθοποιός και δεν το κρύβω. Είμαι από τη φύση μου πολύ αισιόδοξη. Έχω πάρα πολλά σκοτάδια κι εγώ και τα παλεύω και μου αρέσει πάρα πολύ να εξελίσσω. Μου αρέσει να το επικοινωνώ. Διότι θεωρώ ότι αυτό είναι το πρόβλημα μας σήμερα. Υπάρχει φοβερό ταμπού στο να πεις παιδιά είμαι χάλια. Και να μοιραστείς τα πιο σκοτεινά σου κομμάτια. Νομίζω ότι μόνο έτσι θα εξελιχθούμε και ως ανθρωπότητα. Γιατί πολύ συχνά λέω ότι έχουμε αποτύχει ως είδος αλλά παραμένω αισιόδοξη. Ότι μπορώ και έστω την τελευταία στιγμή να το σώσουμε. Είμαι πάρα πολύ εργατική. Και δεν ξέρω τι να πω. Είμαι πολύ φιλότιμη. Και επιλέγω πάντα τη χαρά και το φως.
Ζω το παιδικό μου όνειρο και μου φαίνεται αδιανόητο.
-Εκτός από την παράσταση που ετοιμάζεις στη Στοά τι άλλο θα κάνεις μέσα στους επόμενους μήνες;
-Μέσα στους επόμενους μήνες θα είμαι σε μια παράσταση στο εθνικό στο έργο "Πολύ κακό για το Τίποτα" σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρίγου. Θα κάνω live εμφανίσεις. Έχει μπει το θέατρο στη ζωή μου τα τελευταία 15 χρόνια. Οπότε ναι πλέον το αποδέχομαι. Ότι είμαι και ηθοποιός. Και σχεδιάζω επίσης πολλές live εμφανίσεις. Θα είμαι και στο DORS στο Κολονάκι. Πολλά, πολλά. Θα συνεχίσω το podcast με τον κύριο με τα μπρόκολα.
-Ακολουθώ το μότο του πατέρα μου το ότι θα κοιμηθούμε μια και καλή τον ύπνο των αιώνων. Είναι υπερεκτιμημένος ο ύπνος ενδεχομένως. Έχω τόση όρεξη που θέλω να τα κάνω όλα. Που λέω εντάξει παιδιά δεν φτάνει τα 24 ώρα. Θα θυσιάσουμε τον ύπνο. Μακάρι κάποια στιγμή να γίνει 36 ώρα. Το μόνο σωστό.
-Τι συμβουλεύεις σε ένα παιδί, αγόρι κορίτσι που θέλει να μπει στο χώρο και να παραμείνει.
-Αρχικά να είναι να είναι συνειδητοποιημένος ότι το κάνει από ανάγκη. Να μη μπορεί να φανταστεί τη ζωή του αλλιώς. Γιατί μπορεί το ωραίο κομμάτι αυτής της δουλειάς να είναι πάρα πολύ φωτεινό και να φαίνεται πολύ λαμπερό. Αλλά οι ωραίες στιγμές είναι πολύ λιγότερες από τις άσχημες. Θέλει αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Πόνο και κόπο. Και αυτό. Άμα έχει το σθένος να το κάνει. Κι εγώ όταν ήμουν μικρή δεν φανταζόμουν ότι ζω τώρα, δηλαδή πράγματα που τα τελευταία χρόνια απλά δεν τα πίστευες. Ζω το παιδικό μου όνειρο και μου φαίνεται αδιανόητο.
