© Jack Tillmanns
Μουσικά μιλώντας, ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990: πολλά είδη βρέθηκαν ταυτόχρονα σε άνθιση –το αμερικάνικο χιπ χοπ, λ.χ., ή τα ηλεκτρονικά της Βρετανίας– ενώ οι μετατοπίσεις και οι ζυμώσεις που εκτόξευσαν τους Nirvana, τους Metallica, τους Rage Against The Machine (αργότερα και τους Radiohead) στις αισθητικά κι εμπορικά κυρίαρχες τάσεις δημιούργησαν τεράστια ορατότητα για όσες ποπ/ροκ δυνάμεις δρούσαν εκτός του mainstream πεδίου.
Όλα αυτά, λοιπόν, έδωσαν κάμποσους πολυσυζητημένους δίσκους. Πολλοί απ' αυτούς, μάλιστα, εξακολουθούν να μας απασχολούν και καθώς τρέχει ο 21ος αιώνας, παραμένοντας σημεία αναφοράς. Και το γεγονός ότι ανάμεσά τους συγκαταλέγεται και το Mandylion, τρίτο άλμπουμ για τους The Gathering (1995), λέει κάτι για την ποιοτική δυναμική που μπόρεσε ν' αναπτύξει τότε η μπάντα από το άγνωστο Oss της νότιας Ολλανδίας.
Δημιούργημα, κατά βάση, των αδελφών René & Hans Rutten (κιθάρα/φλάουτο και ντραμς, αντίστοιχα), οι The Gathering αντιμετώπισαν διάφορες τρικυμίες κατά τη διάρκεια μιας πορείας που βαστά από το 1989: ένα διάστημα σχεδόν διαλύθηκαν, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που χρειάστηκε να γίνουν αλλαγές στα φωνητικά. Τώρα, πάντως, τους συναντάμε σε καλό φεγγάρι, να γιορτάζουν τα 30 χρόνια του Mandylion. Οι σχετικές εκδηλώσεις ξεκίνησαν πέρυσι στην Ολλανδία, με την εμβληματική τραγουδίστρια του δίσκου Anneke van Giersbergen να ξαναγυρνά στο πόστο της, αλλά ύστερα από πέντε sold out συναυλίες στο "Doornroosje" του Ναϊμέχεν επεκτάθηκαν (δικαίως) σε παγκόσμια περιοδεία. Η οποία, φυσικά, κάνει στάσεις και στην Ελλάδα: την Πέμπτη 24/9 η μπάντα παίζει στη Θεσσαλονίκη, στη Μονή Λαζαριστών, ενώ το Σάββατο 26/9 θα έρθει στην Αθήνα, για ν' ανηφορίσει προς το θέατρο του Λυκαβηττού.
Αλλά γιατί το Mandylion; Τι το έκανε να ξεχωρίσει, πίσω στο 1995; Και τι το διατηρεί ελκυστικό, τρεις δεκαετίες αργότερα;
Ως το 1995, οι The Gathering προσπαθούσαν να βρουν τα πατήματά τους ως μπάντα ατμοσφαιρικού death metal με κάποια doom στοιχεία, εν μέσω μιας εποχής ασφυκτικής πίεσης προς το χέβι μέταλ, το οποίο πολλοί πολέμιοι είχαν σπεύσει ν' ανακηρύξουν "νεκρό". Στο ντεμπούτο τους Always... (1992) ηχούσαν μπερδεμένοι: κάπου προσπαθούσαν να παντρέψουν τον ήχο τους με το Into The Pandemonium των Celtic Frost (1987), αλλά το συνθετικό καράβι κούναγε, όπως κούναγε και η συγκατοίκηση του Bart Smith με τη Marike Groot στα φωνητικά. Μετά, στο Almost A Dance (1993), τραγουδούσε ο Niels Duffhuës ενισχυμένος από τη Martine van Loon, όμως τα πράγματα ήταν αισθητά χειρότερα. Κάπου εκεί, λοιπόν, οι αδελφοί Rutten αποφάσισαν ότι ο γιαλός ήταν μια χαρά, άρα εκείνοι αρμένιζαν στραβά. Κι έφεραν ως βασική τραγουδίστρια την Anneke van Giersbergen.
Η van Giersbergen ξεχώρισε αμέσως χάρη στην όμορφη, μελωδική της φωνή, παράλληλα, όμως, έγραφε και στίχους, οπότε πήρε πάνω τη μερίδα του λέοντος από το υλικό που θ' απάρτιζε το επόμενο άλμπουμ. Η υπόλοιπη μπάντα, επίσης, "υποχρεώθηκε" ν' αναβαθμιστεί συνθετικά και αισθητικά ώστε να προσαρμοστεί στα χαρίσματά της και στο κλίμα των όσων έγραφε. Έτσι, ξεστράτισε από τα death/doom κλισέ κι επέκτεινε τον ήχο της προς πεδία συγγενή των πιο "σκοτεινών" όψεων του alternative rock. Κομμάτια σαν το "Strange Machines", το "Eleanor" ή το "Mandylion", ας πούμε, επέτρεψαν στους The Gathering να δείξουν ότι ήταν περίπτωση με ταλέντο, αλλά την ίδια στιγμή άνοιξαν και δρόμους προς ανθρώπους που άκουγαν The Cure, Siouxsie & The Banshees ή Depeche Mode. Κι αυτό το αυγάτισμα του κοινού φάνηκε άμεσα, αφού το Mandylion μπήκε στο top-20 της Ολλανδίας, κάνοντας αίσθηση και στην κεντρική Ευρώπη, καθώς και στη Σκανδιναβία.
Το Mandylion, λοιπόν, άφησε ευδιάκριτο αποτύπωμα στα πράγματα της δεκαετίας του 1990, λανσάροντας κάτι που ναι μεν ήταν "σκοτεινό", μα ταυτόχρονα και πιο γλυκό απ' όσα παρήγαγαν γκρουπ σαν τους Tiamat ή τους Paradise Lost, χάρη, φυσικά, στη φωνή της van Giersbergen, αλλά και στην εύστοχη (συμ)παραγωγή του Waldemar Sorychta. Ασφαλώς, το άλμπουμ είχε μαζί του το τάιμινγκ μιας απαιτητικής εποχής, όπου τα άκαμπτα σύνορα μεταξύ των μουσικών ειδών έπεφταν. Εν τέλει, πάντως, είχε μαζί του και τον χρόνο: τρεις δεκαετίες μετά, παρά τους τόσους που έσπευσαν να μιμηθούν τις κατακτήσεις του (π.χ. Nightwish, Lacuna Coil, Within Temptation, Epica), παραμένει ένα άκουσμα κορυφαίο για ό,τι λέμε "ατμοσφαιρικό metal". Το οποίο διατηρεί και τη γοητεία του, αλλά και τη δύναμή του να ενώνει μεταλλάδες και εναλλακτικούς, χωρίς να νερώνει τον χαρακτήρα του ώστε να κολακέψει τους τελευταίους.
Διαβάστε Επίσης
